บทที่ 279: ขี้ขลาดงั้นหรือ? “ฮ่าฮ่า เยี่ยมไปเลย! ตอนนี้เรากลายเป็นรูมเมทกันแล้วนะ” เคลาส์กล่าวขณะเดินกลับไปยังบ้านพักของเขา เกรย์พยักหน้ารับ แต่ในใจยังคงรู้สึกขุ่นมัว แม้การอยู่กับเคลาส์จะดูสนุกดี แต่เขาก็ยังชอบความเป็นส่วนตัวที่เคยมีในบ้านของตัวเองมากกว่า บ้านแต่ละหลังในสถาบันมีห้องนอนเพียงห้องเดียว ดังนั้นเขาคงต้องไม่นอนที่ห้องโถงก็นอนร่วมห้องกับเคลาส์ ซึ่งก็ไม่ได้แย่นักเพราะยังไงก็เป็นเคลาส์ ‘ฉันจะพักที่บ้านอาจารย์ก็ไม่ได้เพราะท่านไม่อยู่ คงต้องสร้างกระท่อมเล็กๆ แบบของท่านเอาไว้พักเวลาไปที่นั่นสินะ’ เกรย์คิด “ซวยแล้ว!” เกรย์หยุดเดินกะทันหันก่อนจะพึมพำออกมา “เป็นอะไรไป?” เรย์โนลด์ถาม “ฉันเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้ฉันไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชุด บ้าเอ๊ย!” เกรย์ขยี้หน้าผากด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ถ้ารู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น เขาคงเก็บเสื้อผ้าไว้ในแหวนมิติไปแล้ว “เดี๋ยวค่อยหาซื้อใหม่ก็ได้ ไม่ต้องกังวลหรอก” เคลาส์ยักไหล่ก่อนจะเสริมว่า “ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราเอาเหรียญมาจากคฤหาสน์ของท่านนายกเทศมนตรีคนนั้นตั้งเยอะ” เมื่อได้ยินดังนั้น เกรย์ก็นึกขึ้นได้และพยักหน้า เขาเกือบลืมเรื่องเหรียญที่พวกเขาขโมยมาจากวิลล่าของนายกเทศมนตรีไปเสียสนิท ‘คงเป็นเพราะฉันหมกมุ่นกับสิ่งที่ทำอยู่มากเกินไปสินะ’ เกรย์คิด “อ้อ แล้วก็เกรย์” เคลาส์เรียกขึ้นกะทันหัน หลังจากเห็นเกรย์หันมามอง เขาก็พูดต่อว่า “ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นในบ้านฉันเลยนะ ไม่อย่างนั้นเราคงต้องย้ายไปอยู่บ้านเรย์โนลด์แทนแน่” เรย์โนลด์ระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเคลาส์ขอร้องไม่ให้เกรย์ทำให้บ้านระเบิดเหมือนที่ทำกับบ้านของเขา “นั่นมันอุบัติเหตุต่างหาก” เกรย์พูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ฉันรู้ แต่นี่แค่ขอร้องว่าอย่าให้มันเกิดซ้ำที่บ้านฉันอีก” เคลาส์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเสริมว่า “แต่ถ้าที่บ้านเรย์ นายจะทำอะไรก็เชิญตามสบายเลย ฉันว่าเขาคงไม่ว่าหรอก” พวกเขาหยอกล้อกันไปเรื่อยจนกระทั่งถึงบ้านของเคลาส์ พวกเขาอยู่ด้วยกันจนถึงช่วงเย็น และเป็นครั้งแรกในรอบสามวันที่เกรย์ยอมหยุดพักจากการทำงานยาวๆ การพักผ่อนครั้งนี้เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมา นอกเหนือจากการใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงกับเพื่อนๆ แล้ว เขาก็เอาแต่โฟกัสกับงานเพียงอย่างเดียว วันรุ่งขึ้น เกรย์ออกไปฝึกซ้อมตามปกติ แต่ไม่ได้กลับมาที่บ้านของเคลาส์ เขาตรงไปที่หุบเขาของอาจารย์เพื่อวิจัยต่อ เพื่อนๆ ของเขากำลังจะจากไปในเร็วๆ นี้ ดังนั้นเขาจึงต้องทำภารกิจให้เสร็จก่อนที่พวกเขาจะออกจากสถาบัน ความก้าวหน้าเล็กๆ น้อยๆ จากครั้งก่อนช่วยให้เขาลดเวลาในการทำงานลงได้ เพราะเริ่มจับจุดได้แล้ว ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือหาวิธีสร้างความแตกต่างเพียงเล็กน้อยให้กับวงอาคมบนวัตถุไม้ที่เขากำลังทำอยู่ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ที่หน้าประตูสถาบันลูนาร์ เพื่อนทั้งสี่คนยืนอยู่หน้าประตูรั้ว โดยหนึ่งในนั้นสะพายเป้ใบใหญ่ ดูจากท่าทางแล้วดูเหมือนว่าเขากำลังจะออกเดินทาง “ไม่อยู่ต่ออีกสักหน่อยเหรอ? ฉันเกือบจะทำพวกมันเสร็จแล้วนะ” เกรย์ถามเรย์โนลด์ที่กำสายเป้แน่น “ขอโทษทีเพื่อน แต่ฉันอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก นายหาฉันเจอแน่ แค่ไปที่เมืองฮิลเดรียส ครอบครัวของฉันหาตัวได้ง่ายมากในเมืองนั้น” เรย์โนลด์กล่าวขอโทษเพื่อนๆ “เอาล่ะ เอาชิ้นนี้ติดตัวไปด้วย แม้นายอาจจะใช้มันหาตัวฉันไม่ได้ แต่ฉันสามารถตามหานายได้ทันทีที่ทำชิ้นแรกเสร็จ” เกรย์ส่งวัตถุไม้ที่เขาเพิ่งทำเสร็จให้เพื่อน เรย์โนลด์รับมันไว้ก่อนจะกล่าวลาเพื่อนๆ “เราจะได้เจอกันในเร็วๆ นี้แหละ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปทางเมืองลูนาร์อย่างแน่วแน่ เขาจำเป็นต้องไปหาม้าเพราะเมืองฮิลเดรียสไม่ได้อยู่ใกล้กับเมืองลูนาร์เลย เกรย์และคนอื่นๆ ยืนมองจนเงาของเรย์โนลด์ลับสายตาไป “เฮ้อ ตอนนี้เหลือแค่พวกเราแล้วนะ” เคลาส์ถอนหายใจพลางมองเพื่อนสองคนที่เหลือ ตัวเขาเองก็จะจากไปในเร็วๆ นี้เช่นกัน และไม่เหมือนกับเรย์โนลด์ เพราะเขาไม่ได้เป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง “ใช่ ฉันคงต้องทำงานให้เร็วขึ้น ถ้าพวกนายจากไปหมดแล้ว แต่ฉันยังทำไม่เสร็จคงน่าเสียดายแย่” เกรย์กล่าวด้วยความมุ่งมั่น “ไม่ต้องกดดันตัวเองหรอกน่าเพื่อน อย่างแย่ที่สุดนายก็แค่ให้วัตถุไม้แบบเดียวกับที่ให้เรย์มากับพวกเราก็พอ” เคลาส์ปลอบใจเกรย์ขณะที่พวกเขาเดินกลับเข้าสถาบัน “นั่นสิ ค่อยๆ ทำไปทีละขั้นดีกว่า” อลิซเสริม เกรย์พยักหน้าและมองไปรอบๆ อาณาเขตของสถาบัน ท้ายที่สุดแล้วไม่ช้าเขาก็ต้องอยู่ที่นี่เพียงลำพัง เขาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าสิ่งที่เขาต้องการจะทำนั้นมันยาก การที่ทำความก้าวหน้ามาได้บ้างก็เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจแล้ว แต่การที่เพื่อนๆ ของเขาต้องจากไปทีละคนก่อนที่งานจะเสร็จนั้นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย หลังจากกลับถึงบ้านของเคลาส์ เขาก็ตรงไปที่หุบเขาของอาจารย์ทันที เขาฝากวอยด์ไว้กับเคลาส์เพื่อให้ช่วยดูความเรียบร้อย เนื่องจากพวกเขาสามารถสื่อสารกันได้แม้จะอยู่ไกลกัน สามวันผ่านไป ก็มีข่าวแพร่สะพัดไปทั่วสถาบันว่าท่านอาจารย์ใหญ่ได้ลาออก รวมถึงเหล่าหัวหน้าผู้ฝึกสอนทุกคนในสถาบันด้วย ผู้ฝึกสอนระดับสูงส่วนใหญ่กำลังจะออกจากสถาบัน ทำให้เหล่านักเรียนเกิดความสับสนวุ่นวายไปหมด เกรย์ถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินข่าว เขาไม่คิดว่าผู้ฝึกสอนส่วนใหญ่จะจากไปเช่นกัน สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่ามีเรื่องราวที่ใหญ่โตกว่านั้นเกิดขึ้นเบื้องหลัง เขาเคยรู้สึกว่าการลาออกอย่างกะทันหันของอาจารย์ใหญ่ รวมถึงความตั้งใจของท่านที่จะออกจากเมืองนั้นเป็นเรื่องแปลก และเมื่อรวมกับข่าวนี้ ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคงที่จะอยู่ในสถาบันต่อไป แม้แต่อาจารย์เบลคก็กำลังจะจากไปเหมือนกัน มีข่าวลือต่างๆ แพร่กระจายไปทั่วสถาบันเกี่ยวกับการลาออกอย่างกะทันหันของอาจารย์ใหญ่ หัวหน้าผู้ฝึกสอน และผู้ฝึกสอนระดับสูงส่วนใหญ่ ข่าวลือที่แพร่กระจายไปมากที่สุดคือการลาออกของพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น ตามข่าวลือที่ว่ากันว่า อาจารย์ใหญ่หวาดกลัวที่จะต้องต่อสู้กับจักรวรรดิเอซูร์ และเขาก็เป็นพวกขี้ขลาด เขาจึงบังคับให้หัวหน้าผู้ฝึกสอนและผู้ฝึกสอนคนอื่นๆ ออกจากสถาบันไปด้วย ไม่มีใครรู้ว่าข่าวลือนี้มาจากไหน แต่ทันทีที่มันหลุดออกมา มันก็แพร่กระจายไปทั่วสถาบันราวกับไฟลามทุ่ง แม้แต่ผู้คนที่อยู่ในเมืองก็ยังรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน