บทที่ 412: จงสังเวยพวกมันไปซะ! “ผมพูดถูกไหมท่านหัวหน้า?” คำถามของเคลาส์ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหัวหน้าหมู่บ้านซ้ำไปซ้ำมา “ไม่... ไม่ใช่แบบนั้นนะ ข้าเร่งรีบมาที่นี่เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว” หัวหน้าหมู่บ้านส่ายหน้าปฏิเสธคำกล่าวอ้างของเคลาส์ “โกหก! ขนาดผมยังใช้เวลาเดินทางจากหมู่บ้านของคุณมาถึงที่นี่แค่ห้านาทีเลยด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นไขสือกับพวกเราหน่อยเลย” เคลาส์สบถออกมาตามนิสัย เกรย์มองไปที่เคลาส์สลับกับหัวหน้าหมู่บ้าน เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เคลาส์พูดนั้นฟังขึ้น การที่คนกลุ่มนี้สามารถกำจัดพวกเขาทั้งสองได้ย่อมเป็นผลดีต่อหัวหน้าหมู่บ้านที่สุด เพราะนี่คือแผนการของเขาตั้งแต่แรก แต่เกรย์ก็เลิกสนใจเรื่องนี้ไปอย่างรวดเร็ว ต่างจากคนพวกนั้น “ข้า… ข้า…” หัวหน้าหมู่บ้านพยายามจะอธิบาย แต่เขารู้ดีว่าทั้งเกรย์และเคลาส์ไม่มีทางเชื่อเขาแน่ “ไม่ต้องอธิบายหรอก ในเมื่อท่านไม่ได้มาพร้อมกับพวกเขาทั้งแต่แรก ผมจะไว้ชีวิตท่านก็ได้ ท่านเอาศพพวกนี้กลับไปด้วยแล้วกัน” เกรย์กล่าว ท่าทีที่ดูสบายๆ ของเขานั้นทำให้หัวหน้าหมู่บ้านและคนที่อยู่ด้านหลังถึงกับทำใจเชื่อยากว่า นี่คือเด็กหนุ่มที่มีอายุไม่ถึงยี่สิบปี แม้แต่คนแก่บางคนในกลุ่มนี้ยังไม่แน่ใจเลยว่า ตนจะสามารถทำใจให้สบายได้ถึงเพียงนี้ในตอนที่ต้องสังหารผู้คน ตุบ! “ได้โปรด ไว้ชีวิตพวกเขาด้วยเถิด” หัวหน้าหมู่บ้านอ้อนวอนพร้อมกับทรุดตัวลงคุกเข่า “ผมเสียใจด้วยนะ แต่ผมไม่มีความเมตตาให้กับคนที่พยายามจะเอาชีวิตผมหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะผมพอจะรู้ประวัติของหมู่บ้านนี้มาบ้าง ป่านนี้ผมคงฆ่าพวกคุณทุกคนไปแล้ว” เกรย์ตอบพลางมองดูหัวหน้าหมู่บ้านที่ยังคงอยู่ในท่าคุกเข่า ผู้คนที่อยู่ด้านหลังหัวหน้าหมู่บ้านถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่ากำลังมองดูเด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่ แต่พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองปีศาจในคราบมนุษย์ต่างหาก ทำไมเขาถึงพูดเรื่องพวกนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนั้น? ก็นะ พวกเขาทั้งหมดคิดแบบนั้นเพราะพวกเขาคือเหยื่อ เมื่อไม่กี่นาทีก่อน สิ่งที่พวกเขาต้องการทำคือการสังเวยเกรย์และเคลาส์ ในตอนนั้นพวกเขาไม่เห็นว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นผิดตรงไหน แต่เมื่อสถานการณ์พลิกผัน พวกเขากลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ “ได้โปรด…” ตุบ! ขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะอ้อนวอนต่อ หนึ่งในสิบห้าคนที่ยังพอจะยืนไหวก็ล้มฟุบลงไปกับพื้น ที่หน้าผากของเขามีจุดน้ำแข็งเล็กๆ ปรากฏให้เห็นชัดเจนว่าเขาเสียชีวิตด้วยวิธีเดียวกับที่สังหารชายชราคนแรกไป นี่เป็นฝีมือของเคลาส์โดยไม่ต้องสงสัย เขายืนฉีกยิ้มพลางจ้องมองหัวหน้าหมู่บ้าน “เมื่อกี้ว่าไงนะ?” คำถามของเขาทำให้หัวหน้าหมู่บ้านและผู้คนของเขาทั้งโกรธและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน เนื่องจากการใช้เทคนิคแปลงร่าง ทำให้ทุกคนในตอนนี้หมดเรี่ยวแรง พวกเขาแทบจะยืนไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหลบหลีกการโจมตี และต่อให้ทำได้ การจะหลบการโจมตีที่มีความเร็วระดับน่าสะพรึงกลัวนี้จากเคลาส์ก็เป็นเรื่องยากอยู่ดี เกรย์มองเคลาส์ด้วยรอยยิ้มขื่นๆ เจ้านี่ช่างขี้เล่นแต่ก็โหดเหี้ยมในเวลาเดียวกัน “ข้าขอร้อง…” ตุบ! ร่างอีกร่างล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีลูกศรน้ำแข็งปักอยู่ที่ศีรษะ เคลาส์หันกลับไปหาหัวหน้าหมู่บ้านอีกครั้ง “ทุกครั้งที่ท่านขอร้อง ผมจะฆ่าคนหนึ่งคน ถ้าท่านยังอ้อนวอนต่อตอนที่คนสุดท้ายกำลังจะตาย ผมก็จะเริ่มจัดการคนที่อยู่ข้างหลังท่านต่อ” เกรย์สูดลมหายใจเย็นๆ เข้าปอด เคลาส์นั้นโหดเหี้ยมกว่าเขามากนัก หัวหน้าหมู่บ้านมองเคลาส์ด้วยสายตาซับซ้อน เคลาส์ได้บีบให้เขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก ไม่ว่าเขาจะยอมยืนดูเงียบๆ ในขณะที่เหล่าอาวุโสและคนของเขาถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา หรือจะอ้อนวอนแล้วนอกจากจะต้องเห็นพวกเขาทุกคนตายแล้ว ยังต้องเสี่ยงให้คนอื่นๆ ที่พามาด้วยต้องตายตามไปอีก ‘เด็กคนนี้มันน่ากลัวจริงๆ’ นี่คือความคิดที่แล่นอยู่ในหัวของหัวหน้าหมู่บ้านและคนที่อยู่ด้านหลัง “ข้า…” ตุบ! ร่างอีกร่างหนึ่งล้มลงไปอีกครั้ง “คราวนี้ ถ้าท่านพูดคำไหนออกมา ผมจะฆ่าเพิ่มอีกหนึ่งคน” เคลาส์กล่าว หัวหน้าหมู่บ้านขบกรามแน่น นัยน์ตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเคลาส์และเกรย์จะไม่คิดให้โอกาสคนพวกนี้เลยแม้แต่นิดเดียว เขาหันไปมองเกรย์ด้วยสายตาอ้อนวอน แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับมีเพียงแววตาที่ไร้อารมณ์ของเกรย์เท่านั้น เกรย์หันหลังกลับ และภายในเวลาไม่ถึงนาที ผู้รอดชีวิตทั้งสิบสามคนที่เหลือก็สิ้นใจ เคลาส์ได้ฆ่าไปก่อนหน้านี้สองคน และเมื่อเกรย์ลงมือช่วย การจะกำจัดพวกเขาทั้งหมดจึงไม่ใช่เรื่องนาน “ถ้าท่านมาพร้อมกับพวกมัน ผมก็คงฆ่าท่านไปด้วยแล้ว” เกรย์กล่าว เขาหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง “ไม่ถือโทษโกรธกันนะทุกคน ถ้าเป็นตำแหน่งของพวกคุณ พวกคุณก็คงทำเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่พวกคุณยังแกร่งไม่พอ” ผู้คนยืนอยู่ที่เดิม มือทั้งสองข้างกำแน่น พวกเขาไม่สามารถโต้แย้งสิ่งที่เกรย์พูดได้ หากพวกเขาแข็งแกร่งกว่านี้ พวกเขาก็คงฆ่าคนทั้งสองคนนี้ไปตั้งแต่ที่หมู่บ้านแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกเขายังไม่แกร่งพอ หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินก้มหน้าไปหาอาวุโสคนแรกที่เคลาส์สังหาร ผนึกร่างนั้นไว้ในน้ำแข็งก่อนจะทำแบบเดียวกันกับคนอื่นๆ เขาไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรเนื่องจากคำขู่ของเคลาส์ว่าจะฆ่าคนด้านหลังเขาทุกครั้งที่เขาเอ่ยปาก “เราไปกันเถอะ อยู่ต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก” เกรย์พูดกับเคลาส์ พวกเขาได้กำจัดคนที่พยายามจะฆ่าตนไปเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อหัวหน้าหมู่บ้านยอมทำตามอย่างว่าง่าย ก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องให้ยุ่งยากวุ่นวายอีก เคลาส์ได้ต้อนหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านจนมุมแล้ว หากทำอะไรต่อไปอีกคนพวกนี้คงได้สติแตกกันพอดี พวกเขาทิ้งหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านไว้เบื้องหลังแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านอีกครั้ง หลังจากที่เกรย์และเคลาส์จากสนามไปแล้ว “ผนึกพวกมันให้ดี ในเมื่อพวกโง่เง่านี่เลือกที่จะทิ้งชีวิตตัวเองไปเอง เราก็จะสังเวยพวกมันให้กับหินจันทรา” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว คนเหล่านั้นเพิ่งจะตายไป ดังนั้นจึงยังเหลือแก่นพลังงานหลงเหลืออยู่บ้าง ซึ่งหินก้อนนั้นสามารถดูดซับพวกมันทั้งหมดไปได้อย่างแน่นอน