บทที่ 204: ข้าขอสาบานด้วยของแวววาวทุกชิ้นบนโลกนี้! เกรย์สามารถหลบรัศมีการโจมตีได้ทันท่วงที แต่ในจินตนาการของเขา ทันทีที่เขายืนขึ้น เขาก็เห็นแสงสีขาวพุ่งตรงมาหาเขา ก่อนที่จะทันได้ตั้งตัว มันก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาเต็มรัก ปัง! ร่างของเกรย์กระเด็นปลิวไปไกล วอยด์อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้กับความโชคร้ายของเกรย์ ในขณะที่ก่อนหน้านี้เขากำลังกลิ้งตัวเพื่อหลบเศษน้ำแข็งที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน เพราะต้องคอยหลบหลีกต้นไม้โดยไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ ทำให้โชคร้ายที่เขาดันกลิ้งไปอยู่ในระยะไม่กี่เมตรจากผู้โจมตี เอทอนธ์ซึ่งกำลังจะหยุดลำแสงน้ำแข็งของมัน ได้เหวี่ยงหางที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเข้าใส่เกรย์ในทันที ในระยะประชิดขนาดนั้น เกรย์ไม่มีทางตอบโต้ได้ทันก่อนที่จะถูกกระแทก โชคดีที่เกรย์ไม่ได้มีเพียงร่างกายที่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่เอทอนธ์ยังยั้งมือไว้เนื่องจากได้รับคำสั่งว่าห้ามฆ่าเขา ไม่อย่างนั้นลำพังแค่การโจมตีครั้งนี้ก็คงเพียงพอที่จะทำให้ซี่โครงของเขาหักเกือบหมด แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปก็ตาม ปัง! เกรย์กระแทกเข้ากับต้นไม้ข้างตัวอย่างจังก่อนจะร่วงลงสู่พื้น วอยด์พุ่งเข้าโจมตีทันทีด้วยหวังว่าจะเบี่ยงเบนความสนใจของเอทอนธ์เพื่อถ่วงเวลาให้เกรย์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เนื่องจากช่องว่างของพลังที่ห่างชั้นกันมาก เขาจึงถูกจัดการอย่างรวดเร็วและกระเด็นกลับมาตามทิศทางของเกรย์ด้วยเสาน้ำแข็ง เกรย์ที่เพิ่งจะทรงตัวยืนขึ้นจำต้องรับตัววอยด์ไว้ เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน เขาทำได้เพียงเอาตัวเข้าขวางก่อนจะใช้มือคว้าตัววอยด์ไว้หลังจากที่วอยด์กระแทกเข้ามา แรงปะทะนั้นไม่เพียงแต่ทำให้เขาเซถอยหลัง แต่ยังซ้ำเติมความเจ็บปวดที่หน้าอกจากการโจมตีของเอทอนธ์ก่อนหน้านี้ด้วย “อึก…” เขาครางออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับนิ่วหน้า ‘วอยด์ นายคืนคริสตัลให้มันไปเถอะ ฉันจะยอมให้นายไปขโมยมงกุฎแวววาวของจักรพรรดิเลยเอ้า’ หลังจากตั้งหลักได้ เขาพยายามโน้มน้าวให้วอยด์คืนคริสตัล เพราะนั่นคือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ในตอนแรกเขาคิดว่าสถานการณ์จะเป็นเหมือนตอนเจอกับกึ่งมังกร ที่แม้จะถูกกดดันแต่ก็ไม่ได้มากจนเกินไป แต่ตอนนี้เขาช่างปรารถนาเหลือเกินว่าตัวเองน่าจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อหยุดวอยด์เอาไว้ แม้ว่ามันอาจจะไร้ผลเพราะเขาไม่สามารถไล่ตามความเร็วของวอยด์ตอนใช้ธาตุมิติได้ทัน แต่อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้ว่าตัวเองได้พยายามแล้ว ใครจะไปรู้ บางทีเขาอาจจะหยุดมันได้ก็ได้ “มงกุฎแวววาวงั้นเหรอ?” วอยด์ถามขึ้นด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินความเป็นไปได้ที่จะได้ขโมยมงกุฎที่แวววาว ‘ซวยแล้ว! ไม่น่าพูดออกไปเลย’ เกรย์คิดในใจ ตอนนี้เขาต้องระวังไม่ให้ตัวเองเข้าใกล้จักรพรรดิ ไม่อย่างนั้นวอยด์อาจจะทำให้เขามีปัญหาเอาได้ แต่เรื่องตลกก็คือ เขาเคยเห็นจักรพรรดิแค่ครั้งเดียว และตอนนั้นพระองค์ก็ไม่ได้สวมมงกุฎ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามงกุฎนั่นแวววาวหรือไม่ ‘ใช่ คืนมันไปเถอะ เราจะได้ออกไปจากที่นี่แบบครบสามสิบสอง นายก็รู้นี่ว่านายเอาของแวววาวชิ้นอื่นไม่ได้หรอกถ้าต้องมาตายที่นี่น่ะ’ เกรย์พยายามหว่านล้อมให้วอยด์คืนของ ‘ฉันรู้น่า แต่ความจริงคือ ฉันไม่มีคริสตัลนั่นแล้ว มันหายไปเอง!’ วอยด์บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม เขาจำไม่ได้ว่าเอาคริสตัลออกมาตอนไหน ดังนั้นเขาจะทำมันหายได้อย่างไรในเมื่อมันอยู่ในที่เดิมตลอด? ‘เอาเถอะวอยด์ เรากำลังซีเรียสนะ คืนมันไปก่อนที่เจ้ามังกรตัวนี้จะฆ่าเรา’ เกรย์พูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่สามารถปล่อยให้วอยด์ทำตามใจชอบได้ โดยเฉพาะเมื่อมันกำลังทำให้ชีวิตของพวกเขาตกอยู่ในอันตราย โชคดีที่เขาบอกให้เคลาส์และคนอื่นๆ หนีไปก่อน ไม่อย่างนั้นต่อให้ทุกคนรุมต่อสู้กับมังกรก็อาจจะดูดีกว่าสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วมังกรก็ยังสามารถจัดการพวกเขาได้อย่างง่ายดายอยู่ดี แต่ในเมื่อตอนนี้เขาอยู่กับวอยด์เพียงลำพัง เขาก็สามารถหนีได้ทันทีเมื่อใช้สถานะผสานร่าง โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังว่าต้องทิ้งใครไว้ ‘ฉันก็ซีเรียสเหมือนกัน มันหายไปเอง! ฉันขอสาบานด้วยของแวววาวทุกชิ้นบนโลกนี้!’ วอยด์กล่าวพร้อมกับส่งการโจมตีเข้าใส่เอทอนธ์ เนื่องจากพวกเขาคุยกันผ่านกระแสจิต จึงสื่อสารได้รวดเร็วกว่าการพูดคุยทั่วไป ดังนั้นแม้บทสนทนาจะดูยาวเหยียด แต่ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นในเวลาอันสั้น เกรย์สร้างก้อนหินขนาดใหญ่ขึ้นมาและส่งมันเข้าใส่เอทอนธ์ ‘เดี๋ยวนะ นายพูดจริงเหรอ?’ เขาถามเพื่อความแน่ใจ เขาไม่แน่ใจนักว่าวอยด์โกหกหรือไม่ แต่ในเมื่อวอยด์กล้าสาบานด้วยของแวววาวทุกชิ้น ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับมัน ก็มีความเป็นไปได้ที่วอยด์จะพูดจริง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ ‘ใช่ ฉันยังต้องการของแวววาวเพิ่มอีกนะ ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้ แม้จะรู้ว่าเรามีโอกาสรอดน้อยมาก แต่ฉันหาคริสตัลในมิติเก็บของไม่เจอจริงๆ’ วอยด์อธิบาย ‘ประหลาดชะมัด ถ้ามันไม่ได้อยู่ที่นาย และดูจากที่มังกรยังไล่ล่าเราอยู่ มันก็น่าจะไม่ได้อยู่ที่มันเหมือนกัน แล้วใครเป็นคนถือไว้ล่ะ? หรือว่าตอนที่เราวิ่งหนีกันก่อนหน้านี้ นายเอาออกมาแล้วทำหล่นหายไป?’ เกรย์ถาม เขารู้สึกงงกับคำพูดของวอยด์ ‘เราก็อยู่ด้วยกันตลอด นายเห็นฉันเอาคริสตัลออกมาไหมล่ะ?’ วอยด์มองเกรย์อย่างแปลกใจก่อนจะหายตัวจากจุดนั้นไปโผล่ไม่ไกลจากเอทอนธ์ แล้วปล่อยมวลสีดำที่ครอบคลุมรัศมีสามเมตรเข้าใส่มัน เอทอนธ์อ้าปากพ่นลำธารน้ำแข็งออกมาค่อยๆ กัดกินมวลสีดำนั้น มวลสีดำเริ่มหดตัวลงอย่างรวดเร็ว และภายในเวลาสามวินาทีมันก็สลายไป แต่การโจมตีของเอทอนธ์ยังคงพุ่งตรงไปยังทิศทางที่วอยด์อยู่ เกรย์ที่อยู่ด้านข้างก้าวเข้ามาแทรกแซงโดยใช้สามธาตุพร้อมกัน เขาสร้างกำแพงดินที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะปล่อยสายฟ้าและกระแสไฟเข้าใส่เอทอนธ์ การโจมตีทั้งสองพุ่งเข้าจากฝั่งซ้ายและขวาตามลำดับ ไม่เพียงแค่นั้น สัญลักษณ์สีฟ้าสองอันยังสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ มันคืออักขระที่เขาเขียนขึ้นด้วยแก่นพลังไฟของเขา สัญลักษณ์เหล่านั้นปล่อยลูกไฟยักษ์สองลูกเข้าใส่เอทอนธ์ ลูกหนึ่งพุ่งตรงไปที่บริเวณหาง ส่วนอีกลูกเล็งไปที่แผ่นหลังของมัน นี่คือการโจมตีแบบปิดล้อมสี่ทิศทาง เกรย์หวังว่ามันจะสามารถสร้างความเสียหายได้บ้าง แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม ‘วอยด์ เอาอีกรอบ’ เกรย์เรียกวอยด์ให้ทำตามแผนเดิมที่เคยใช้ครั้งแรก การโจมตีของเอทอนธ์ปะทะเข้ากับกำแพงดินในเวลาเดียวกับที่การโจมตีทั้งสี่ของเกรย์ไปถึงตัวมัน เมื่อเห็นดังนั้น มันจึงรีบสร้างทรงกลมป้องกันขึ้นมาอีกครั้ง วอยด์ที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านนอกของทรงกลมพร้อมกับแสยะยิ้ม มันจะไม่หลงกลเดิมซ้ำสองแน่ มันรีบพุ่งออกจากทรงกลมตามเส้นทางที่ลำธารน้ำแข็งของมันกำลังพุ่งไปหาเกรย์ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ทันทีที่วอยด์เคลื่อนการโจมตีทั้งหมดของเกรย์เข้าไปในทรงกลม มันก็พุ่งตัวออกไป เกรย์ยิ้มออกมาเมื่อเห็นเช่นนั้น รวมถึงวอยด์ด้วย โดยที่เอทอนธ์ไม่รู้ตัว เกรย์ยังปล่อยการโจมตีที่ห้าออกมาพร้อมกับอักขระตัวที่สาม แต่มันยังไม่ปรากฏออกมาเนื่องจากวอยด์เก็บงำมันไว้ตั้งแต่ตอนที่ส่งการโจมตีออกมาแล้ว ตูม!