**บทที่:** 3573 **ชื่อบท:** Chapter 3559: Quick Changes (Part 2) *** "ตกลง" ฮ็อก (Haug) ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "นี่คงเป็นจุมพิตที่ไร้ความโรแมนติกที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้รับมาเลยล่ะสิเนี่ย ขืนเอาเรื่องนี้ไปเล่าที่โรงเตี๊ยม ฉันคงต้องอำว่าตอนนั้นเธออยู่ในร่างมนุษย์แล้วกัน" "อย่าเชียวนะ!" ดรายน่า (Dryna) แผดเสียงร้อง ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับเจือไปด้วยเสียงสะอื้นและเสียงหัวเราะที่ปะปนกันอย่างแยกไม่ออก *** ณ เขตแดนเออร์นัส (Ernas Region) คฤหาสน์ตระกูลเออร์นัส ในอีกไม่กี่วันต่อมา... จีร์นี (Jirni) กำลังทบทวนแผนการที่วางรากฐานไว้อย่างรัดกุม พร้อมกับตรวจสอบการปรับปรุงค่ายกลเวทมนตร์ (Array field) ที่คุ้มกันคฤหาสน์ ทว่าจู่ๆ ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วเข้าจู่โจมจนฉีกกระชากห้วงความคิดของเธอให้ขาดสะบั้น! "ไปตามวาสตอร์ (Vastor) มาที่นี่เดี๋ยวนี้!" เธอแผดเสียงตวาดลั่นใส่สาวใช้ประจำตัว "น้ำคร่ำพี่แตกแล้วเหรอคะ?" ไดต้า (Dyta) ลูกพี่ลูกน้องของจีร์นีเอ่ยถาม ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องรอยเปียกชื้นที่กำลังแผ่ซ่านเป็นวงกว้างบนผ้าปูเตียง "เปล่า ฉันแค่เกิดอยากสนทนาเรื่องเครื่องสูบน้ำไฮดรอลิกกับเขาแบบส่วนตัวกะทันหันน่ะ... ก็แหงสิ น้ำคร่ำฉันแตกแล้วเนี่ย!" จีร์นีกัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ "เรียกทุกคนมาได้แล้ว! หลังจากปล่อยให้พวกเรารอคอยมาเนิ่นนาน ดูเหมือนเจ้าตัวแสบน้อยนี่จะรีบร้อนอยากออกมาดูโลกเต็มแก่แล้ว!" ไดต้ากำเครื่องรางสื่อสารไว้ในมือแน่น เธอส่งสัญญาณเตือนภัยเรียกเหล่ามิตรสหายและเครือญาติที่เกี่ยวข้องกับแผนการของจีร์นีผ่านการติดต่อแบบกลุ่มในพริบตา ช่วงเวลาแห่งการให้กำเนิดบุตรคือช่วงเวลาที่จีร์นีอ่อนแอและเปราะบางที่สุดในชีวิต ห้วงคำนึงของเธอขุ่นมัวไปด้วยความห่วงใยและความเจ็บปวดที่แผ่ซ่าน ร่างกายของเธอหนักอึ้งจนไม่อาจตอบสนองต่อการโจมตีใดๆ ได้เลย แม้ว่าศัตรูจะบุกเข้ามาเชื่องช้าปานภาพสโลว์โมชันก็ตาม สมาธิทั้งหมดของเธอต้องทุ่มเทให้กับการควบคุมร่างกาย เพื่อให้มั่นใจว่าการหดเกร็งของกล้ามเนื้ออันทรงพลังนี้จะไม่ส่งผลร้ายต่อสายใยชีวิตดวงน้อยอันเปราะบางที่เธอกำลังจะให้กำเนิด จีร์นีไม่อาจยอมให้สิ่งใดมาบั่นทอนสมาธิของเธอได้ นับประสาอะไรกับการต้องแบ่งแยกจิตใจไปควบคุมค่ายกลเวทมนตร์อันซับซ้อนที่คอยปกป้องคฤหาสน์เออร์นัส *'บ้าเอ๊ย! มันควรจะใช้เวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าการบีบรัดจะรุนแรงถึงขั้นนี้สิ!'* เธอสบถก่นด่าในใจอย่างเกรี้ยวกราด *'นี่มันเป็นจังหวะทองคำชัดๆ สำหรับพวกเกอร์นอฟ (Gernoffs) ที่จะลงมือลอบโจมตี ความสนใจของทุกคนในคฤหาสน์พุ่งเป้ามาที่ฉันจนหมด และไม่มีใครคอยจับตาดูค่ายกลเลยแม้แต่คนเดียว!