Chapter 282: คลอส นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่! เกรย์ยังคงรู้สึกกังวลกับคำถามนั้นอยู่ตลอดทั้งวัน แต่เขาก็ตั้งใจว่าจะสนุกกับคลอสให้เต็มที่ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงอยู่ที่นี่ วันถัดมาก็มาถึงอย่างรวดเร็ว และถึงเวลาที่คลอสต้องจากไป เกรย์เดินตามพวกเขาไปจนถึงประตูทางเข้าสถาบัน “ทำไมไม่ไปกับพวกเราล่ะ?” โอลิเวอร์เอ่ยชวนเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของเด็กหนุ่มทั้งสอง “ขอบคุณครับท่าน แต่ผมคงต้องปฏิเสธ ผมจะตามไปเยี่ยมเมื่อทำวิจัยเสร็จครับ” เกรย์ยิ้มตอบ โอลิเวอร์ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เพราะเขาก็แค่ชวนเกรย์เพราะเห็นแก่คลอสเท่านั้น “ลาก่อนนะเพื่อน หวังว่านายคงจะมีแฟนก่อนที่เราจะได้พบกันอีกนะ” คลอสกล่าวพลางตบไหล่เกรย์ “ตอนนี้ฉันยังไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก” เกรย์ตอบกลับ “ยังไงซะ โอกาสที่นายจะมีแฟนโดยไม่มีฉันช่วยก็เกือบจะเป็นศูนย์อยู่แล้ว ฉันก็แค่พูดไปงั้นแหละ จะได้ดูเหมือนว่าฉันไม่ใส่ใจ” คลอสหัวเราะร่า ในขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป คลอสก็หันหลังกลับพร้อมหยิบหนังสือเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเป้ “นี่ เกือบลืมไปเลย” เขาโยนหนังสือเล่มนั้นให้เกรย์ ซึ่งเกรย์ก็คว้าไว้ได้และมองปกหนังสืออย่างสงสัย บนปกเขียนไว้ว่า ‘วิถีแห่งชีวิต’ “นี่มันอะไร?” เกรย์อดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นชื่อหนังสือ “วิถีแห่งชีวิตน่ะ ฉันเขียนเอง มันยังไม่สมบูรณ์หรอก แต่ฉันรู้สึกว่านายควรจะมีมันไว้เพราะนายจำเป็นต้องใช้” คลอสอธิบาย จู่ๆ เขาก็เริ่มรื้อค้นกระเป๋าเป้ของเขาอีกครั้ง “โอ้! แล้วก็เล่มนี้ด้วย ฉันคิดว่านายจำเป็นต้องใช้เล่มนี้มากกว่าอีก” คลอสกล่าวหลังจากหยิบหนังสือเล่มเล็กเล่มที่สองออกมาจากกระเป๋า เมื่อเกรย์รับไป เขาก็มองดูชื่อเรื่องและอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน บนปกเขียนไว้ว่า ‘วิธีหาและรับมือกับผู้หญิงอย่างถูกวิธี’ เขาเคยคิดว่าคลอสเป็นพวกสติไม่ดี แต่ดูเหมือนว่าคลอสจะทำให้เขาประหลาดใจได้ทุกครั้งจริงๆ หมอนี่เอาหนังสือพวกนี้ไปใช้ทำอะไรกันแน่? “นายเห็นไหม นายไม่ใช่คนเดียวที่ทำงานหนักเพราะการจากไปของเราหรอก เหตุผลที่ฉันไม่ได้ให้เรย์เพราะเล่มแรกคงไม่ช่วยอะไรเขา และไม่เหมือนนาย เล่มที่สองเขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้” คลอสอธิบาย ซึ่งทำให้เกรย์ถึงกับเอามือกุมขมับ โอลิเวอร์และเบลคที่รออยู่ต่างชะโงกหน้ามาดูชื่อหนังสือด้วยความสงสัย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว คลอสหาทางใหม่ๆ มาทำให้พวกเขาประหลาดใจได้เสมอ เขาไปเอาความคิดที่จะเขียนอะไรแบบนี้มาจากไหนกัน? “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายมันไม่ปกติ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการเรียกนายว่าคนบ้าจะเป็นการดูหมิ่นคนบ้าคนอื่นนะ” เกรย์มองเพื่อนของเขาพร้อมรอยยิ้ม “ฮ่าๆ! ฉันนี่แหละราชาแห่งความบ้า” คลอสประกาศก่อนจะหันหลังกลับ เขาโบกมือให้เกรย์ต่อไปแม้ว่าจะไม่ได้หันหน้าไปทางนั้นแล้วก็ตาม เกรย์เฝ้ามองกลุ่มคนเหล่านั้นเดินจากไป ราวกับว่าเหตุผลสุดท้ายที่ทำให้เขายังอยู่ที่สถาบันลูนาร์ได้หมดสิ้นลงแล้ว เขาหมดความสนใจในสถาบันแห่งนี้โดยสิ้นเชิง ‘เฮ้อ ยุคสมัยใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในสถาบันลูนาร์ที่เคยทรงเกียรติแห่งนี้ หวังว่ามันจะรักษาชื่อเสียงที่ท่านอาจารย์ใหญ่สร้างไว้มาหลายปีได้นะ’ เกรย์คิดในใจขณะมุ่งหน้าไปยังหุบเขาอาจารย์ของเขา ____ โอลิเวอร์ เบลค และคลอสกำลังเดินอยู่บนทางเดินเมื่อคลอสสังเกตเห็นว่าเบลคทำหน้าเศร้า “เป็นอะไรไป?” เขาถามขณะเดินเข้าไปใกล้เบลค “เปล่า” เบลคส่ายหัวอย่างเศร้าๆ “ฮ่าๆ เขาเศร้าน่ะสิเพราะไม่ได้เจอแฟนสาวตัวน้อยของเขาอีกแล้ว” โอลิเวอร์หัวเราะเสียงดัง “ท่านอาจารย์!” เบลคร้องเตือน “ฮ่าๆ ฉันจะหยุดพูดเรื่องนี้แล้วก็ได้” โอลิเวอร์หัวเราะอีกครั้ง “อยากให้ช่วยไหม? ฉันอาจจะไม่เก่งหลายเรื่อง แต่เรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงนี่ ฉันสามารถเรียกตัวเองว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญได้อย่างเต็มปากเลยล่ะ” คลอสกล่าวพลางตบหน้าอกตัวเอง เบลคถลึงตาใส่คลอส ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาอยู่ในที่โล่งแจ้ง เขาคงจัดการอัดคลอสไปนานแล้ว “นี่รู้ไหม ฉันถึงขั้นเขียนหนังสือเกี่ยวกับวิธีหาและรับมือกับผู้หญิงมาด้วย ทำไมฉันไม่ให้ยืมเล่มหนึ่งล่ะ ฟังดูเป็นไง?” คลอสถาม “แค่นี้พอนะ!” เบลคกล่าว ก่อนจะคว้าตัวคลอสแล้วใช้มือสายฟ้าที่สร้างขึ้นฟาดก้นเขาไปหนึ่งที ทำให้โอลิเวอร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน พวกเขามีความสัมพันธ์แบบครอบครัวมาโดยตลอด เบลคกลายเป็นลูกศิษย์ของโอลิเวอร์ไม่กี่ปีหลังจากคลอสเกิด พวกเขานับถือกันเป็นพี่เป็นน้องเสมอมา โดยมีเบลคเป็นพี่ชายผู้รับผิดชอบ และคลอสเป็นน้องชายจอมซนที่สร้างปัญหาไปทั่วทุกที่ที่เขาไป ในขณะที่เบลคยังคงสั่งสอนคลอสอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ชะงักและมองไปข้างหน้า “รังแกเขาทำไม?” เสียงอันอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านหน้า เมื่อหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งเหลือเพียงดวงตา ปรากฏตัวออกมาจากข้างพุ่มไม้ริมทางเดิน “เดเลีย…” เบลคพึมพำแผ่วเบาพลางปล่อยคลอสที่ร่วงลงไปกองกับพื้น “โอ้ กลับมาแล้วเหรอ? ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องกลับมา นี่ไงล่ะเหตุผลที่ฉันไม่ยอมให้หนังสือเล่มนั้นกับนาย” คลอสพูดเสียงดังเพื่อให้มั่นใจว่าเดเลียได้ยิน เบลคพยายามจะปิดปากคลอสทันทีที่อีกฝ่ายเริ่มพูด แต่โชคร้ายที่มันสายไปเสียแล้ว เขารู้ดีว่าไม่ว่าคลอสจะพูดอะไรมันต้องไม่มีเรื่องดีแน่ การที่อยู่ใกล้ชิดกันมาตั้งแต่เด็ก เขารู้ดีว่าคลอสต้องหาวิธีเอาคืนเขาที่กล้ามาตีเขาแน่ๆ “หนังสืออะไรเหรอ?” เดเลียถามอย่างสงสัยขณะเดินเข้ามาใกล้กลุ่ม เบลคส่งสายตาอาฆาตไปให้คลอส แต่สิ่งที่เห็นในดวงตาของคลอสกลับเป็นเพียงเจ้าเด็กแสบที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด โอลิเวอร์หัวเราะเมื่อรู้ว่าคลอสกำลังจะเริ่มแกล้งคนอีกครั้ง และเบลคก็เป็นเหยื่อผู้โชคร้ายของเขา “ติดสินบนฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแฉทุกอย่าง” คลอสกระซิบที่ข้างหูเบลคก่อนที่เดเลียจะเดินมาถึง “ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!” เบลครู้สึกอยากจะร้องไห้ คลอสเป็นคนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ที่ไหนกัน “เธอมาถึงแล้ว เอาล่ะ หมดเวลาของนายแล้ว” คลอสกล่าวจบก็ขยับเข้าไปใกล้เดเลีย เบลคพยายามจะคว้าตัวเขาไว้ แต่เขาก็หนีไปได้อย่างรวดเร็ว “หนังสืออะไรที่เขาขอให้คุณให้เขาน่ะ?” เดเลียถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและเยือกเย็น คลอสส่งยิ้มร้ายกาจให้เบลคก่อนจะตอบว่า “มันคือหนังสือที่ชื่อว่า ‘วิธีหาและรับมือกับผู้หญิงอย่างถูกวิธี’ ครับ” “โอ้!” เดเลียกะพริบตาและมองเบลคด้วยสายตาแปลกๆ ‘หึหึ แบบนี้แหละจะทำให้เขารู้ว่าอย่ามาเล่นกับฉัน’ คลอสคิดในใจ ในเมื่อเขารู้ดีว่าไม่สามารถเอาชนะเบลคด้วยกำลังได้ งั้นเขาก็ขอทรมานทางจิตใจแทน หรือในกรณีนี้ ก็ให้เดเลียจัดการแทนเขาไปเลย “ไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ! เขากำลังพูดจาเหลวไหล เธอถามท่านอาจารย์ได้เลย ท่านเป็นพยานให้ฉันได้” เบลคพูดอย่างลนลาน โอลิเวอร์หัวเราะขณะที่กลุ่มคนเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยที่เบลคพยายามแก้ไขสถานการณ์วุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ที่คลอสสร้างขึ้น ในที่สุดเบลคก็สามารถเคลียร์กับเดเลียได้หลังจากผ่านไปสักพัก แน่นอนว่าคลอสก็คอยแทรกขึ้นมาเป็นระยะๆ แต่เขาก็ยอมเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้คุยกัน เพราะเห็นว่าเบลคคิดถึงเธอมากแค่ไหน “ท่านอาจารย์ครับ ท่านรู้หรือเปล่าว่าเธอจะอยู่ที่นี่?” เบลคเดินเข้าไปหาโอลิเวอร์แล้วถามขึ้น “ไม่นะ” โอลิเวอร์ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม “จริงเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นทำไมท่านถึงยืนกรานนักหนาว่าเราต้องใช้เส้นทางนี้?” เบลคถามพร้อมแสยะยิ้ม “ก็เพราะสัญชาตญาณของฉันน่ะสิ” โอลิเวอร์ตอบ ซึ่งทำให้คลอสระเบิดเสียงหัวเราะออกมา นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นพ่อของเขาดูผ่อนคลายขนาดนี้ ราวกับว่าการได้เป็นอาจารย์ใหญ่และนายกเทศมนตรีทำให้เขาเปลี่ยนไป โชคดีที่เขาได้สละทั้งสองตำแหน่งนั้นแล้ว