Chapter 100 - ห้องทดลอง ลีโอเนลนึกเสียดายขึ้นมาจับใจที่ไม่ได้ขอยืมสมบัติประเภทที่พักอาศัยจากมอนเตซ ความรู้สึกที่ร่างกายถูกฉีกกระชากจนควบคุมไม่ได้ แถมยังทำได้แค่นอนจมอยู่บนพื้นหินแข็งๆ มันช่างทรมานเกินทน หากเขามีสมบัติประเภทเต็นท์แบบเดียวกับที่ยูริมี สถานการณ์ตอนนี้คงจะสะดวกสบายกว่านี้มาก ‘ยูริ… ฉันหวังว่าเธอจะปลอดภัยนะ…’ ลีโอเนลขมวดคิ้วเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เหตุผลเดียวที่เขาหนีออกมาจากเขตชั้นนอกได้สำเร็จก็เพราะเขาสามารถห่วงแค่ตัวเองคนเดียวได้ เขาตระหนักดีว่าการย้อนกลับไปช่วยยูรินั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หากเขาทำเช่นนั้น พวกเขาทั้งคู่คงต้องจบชีวิตลงทั้งคู่ เขากังวลมากกว่าแค่เรื่องของยูริ เขาไม่รู้เลยว่าไมลส์จะฉวยโอกาสใช้เพื่อนร่วมทีมของเขามาจัดการกับเขาหรือเปล่า ลีโอเนลสะบัดศีรษะไล่ความคิดนั้นทิ้ง เขาบอกตัวเองว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บเอาเรื่องพวกนี้มาคิด ตอนนี้เขาทำได้เพียงต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ‘ในเมื่อขยับตัวไม่ได้ แล้วฉันจะทำอะไรได้บ้างล่ะ?’ “นี่ นายรู้ไหมว่าทำไมลูกบาศก์แยกส่วนถึงดูดกลืนศพของพลซุ่มยิงคนนั้นเข้าไป?” [*ติ๊ง* ศพนั้นมีประโยชน์] ลีโอเนลขมวดคิ้ว “มีประโยชน์ยังไง?” [*ติ๊ง* ความสามารถของสิ่งมีชีวิตที่มีระดับตั้งแต่ Tier 7 สีดำขึ้นไปจะควบแน่นอยู่ภายในผลึกวิวัฒนาการหน้าผาก (Ethereal Glabella Evolution Crystals) ช่างสร้างพลัง (Force Crafters) สามารถนำไปหลอมรวมเป็นไอเทมที่มีการใช้งานจำกัดได้] ลีโอเนลพูดไม่ออก แม้ว่านี่จะดีกว่าการต้องกินศพเข้าไป แต่จะว่าไปมันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอกนะ การใช้ศพมนุษย์มาเป็นวัตถุดิบในการสร้างไอเทมทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก “เดี๋ยวสิ…” จู่ๆ ลีโอเนลก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “…นั่นหมายความว่าเจ้าปลาหมึกนั่นก็ถูกเก็บเข้าไปด้วยเหตุผลเดียวกันงั้นเหรอ?” [*ติ๊ง* ตอบรับเมล็ดพันธุ์ ใช่แล้ว] มุมปากของลีโอเนลกระตุก ความสามารถของพลซุ่มยิงคนนั้นอาจจะมีประโยชน์กับเขาก็จริง แต่ถ้าเขาต้องงอกหนวดออกมาเพื่อใช้ความสามารถของปลาหมึกตัวนั้นล่ะ? แล้วความเท่ของเขาล่ะจะเอาไปไว้ที่ไหน? เขาจะเอาหน้าไปพบไอน่าได้อย่างไรถ้าต้องทำอะไรแบบนั้น? “เดี๋ยวก่อนนะ ลูกบาศก์แยกส่วนนี่เป็นห้องทดลองใช่ไหม? แล้วนั่นไม่ได้หมายความว่าฉันควรจะเข้าไปข้างในนั้นได้หรอกเหรอ?” [*ติ๊ง* ใช่] “แล้วทำไมฉันถึงยังต้องมานอนจมอยู่ตรงนี้ล่ะ? มันสามารถทำงานเองเพื่อดูดกลืนศพของเจ้าโรคจิตนั่นเข้าไปได้ แต่กลับมองไม่เห็นว่าฉันกำลังลำบากอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ?” ลีโอเนลหยิบลูกบาศก์แยกส่วนออกมาด้วยความหงุดหงิด เขาไม่รู้ว่าในห้องทดลองจะมีที่ให้นอนพักสบายๆ หรือเปล่า แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะสะอาดกว่าที่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นแบบนี้ใช่ไหม? มันทำกับเขาแบบนี้ได้ยังไง? ลูกบาศก์บ้านี่มีรสนิยมวิปริตอะไรถึงได้ชอบศพมากกว่าคนเป็นกันนะ? “นี่ เจ้าตัวเล็ก” ลีโอเนลเคาะลูกบาศก์ด้วยข้อนิ้ว “ปล่อยฉันเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหม?” ลูกบาศก์แยกส่วนสั่นสะเทือน ก่อนจะแยกตัวออกจากกันอีกครั้ง ลีโอเนลรู้สึกว่าวิสัยทัศน์ของเขาดับวูบลง และในชั่วพริบตาถัดมา เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ขนาดสิบตารางเมตร ภายนอกนั้น นอกสายตาของลีโอเนล ชิ้นส่วนของลูกบาศก์แยกส่วนกำลังลอยวนอยู่รอบจุดที่ลีโอเนลเพิ่งนั่งอยู่ ชิ้นส่วนเหมือนจิ๊กซอว์เหล่านั้นเชื่อมต่อกันด้วยแสงสีขาวจางๆ กินพื้นที่เท่ากับขนาดห้องที่ลีโอเนลเห็นจากด้านใน “นี่คือห้องทดลองเหรอ?” ลีโอเนลกะพริบตาปริบๆ โดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก ลีโอเนลพยายามฝืนลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ‘ความเข้มข้นของพลังในที่นี้สูงกว่าข้างนอกมาก’ คิ้วของลีโอเนลเลิกขึ้น ด้านหนึ่งของห้องทดลองมีชั้นวางสีเงินที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ดูคล้ายลูกบอลหิมะประดับ แต่ดวงตาของลีโอเนลต้องเบิกกว้างเมื่อจ้องมองเข้าไป ภายในลูกบอลหิมะสองลูกนั้น เขาสามารถเห็นศพของปลาหมึกและพลซุ่มยิงลอยอยู่ข้างใน ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกอัดแน่นและใส่ไว้ข้างในนั้น ลีโอเนลเดาว่านี่คงเป็นวิธีเก็บรักษาของห้องทดลองนี้ นอกจากชั้นวางสีเงินแล้ว ลีโอเนลยังพบชั้นหนังสือและช่องเก็บของที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์ที่พ่อทิ้งไว้ที่อีกด้านหนึ่งของห้อง ส่วนตรงกลางก็มีโต๊ะประหลาดที่มีหลุมครึ่งวงกลมซึ่งเคยอยู่ในห้องใต้ดินวางอยู่เช่นกัน แม้ว่าลีโอเนลจะไม่แน่ใจนักว่ามันใช้ทำอะไรได้บ้าง เมื่อนึกถึงอะไรบางอย่างได้ ลีโอเนลก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าขนาดใหญ่ของอุปกรณ์ยุทธวิธีที่เขาขโมยมาจากป้อมปราการ แล้วนำวิญญาณโลหะ (Metal Spirit) ออกมา เจ้าตัวเล็กกระโดดไปมาเหมือนลูกบอลยาง มันพุ่งชนไปรอบๆ พื้นที่จำกัดของลูกบาศก์ราวกับพยายามจะหนี แต่ลีโอเนลบอกได้เลยว่ามันแค่กำลังตื่นเต้น “ทำไมเจ้าตัวเล็กนี่ถึงได้ตื่นเต้นที่ได้มาอยู่ที่นี่นะ?” ลีโอเนลถาม เขาคิดว่าจะได้พบสมบัติล้ำค่าที่นี่ แต่ดูเหมือนนอกจากชั้นวางลูกบอลหิมะแล้ว ก็ไม่มีอะไรพิเศษอย่างอื่นเลย [*ติ๊ง* ตอบรับเมล็ดพันธุ์ วิญญาณต้องการความเข้มข้นของพลังในระดับสูงและธาตุที่พวกมันโปรดปรานเพื่อเติบโตและวิวัฒนาการ โลกครึ่งกลายพันธุ์แห่งดินเป็นเหมือนดินแดนรกร้างสำหรับมัน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว พื้นที่ภายในของลูกบาศก์แยกส่วนนั้นดีกว่ามาก] “ลูกบาศก์แยกส่วนสามารถสร้างพลังได้งั้นเหรอ?” ลีโอเนลถามอย่างมีความหวัง [*ติ๊ง* ไม่] ลีโอเนลขมวดคิ้ว มันสร้างพลังไม่ได้งั้นเหรอ? แล้วทำไมความเข้มข้นถึงได้สูงขนาดนี้ล่ะ? ในช่วงเวลาแบบนี้ เขาเกลียดจริงๆ ที่พจนานุกรมมักจะตอบคำถามเขาแค่ตรงๆ และไม่ยอมขยายความอะไรเลย “ถ้าอย่างนั้น ทำไมความเข้มข้นของพลังในที่นี้ถึงสูงกว่าที่อื่นล่ะ?” [*ติ๊ง* ลูกบาศก์แยกส่วนมีความสามารถในการฆ่าเชื้อ] “อธิบายความสามารถนี้ให้ฉันฟังหน่อย” [*ติ๊ง* ตอบรับเมล็ดพันธุ์] [การฆ่าเชื้อ: การกลั่นและบริสุทธิ์พลัง] “งั้นความเข้มข้นของพลังในที่นี้ก็ขึ้นอยู่กับโลกภายนอกงั้นสิ? แล้วตอนนี้มันอยู่ในระดับมิติที่เท่าไหร่?” [*ติ๊ง* ใช่ ความเข้มข้นปัจจุบันเท่ากับโลกมิติที่สี่ระดับกลาง] “ระดับกลาง? โลกมิติเดียวกันยังถูกแยกย่อยออกไปอีกสินะ…” ลีโอเนลลืมความเจ็บปวดไปสิ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขามีแต่ความปรารถนาที่จะเรียนรู้และรู้ให้มากขึ้น เขาพบว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันชวนหลงใหลเหลือเกิน “……เดี๋ยวสิ! ความเข้มข้นของพลัง… ถ้าฉันใช้ห้องทดลองนี่ ไม่เท่ากับดึงดูดพวกอินวาลิด (Invalids) ให้ตามมาหรอกเหรอ? ซวยแล้ว!” ลีโอเนลตื่นตระหนกอยู่ชั่วครู่ เขาอยู่ในนี้มาหลายนาทีแล้ว ซึ่งมันมากเกินพอที่จะทำให้พวกอินวาลิดรุมเข้ามาหาเขาได้ [*ติ๊ง* ไม่ ห้องทดลองสามารถซ่อนกิจกรรมของพลังได้] ดวงตาของลีโอเนลเบิกกว้างก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาต้องหยุดทันทีเมื่อรู้สึกว่าปอดของเขาแทบจะหลุดออกมาจากลำคอ ความเจ็บปวดนี้มันสาหัสเกินไปจริงๆ ความก้าวหน้าของเขาถูกจำกัดโดยพวกอินวาลิดตัวร้ายพวกนั้นมาโดยตลอด แม้จะยังอยู่ในป้อมปราการก็ไม่ต่างกันเพราะมีหอคอยรบกวนพลังตั้งอยู่ แต่ตอนนี้ ด้วยห้องทดลองนี้ เขาสามารถฝึกฝน [ชำระล้างมิติ (Dimensional Cleanse)] ได้โดยไม่ต้องกังวลอีกต่อไป นี่มันยอดเยี่ยมไม่ใช่เหรอ? ‘ฉันคงต้องรอให้ร่างกายฟื้นตัวเสียก่อนถึงจะฝึกฝนพลังได้ แต่ในระหว่างนี้ ฉันก็ทำอย่างอื่นได้นี่นะ…’ ไอน่าบอกว่าเขาจะรู้สึกอ่อนแรงไปสามวัน ดังนั้นในช่วงสามวันนี้ การฟื้นฟูร่างกายของเขาจะช้าผิดปกติ แต่หลังจากผ่านสามวันนี้ไป ร่างกายของเขาก็จะค่อยๆ ฟื้นตัวในอัตราที่เป็นปกติมากขึ้น ส่วนจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าเขาจะฟื้นตัวได้เต็มที่? ลีโอเนลไม่รู้ แต่ถึงอย่างนั้น ในเมื่อห้องทดลองสามารถซ่อนเขาจากพวกอินวาลิดได้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องย้ายไปไหนในตอนนี้ จิตใจของลีโอเนลแล่นพล่านครู่หนึ่ง อะไรคือวิธีใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุดกันนะ? หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ลีโอเนลก็ตัดสินใจได้ เขาเดินไปที่โต๊ะประหลาดแล้วนำแร่สองก้อน ถุงมือหนึ่งคู่ ปากกาขนนก และสุดท้ายคือวิญญาณโลหะออกมา “ฉันต้องทำยังไงถึงจะทำให้เจ้าตัวเล็กนี่กลายเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างเป็นทางการของฉันได้?”