* *'ถ้าฉันเป็นพวกมัน ฉันจะรอจังหวะที่ทารกคลอดออกมาแล้วค่อยลงมือบุก สภาพคนเป็นแม่ก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อสู้ ส่วนคนเป็นพ่อก็มัวแต่ว้าวุ่นใจเป็นห่วงทั้งเมียและลูกจนคิดอะไรไม่ออก และในจังหวะที่ยามองครักษ์กำลังโห่ร้องยินดีกับชีวิตใหม่ ต่อให้มีช้างทั้งโขลงเดินทอดน่องเข้ามา พวกเขาก็คงไม่ทันสังเกตเห็นแน่!'* จีร์นีประเมินกองกำลังทหารเออร์นัสและเจ้าหน้าที่ตระกูลไมร็อค (Myrok) ที่คอยปกป้องคฤหาสน์ของเธอต่ำเกินไป พวกเขาล้วนเป็นทหารหัวกะทิที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน สามารถรักษาความเยือกเย็นได้ในทุกสถานการณ์ ทว่าศัตรูที่พวกเขาต้องเผชิญคือพวกเกอร์นอฟ และศัตรูทุกหน้าต่างก็เป็นผู้วิวัฒน์ (Awakened) ระดับพระกาฬทั้งสิ้น เพียงเสี้ยววินาทีที่ความสนใจถูกเบี่ยงเบน ก็เพียงพอแล้วที่ศัตรูระดับนี้จะแทรกซึมผ่านการคุ้มกันของยามองครักษ์เข้ามาได้ ต่อให้เป็นช้าง หากมันถูกฝึกฝนและได้รับการวิวัฒน์โดยพวกเกอร์นอฟ มันก็คงหาทางลักลอบเข้ามาได้อย่างง่ายดาย "โอไรออน (Orion) อยู่ที่ไหน?!" จีร์นีแผดเสียงร้องดังก้อง ในจังหวะเดียวกับที่ศีรษะของดริฟ่า (Dripha) เริ่มโผล่พ้นออกมา "ทุกคนหายหัวไปไหนกันหมด?!" เธอรู้สึกราวกับถูกร่างกายของตัวเองทรยศ จีร์นีไม่เคยคลอดลูกรวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี้มาก่อน และแผนการอันแยบยลที่เธอวางไว้อย่างรัดกุมก็พังทลายลงไม่เป็นท่า เธอคือผู้วิวัฒน์เพียงคนเดียวในคฤหาสน์แห่งนี้ และยามนี้กลับไม่มีใครหน้าไหนที่มีความสามารถพอจะต้านทานการโจมตีหรือปกป้องฐานที่มั่นได้เลย "ท่านแม่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!" ควิลล่า (Quylla) พุ่งพรวดเข้ามาที่หน้าเตียงของจีร์นี เพียงเพื่อจะได้เห็นทารกน้อยกำลังจะทะลุผ่านเส้นชัยออกมาครึ่งตัวแล้ว "ถ้าหนูไม่ได้กำลังเดินทางมาที่นี่อยู่แล้ว คงมาไม่ทันการณ์แน่ๆ!" "ระวังคำพูดคำจาหน่อย!" จีร์นีกัดฟันกรอด น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "นี่คือถ้อยคำแรกที่น้องสาวของลูกจะได้ยินนะ หัดพูดอะไรให้มันสร้างสรรค์หน่อย!" "โอ้ พระแม่ผู้ศักดิ์สิทธิ์!" โอไรออนถลันตามเข้ามาเป็นคนที่สอง เพราะเขาแทบไม่เคยอยู่ห่างจากภรรยาอันเป็นที่รักเลย "ผมแค่แวะไปเข้าห้องน้ำนาทีเดียว นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?!" "ฉันสบายดีจ้ะ ดีใจเหลือเกินที่อุตส่าห์ถาม!" น้ำเสียงของจีร์นีประชดประชันเสียจนฟังดูคล้ายกับคำผรุสวาทที่พ่นออกมาเป็นชุด "ผมขอโทษที่รัก คุณ..." โอไรออนกวาดสายตามองสถานการณ์เบื้องล่าง พยายามสรรหาคำพูดปลอบประโลมที่จีร์นีต้องการฟังมากที่สุด "คุณใกล้จะทำสำเร็จแล้ว! ออกแรงเบ่งอีกแค่อึดใจเดียวเท่านั้น!" "ขอบใจสำหรับคำแนะนำอันแสนชาญฉลาดนะที่รัก นี่ฉันนึกว่าตัวเองกำลังจะงีบหลับอยู่พอดีเลย!" เธอตอกกลับด้วยเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต "หนูอยู่ไกลเกินกว่าจะได้ยินว่าท่านแม่พูดอะไรนะ แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยน่าฟังเท่าไหร่เลย!" ฟรีย่า (Friya) ก้าวผ่านประตูเข้ามาเป็นคนถัดไป "ไปคุ้มกันพื้นที่รอบนอก เดี๋ยวนี้!" จีร์นีแผดเสียงสั่งการเฉียบขาด "ไม่มีทาง" โอไรออนกอบกุมมือของเธอไว้แน่น และจีร์นีก็บีบตอบด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี "ผมจะไม่ยอมทิ้งคุณไว้คนเดียวเด็ดขาด" "ฉันพูดกับยัยนั่นต่างหากเล่า!" จีร์นีตวัดนิ้วชี้ไปทางฟรีย่า "หนูก็ไม่ยอมทิ้งท่านแม่ไว้คนเดียวเหมือนกันค่ะ" ฟรีย่ายืนกรานเสียงแข็ง จีร์นีกำลังอ้าปากเตรียมจะพ่นคำด่าทอที่หยาบคายที่สุดออกไป ทว่าทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสก็ทุเลาลงอย่างฉับพลัน เธอรู้สึกราวกับร่างกายเบาหวิวลงไปถึง 3.2 กิโลกรัม (7 ปอนด์) เสียงร้องไห้จ้าดังก้องกังวานไปทั่วห้อง เป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่าปอดของดริฟ่าน้อยทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ "ท่านแม่ทำสำเร็จแล้ว" ควิลล่าประคองร่างทารกน้อยไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่โอไรออนลงมือตัดสายสะดือ "ทุกอย่างจบลงแล้วค่ะ" *'ไม่เลย... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก'* จีร์นีคิดในใจท่ามกลางเสียงหอบหายใจรวยริน เธอพยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้มากพอที่จะใช้พลังฟื้นฟู (Invigoration) "ขอบคุณสรวงสวรรค์" เธอเอ่ยปากพูดออกมาในที่สุด "ส่งลูกมาให้ฉันสิ" โอไรออนร่ายเวทมนตร์ทำความสะอาดเพื่อชำระล้างคราบเลือดและสิ่งสกปรกบนตัวทารกน้อย ขณะที่ควิลล่าจัดการทำความสะอาดเตียงและร่ายเวทรักษาอาการบาดเจ็บให้มารดาของเธอ "โอ้สวรรค์... เธอช่างงดงามเหลือเกิน" โอไรออนบรรจงห่อร่างทารกน้อยด้วยผ้าแห้งเนื้อนุ่มและอบอุ่น ในขณะที่ดริฟ่าน้อยก็แผดเสียงร้องจ้าอย่างสุดกำลัง หวังจะทำลายแก้วหูของคนเป็นพ่อให้แตกดับไปข้าง "เรื่องนั้นฉันขอเป็นคนตัดสินเองดีกว่า" จีร์นีแค่นเสียงในลำคอ เอื้อมมือไปรับทารกน้อยมาสู่อ้อมอก ความรู้สึกโล่งใจแผ่ซ่านอาบชโลมไปทั่วสรรพางค์กาย "เฝ้ารอคอยมาตั้งเก้าเดือนเต็ม ต้องทนทรมานเจ็บปวดเจียนตายขนาดนี้ แต่ยัยหนูกลับหน้าตาถอดแบบพ่อมาเป๊ะๆ ซะงั้น" วินาทีที่ได้ทอดกายลงในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ทารกน้อยก็หยุดร้องไห้งอแงเป็นปลิดทิ้ง ดริฟ่ามีดวงตากลมโตสีน้ำตาลเกาลัดอ่อนๆ และเส้นผมบางเบาสีน้ำตาลสลวย ไม่มีเค้าลางของดวงตาสีฟ้าประกายหรือเรือนผมสีทองอร่ามของจีร์นีปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย "เธอสมบูรณ์แบบที่สุด" นัยน์ตาของจีร์นีรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติ ขณะที่เธอใช้พลังฟื้นฟูตรวจสอบร่างกายของดริฟ่าอย่างละเอียด และไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย "ขอแสดงความยินดีด้วยนะ จีร์นี!" คามิลลา (Kamila) ถลันพรวดเข้ามาในห้อง "ฉันล่ะนึกว่าตอนคลอดเอลิเซีย (Elysia) จะไวปานสายฟ้าแลบแล้วนะเนี่ย ฉันรีบวาร์ปมาที่นี่ทันทีที่ได้รับสายเรียกเข้า แต่ทุกอย่างก็จบลงซะแล้ว" "ลิธ (Lith) ล่ะอยู่ไหน?" จีร์นีหอบถาม คามิลลาเปรียบเสมือนเกราะคุ้มกันชั้นดี ทว่าพวกเกอร์นอฟนั้นฉลาดแกมโกงเกินกว่าจะลอบทำร้ายเธอ และเหล่าผู้พิทักษ์ (Guardians) ก็จะไม่มีวันกระดิกนิ้วช่วยเหลือเด็ดขาด เว้นเสียแต่ว่าทารกในครรภ์ของเธอจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริงๆ "เธอโทรไปขัดจังหวะตอนเขากำลังง่วนอยู่กับการทดลองพอดีน่ะสิ" คามิลลายักไหล่อย่างรู้สึกผิด "เดี๋ยวเขาก็คงตามมาถึงในอีกไม่กี่นาทีนี้แหละ ขอเวลาให้เขาจัดการเก็บกวาดงานให้เรียบร้อยก่อนเถอะ" "ขอแสดงความยินดีด้วยนะ จีร์นี เธอช่างงดงามเหลือเกิน" น้ำเสียงอันอบอุ่นที่คุ้นเคยนั้น กลับสาดซัดความหวาดกลัวให้แล่นปราดเข้าเกาะกุมหัวใจของจีร์นีจนร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง "โซการ์ (Zogar) กำลังรีบตามมานะ เขากำลังสอนหนังสืออยู่พอดีตอนที่รับสาย" "เธอมาทำอะไรที่นี่ ซินย่า (Zinya)?" จีร์นีเค้นเสียงถาม "ฉันก็เป็นห่วงเธอน่ะสิ" ซินย่าน้ำเสียงสลดลง คล้ายน้อยอกน้อยใจกับท่าทีเย็นชาที่ได้รับ "ฉันจะมาร่วมเฉลิมฉลองเรื่องน่ายินดีกับเพื่อนรักของฉันบ้างไม่ได้เชียวหรือ?" "ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกนะ มันแค่..." "พวกเราขอเข้าไปข้างในได้ไหมคะ?" เสียงเล็กๆ ที่ดังแว่วมาจากนอกห้อง ยืนยันฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดของจีร์นีให้กลายเป็นจริง และขัดจังหวะคำพูดของเธอเสียสนิท "เข้ามาได้เลยจ้ะ" ควิลล่าส่งเสียงอนุญาต ก่อนที่ฟิเลีย (Filia) และเฟรย์ (Frey) จะก้าวเท้าเข้ามาในห้อง *'ไม่นะ! สวรรค์โปรด ไม่!'* จีร์นีกรีดร้องในใจอย่างสิ้นหวัง *'คามิลลาน่ะไม่เป็นไร เธอรู้ซึ้งถึงสถานการณ์อันตรายของฉันดี และลิธก็เป็นคนส่งเธอมาคุ้มครองฉัน แต่ซินย่านี่สิ ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เลยสักนิดว่าตัวเองเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาสู่ความวิบัติแบบไหน หากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับเธอในขณะที่เธออยู่ที่นี่ วาสตอร์จะต้องคิดว่าเป็นฝีมือฉันแน่ๆ!* *'เขาต้องคิดว่าฉันหลอกใช้เธอให้มาที่นี่ เพื่อหวังจะใช้ประโยชน์จากกองกำลังเอลดริช (Eldritches) ของเขามาเป็นเกราะกำบัง ฉันไม่อาจยอมเสี่ยงทำให้วาสตอร์โกรธเคือง และทำลายความไว้วางใจอันเปราะบางระหว่างเราให้แตกหักลงได้ หากฉันสูญเสียเขาไป ก็เท่ากับฉันสูญเสียพันธมิตรที่ทรงพลังอำนาจที่สุดไปตลอดกาล!'* "ยินดีด้วยนะครับ ท่านป้าจีร์นี" เฟรย์จ้องมองทารกน้อยที่จ้องมองกลับมาด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น "ผมขออุ้มดริฟ่าหน่อยได้ไหมครับ?" "ไปต่อคิวเลยไอ้หนุ่ม" ควิลล่าแกล้งแค่นเสียงฮึดฮัด "พี่เฝ้ารอคอยวินาทีนี้มาตั้งเก้าเดือนเต็มเลยนะ" "แล้ว... หมาของพวกเธอไปไหนล่ะ?" จีร์นีเอ่ยถามขณะส่งทารกน้อยให้ควิลล่าอุ้ม "อยู่ข้างนอกค่ะ" ฟิเลียตอบ "กำลังวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ของเขาอยู่"