Chapter 411: พวกแกต้องการอะไรกันแน่? ตึง! อสูรกายน้ำแข็งที่กำลังพุ่งตัวเข้าใส่เกรย์ลื่นไถลไปกับพื้นน้ำแข็งที่เคลาส์สร้างขึ้นจนล้มลงไปกองกับพื้น และในจังหวะที่มันล้มลงนั่นเอง… ปึก! เข็มน้ำแข็งขนาดเล็กพุ่งทะลุผ่านเกราะน้ำแข็งบริเวณหน้าอกของอสูรกายน้ำแข็ง ปักเข้าที่กลางหน้าผากของชายชราที่อยู่ตรงจุดนั้นพอดี เข็มเล่มนั้นรวดเร็วมากจนไม่มีใครมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน และด้วยขนาดที่เล็กมาก คนอื่นๆ จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่ามันพุ่งทะลุผ่านศีรษะของชายที่อยู่ตรงส่วนหน้าอกของอสูรกายน้ำแข็งไปแล้ว หากใครลองเพ่งมองดูที่หน้าผากของชายชราคนนั้นให้ดี ก็จะเห็นเพียงจุดเล็กๆ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง ชายชราผู้นั้นสิ้นใจไปแล้ว โดยที่ดวงตายังคงเบิกค้างอยู่ อันที่จริงเคลาส์วางแผนจะสังหารชายคนนี้อยู่แล้ว ต่อให้เขาจะรับรู้ถึงเข็มและขยับตัวหลบจนไม่โดนจุดตาย แต่ขอแค่ให้เข็มสัมผัสตัวได้ ก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้เขาเป็นอัมพาตได้แล้ว เมื่อคนหนึ่งเสียชีวิต ออร่าของอสูรกายน้ำแข็งก็ลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด “เป็นไปได้ยังไง?” ชายชราที่อยู่ตรงส่วนขาถามขึ้นด้วยความตกใจ พวกเขาดูออกทันทีว่าชายชราที่อยู่ตรงส่วนหน้าอกตายแล้ว เพราะพลังของอสูรกายน้ำแข็งที่เปลี่ยนแปลงไป แต่พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เสี้ยววินาทีก่อนอสูรกายน้ำแข็งยังลื่นไถลอยู่เลย พอถึงพื้น ชายชราคนนั้นก็ตายเสียแล้ว พวกเขาไม่ได้เห็นเคลาส์โจมตีซ้ำเลยแม้แต่น้อย แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน? ในทางกลับกัน เคลาส์รู้สึกตื่นเต้นดีใจที่เห็นออร่าของอสูรกายน้ำแข็งลดลง นั่นหมายความว่าเขาจัดการมันได้แน่ “พวกแก่หนังเหนียวคิดจะเล่นงานฉันแล้วหวังจะรอดไปงั้นเหรอ? หึๆ ฝันไปเถอะ!” เขาหัวเราะร่าและเปิดฉากโจมตีทันที การที่ไม่เข้าใจว่าชายคนแรกตายได้อย่างไร ทำให้ชายชราที่เหลืออีกสองคนเริ่มตื่นตระหนก มนุษย์ทุกคนย่อมมีความกลัวในสิ่งที่ตนไม่รู้ และพวกเขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ปัง! ตูม! เพล้ง! การโจมตีของเคลาส์รุนแรงและบ้าคลั่ง เขาไม่อยากให้เกรย์แย่งซีนไปหมดในศึกครั้งนี้ ตอนนี้เกรย์กำลังอัดอสูรกายน้ำแข็งฝั่งของเขาจนยับเยิน อัตราการฟื้นฟูของจุดที่เสียหายลดลงอย่างมาก แม้แต่แสงที่เปล่งออกมาจากเกราะน้ำแข็งที่พวกเขาสร้างขึ้นรอบตัวคนในอสูรกายน้ำแข็งก็จางลงไปเช่นกัน ตอนนี้เกรย์มั่นใจแล้วว่าจะสามารถทลายเกราะนี้ลงได้ การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกประมาณห้านาที เกรย์และเคลาส์ยืนอยู่เบื้องหน้าคนสิบหกคน ไม่สิ เหลือแค่สิบห้าคนเพราะคนหนึ่งตายไปแล้ว ทุกคนดูอ่อนแรงและเกือบทั้งหมดมีสีหน้าหวาดหวั่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กหนุ่มสองคนนี้จะสามารถเอาชนะพวกเขาได้ แม้กระทั่งตอนที่พวกเขาใช้ท่าไม้ตายสูงสุดไปแล้วก็ตาม เกรย์และเคลาส์ไม่ได้รู้สึกยินดีอะไรนักที่เอาชนะคนเหล่านี้ได้ มันไม่ใช่เรื่องน่าดีใจอะไรเลย หากธาตุของคนเหล่านี้อยู่ในระดับสีฟ้า โอกาสที่จะชนะพวกเขาตอนรวมร่างเป็นอสูรกายน้ำแข็งคงจะริบหรี่มาก เคลาส์สามารถจัดการพวกเขาได้ด้วยตัวคนเดียวอย่างง่ายดายเพราะระดับธาตุที่เหนือกว่า ตามที่คนเหล่านี้บอก มีเพียงสองคนเท่านั้นที่มีระดับธาตุสีฟ้า