**บทที่ 2089: ศิษย์ผู้สดับฟัง** “ครับ... ผมเพียงแต่ไม่แน่ใจว่า ด้วยพรสวรรค์อันน้อยนิดของผม จะสามารถฝึกฝนวิชาการต่อสู้ระดับนี้ได้หรือไม่...” หานเสี่ยวโพเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ในขณะนั้น หลินอี้กำลังเร่งฟื้นฟูพละกำลังที่เหือดแห้งไปภายใน **ห้วงมิติหยก** ทว่าสัมผัสอันเฉียบคมของเขายังคงทอดถอนออกมาสำรวจสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง! สำหรับเคล็ดวิชา ‘พันพฤกษามายาพันสถาน’ นั้น หลินอี้ได้บรรลุถึงแก่นแท้จนแตกฉานไปเรียกว่าทุกซอกทุกมุมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าหรือวิธีการโคจรพลังพฤกษา เขาล้วนจดจำได้ขึ้นใจจนสลักลึกลงในกระดูก การจะหยิบยื่นคำชี้แนะให้แก่หานเสี่ยวโพจึงมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงสำหรับเขาแม้แต่น้อย! อย่างไรก็ตาม ลุงฟู่เคยพร่ำสอนไว้ว่า เพลงยุทธชนิดเดียวกันหากตกอยู่ในมือของผู้ที่ต่างกัน ผลลัพธ์ย่อมผิดแผกแตกต่าง ด้วยพรสวรรค์และวิถีการฝึกจิต (Mental Cultivation) ที่มิอาจเทียบเคียง ต่อให้ได้ครอบครองยอดวิชาอันเกริกไกรเพียงใด หากไร้ซึ่งวาสนาและรากฐานที่มั่นคง ย่อมมิอาจสำแดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาได้เต็มสิบส่วน “เจ้าฝึกมันได้แน่นอน เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลไป ทว่าเจ้าจะสามารถขัดเกลาจนบรรลุถึงขั้นไหนนั้น ก็สุดแท้แต่บุญวาสนาของเจ้าแล้ว!” หลินอี้ลืมตาขึ้นช้าๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทรงอำนาจ “ข้าเข้าใจในวิชานี้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว บัดนี้จะถ่ายทอดสองกระบวนท่าแรกให้ ส่วนจะร่ายรำออกมาได้สำเร็จภายในวันเดียวหรือไม่นั้น... ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง!” “ผมจะพยายามสุดความสามารถครับ!” ดวงตาของหานเสี่ยวโพพลันวาวโรจน์ด้วยความหวัง เขาละล่ำละลักรับคำด้วยความตื่นเต้น “ดีมาก... ก่อนอื่นจงอ่านเคล็ดวิชาของกระบวนท่าแรก หากมีสิ่งใดไม่กระจ่างจงถามข้าทันที ข้าจะอธิบายให้สิ้นสงสัย แต่หากไม่มีข้อกังขาใดแล้ว... ก็จงเบิ่งตาดูข้าสำแดงให้ดูเป็นขวัญตา!” หลินอี้กล่าวพลางยื่นสำเนาเคล็ดวิชาพันพฤกษามายาพันสถานให้แก่หานเสี่ยวโพ “คุณชายหลิน... พอจะเป็นไปได้หรือไม่ หากข้าจะขอร่วมรับฟังในฐานะศิษย์ด้วยอีกคน?” หานเทียนป้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยปากออกมา “อ้อ แน่นอนอยู่แล้ว เชิญตามสบายเถิดท่านผู้เฒ่าหาน!” หลินอี้ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย อย่างไรเสียวิชานี้ก็เป็นสมบัติของตระกูลหานที่ซ่อนเร้น หากเขาช่วงชิงความลับมาแล้วยังใจแคบไม่ยอมให้เจ้าของเดิมเรียนรู้ ก็คงดูเป็นคนใจจืดใจดำเกินไปหน่อย “ขอบพระคุณยิ่ง คุณชายหลิน!” หานเทียนป้าตื้นตันจนบอกไม่ถูก หากเขาสามารถสำเร็จวิชาพันพฤกษามายาพันสถานนี้ได้ วิชา ‘พฤกษาตัดฟืน’ อันดาษดื่นที่เขาเคยภูมิใจนักหนาคงกลายเป็นเพียงเศษสวะไปในทันที หลินอี้เพียงแต่ยกยิ้มที่มุมปากโดยไม่เอ่ยคำใด หานเทียนป้าและหานเสี่ยวโพต่างก้มลงพิจารณาเคล็ดวิชาการฝึกฝนพร้อมกัน หลังจากจดจำท่วงท่าแรกได้ขึ้นใจ หานเสี่ยวโพก็เอ่ยถามข้อสงสัยบางประการ ซึ่งหลินอี้ก็คลายปมเหล่านั้นให้ทีละจุดอย่างใจเย็น ส่วนทางด้านหานเทียนป้านั้น เนื่องจากเคยศึกษาเคล็ดวิชานี้มาบ้างแล้ว เพียงแต่ไม่เคยโคจรพลังได้สำเร็จ จึงไม่มีคำถามใดติดค้าง “เอาละ ในเมื่อพวกเจ้าเข้าใจพื้นฐานแล้ว ข้าจะเริ่มสำแดงกระบวนท่าให้ดู... จงดูให้ดี!” สิ้นคำ หลินอี้พลันโคจรพลังตามวิถีแห่งพันพฤกษามายาพันสถานกระบวนท่าที่หนึ่งทันที **เปรี้ยง!!** หมัดที่ซัดออกไปแหวกอากาศจนเกิดเสียงกัมปนาทสะท้านขวัญ อานุภาพอันมหาศาลทำเอาหานเสี่ยวโพและหานเทียนป้าถึงกับขวัญผวา กระแสลมที่หอบเอาความกดดันจากการจู่โจมนั้นรุนแรงเสียจนเกือบจะพัดร่างของหานเสี่ยวโพจนเสียหลักล้มคว่ำ! “แข็งแกร่ง... เขาแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ!” หานเสี่ยวโพครางออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาเคยพบเห็นผู้ฝึกฝนมามากมาย และรู้ดีว่าคนเหล่านี้เหนือกว่าปุถุชนทั่วไปเพียงใด ทว่าเมื่อต้องมาอยู่ต่อหน้ายอดวิชาของหลินอี้ ผู้ฝึกฝนที่เขาเคยรู้จักกลับดูราวกับเด็กอมมือไปในพริบตา “อย่างนี้นี่เอง... ข้าเข้าใจแล้ว... เข้าใจแล้ว!” ความตื่นรู้ผุดขึ้นบนใบหน้าของหานเทียนป้า ก่อนหน้านี้เขาไร้ซึ่งครูบาอาจารย์คอยชี้นำ แม้จะอ่านตำราจนขึ้นใจแต่กลับมิอาจชักนำพลังออกมาได้สำเร็จ ทว่าเมื่อเห็นหลินอี้สำแดงให้ดูเป็นขวัญตา หลักการที่เคยซับซ้อนก็พลันสว่างกระจ่างแจ้งในมโนนึก “ข้าจะแสดงกระบวนท่าแรกให้ดูอีกครั้งแบบช้าๆ... พวกเจ้าจงสังเกตให้ละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว!” หลินอี้รู้ดีว่าทั้งสองมิใช่ยอดอัจฉริยะ การจะให้เรียนรู้จากการเห็นเพียงครั้งเดียวนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ เขาจึงจงใจลดความเร็วลง ร่ายรำกระบวนท่าพันพฤกษามายาพันสถานออกมาอีกครา แม้ว่าอานุภาพทำลายล้างจะลดทอนลงเนื่องจากความเร็วที่ช้าลงจนมิอาจสร้างแรงส่งมหาศาลได้ ทว่าความสง่างามและท่วงท่าอันเปี่ยมไปด้วยหลักปรัชญาของมัน ก็ยังคงทำให้หานเสี่ยวโพและหานเทียนป้าต้องจ้องมองด้วยความเทิดทูน “ผมขอประเดิมก่อน!” หานเสี่ยวโพที่เริ่มจับจุดได้ไม่อาจเก็บงำความกระหายที่จะฝึกฝนไว้ได้อีกต่อไป “ได้สิ มีตรงไหนติดขัดก็ถามข้ามา” หลินอี้พยักหน้าตอบ หานเสี่ยวโพกระโจนลงสู่ลานฝึกด้วยความฮึกเหิม เขาพยายามโคจรพลังตามเคล็ดวิชาที่เพิ่งได้รับถ่ายทอดมา ทว่าแม้จะจำบทสวดได้แม่นยำและเห็นภาพการร่ายรำอย่างชัดเจน แต่เมื่อต้องลงมือทำจริงกลับมิใช่เรื่องง่าย... เขาพยายามเค้นพลังอยู่เนิ่นนานแต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ท่วงท่ายังคงแข็งทื่อจนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกเก้อเขิน “ลูกพี่... ผมมันไร้ประโยชน์จริงๆ ฝึกมาตั้งนานยังใช้ไม่ออกแม้แต่ท่าเดียว” “ไม่เป็นไรหรอก ทิศทางการเคลื่อนไหวของเจ้านั้นถูกต้องแล้ว เพียงแต่ยังขาดความต่อเนื่องลื่นไหล ลองโคจรเคล็ดวิชาให้ราบรื่นกว่าเดิม รวบรวมสมาธิให้แน่วแน่ อย่าให้มีจังหวะชะงักงันระหว่างกระบวนท่า แล้วทุกอย่างจะสัมฤทธิผลเอง” หลินอี้เอ่ยปลอบ “อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ได้เดินหลงทาง เพียงแค่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญเพิ่มขึ้นอีกนิดเท่านั้น” “ครับ! ผมจะฝึกให้หนักกว่านี้!” เมื่อได้รับคำยืนยันจากหลินอี้ หานเสี่ยวโพก็กลับมามีขวัญกำลังใจอีกครั้ง “คุณชายหลิน ข้าเองก็รู้สึกคันไม้คันมือเหลือเกิน พอจะช่วยชี้แนะข้าสักหน่อยได้หรือไม่?” หานเทียนป้าเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น “ไม่มีปัญหา ท่านผู้เฒ่าหาน เชิญเลย!” หลินอี้เข้าใจความรู้สึกของหานเทียนป้าดี ชายชราคนนี้จมปลักอยู่กับตำราเล่มนี้มาครึ่งค่อนชีวิตแต่กลับไม่เคยทำสำเร็จ เมื่อมีโอกาสล้ำค่าอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ หากไม่คว้าไว้ก็คงโง่เต็มทน “ได้เลย หวังว่าคุณชายหลินจะไม่รำคาญที่คนแก่อย่างข้าหัวช้า และโปรดอย่าหัวเราะเยาะข้านักเลย!” หานเทียนป้าพยักหน้าแล้วเริ่มโคจรเคล็ดวิชาภายใน ท่วงท่าของเขานั้นดูเชี่ยวชาญกว่าหลานชายอย่างเห็นได้ชัด ด้วยรากฐานที่ศึกษามาเนิ่นนาน เมื่อได้รับ ‘กุญแจ’ จากการชี้แนะของหลินอี้ ทุกอย่างที่เคยเป็นปริศนาก็พลันคลี่คลาย เขาผสานสิ่งที่รู้เข้ากับสิ่งที่เห็น และในที่สุด... เขาก็สามารถสำแดงกระบวนท่าแรกของพันพฤกษามายาพันสถานออกมาได้จริงๆ! **บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!** แม้พลังทำลายล้างจะยังไม่สะท้านฟ้าดินและดูอ่อนด้อยกว่าหมัดของหลินอี้อย่างเทียบไม่ได้ แม้แต่ความแรงยังดูจะแพ้วิชาตัดฟืนดั้งเดิมของเขาเสียด้วยซ้ำ แต่หานเทียนป้ากลับปลาบปลื้มใจจนเนื้อเต้น เพราะนี่คือการปลุกวิชาลับของตระกูลให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยน้ำมือของตนเอง! อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทำให้อาจารย์จำเป็นอย่างหลินอี้ต้องผิดหวัง หากเขากับหลานชายทำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว แล้วหลินอี้เกิดรำคาญจนไม่อยากสอนต่อขึ้นมา มีหวังเขาคงต้องเสียใจไปจนวันตายเป็นแน่! การที่เขาสามารถร่ายรำออกมาได้ แม้จะดูขัดเขินไปบ้าง แต่ก็ดีกว่าขยับเขยื้อนพลังไม่ได้เลยเป็นไหนๆ “ยอดเยี่ยมมาก! ยอดเยี่ยม!” หลินอี้พยักหน้าพลางเอ่ยชม มิใช่ว่าเขาแสร้งยอเพื่อให้เกียรติชายชรา แต่หลินอี้ชื่นชมออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ เพราะก่อนที่เขาจะได้รับพลังพิเศษอันไร้ขีดจำกัดนี้มา เขาก็เคยผ่านจุดที่ท่วงท่าแข็งทื่อล้าหลังเช่นนี้มาก่อน ทุกตำนานที่ยิ่งใหญ่ล้วนต้องเริ่มต้นจากการก้าวเดินที่งกๆ เงิ่นๆ ทั้งสิ้น!