ส่วนคนอื่นๆ เป็นสีม่วงหรือไม่ก็สีส้ม เกรย์และเคลาส์รู้สึกตกตะลึงเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นใครในระดับต้นกำเนิดที่มีระดับธาตุสีส้มมาก่อน ระดับธาตุเปรียบเสมือนพรสวรรค์ ซึ่งมักจะเป็นตัวกำหนดว่าจอมเวทจะเติบโตไปได้ไกลแค่ไหน แต่คนเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเกิดมาพิเศษ หรืออาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับหินประหลาดในเมืองนั้น ... “จะเอาไงกับพวกมันต่อดี?” เคลาส์ถาม เขาฆ่าไปคนหนึ่งแล้ว และพูดตามตรง เขาไม่รังเกียจที่จะกำจัดที่เหลือด้วยเช่นกัน อย่างไรเสียพวกมันก็คือศัตรูที่ต้องการจะบูชายัญเขาให้กับเทพจันทรา ต่อให้เขาไม่อยากฆ่า แต่ลำพังแค่ที่พวกมันพูดว่าต้องการบูชายัญเขาก็เพียงพอแล้วที่พวกมันสมควรตาย ลองคิดดูดีๆ มีความเป็นไปได้ว่านี่อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันทำเรื่องแบบนี้ คือการบูชายัญใครสักคนให้กับเทพในจินตนาการของพวกมัน “ก็เหมือนเดิม” เกรย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขามีนิสัยชอบสังหารคนที่พยายามจะฆ่าเขา เขาไม่สนว่าพวกนั้นจะเป็นใครหรือมีจุดประสงค์อะไร ในเมื่อคนเหล่านั้นพยายามจะเอาชีวิตเขา ก็ต้องเตรียมใจที่จะตายไว้ด้วยเช่นกัน ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวโจมตี “หยุดนะ!” เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันไปมอง พวกเขาก็เห็นกลุ่มคนกำลังวิ่งตรงมาด้วยความตื่นตระหนก ที่หน้าขบวนคือหัวหน้าเมือง และด้านหลังมีคนตามมาอีกประมาณสิบถึงสิบห้าคน “พวกแกต้องการอะไรกันแน่?” เคลาส์ถามด้วยสายตาเย็นชา “ได้โปรด อย่าฆ่าพวกเขาเลย หากพวกเขาตาย เมืองของเราจะตกอยู่ในอันตราย” หัวหน้าเมืองร้องขอทันทีที่เข้ามาใกล้ คนบางคนในกลุ่มนี้คือขุมกำลังหลักของเมือง หากพวกเขาตาย เมืองจะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง พวกเขามีศัตรูมากมายที่จ้องมองหินศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาอยู่ หากข่าวที่ว่าจอมเวทผู้ทรงพลังเกือบครึ่งเมืองถูกฆ่าแพร่ออกไป นั่นจะเป็นข่าวร้ายสำหรับพวกเขาอย่างแน่นอน “แกมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า?” เกรย์ถามด้วยท่าทีเฉยเมยเหมือนเดิม การที่หัวหน้าเมืองโผล่มาจังหวะที่พวกเขากำลังจะลงมือฆ่าคนพอดีดูน่าสงสัย แต่เกรย์มั่นใจว่าเขาไม่เห็นหัวหน้าเมืองอยู่ในบริเวณนี้ตอนต่อสู้กัน มันเลยดูสับสนนิดหน่อย “เปล่า” หัวหน้าเมืองตอบอย่างรีบร้อน “แล้วรู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่?” เคลาส์ถามพร้อมรอยยิ้มเยาะ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อคำพูดของหัวหน้าเมือง และก็โทษเขาไม่ได้ เพราะแม้แต่เกรย์เองก็ยังยากที่จะเชื่อ “ฉันสัมผัสได้ตอนที่พวกเขาใช้เคล็ดวิชานั้น และจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ฉันก็บอกได้ว่าพวกเขากำลังตามพวกเธอสองคนมา” หัวหน้าเมืองกล่าว “อืม ในเมื่อสัมผัสได้ตอนที่พวกเขาใช้ แล้วทำไมไม่มาก่อนหน้านี้ล่ะ?” เกรย์ถาม “ก็เพราะว่า…” “ง่ายๆ คือมันอยากรอดูว่าพวกนั้นจะฆ่าเราได้ไหม แต่พอสัมผัสได้ว่าพวกคนแก่ใช้ท่าไม้ตายแล้ว ก็เลยรู้ว่าพวกนั้นกำลังซวย” เคลาส์ขัดจังหวะหัวหน้าเมืองและตอบคำถามแทนเกรย์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาหันไปมองหัวหน้าเมือง “ผมเข้าใจถูกไหม หัวหน้า?”