Chapter 118 - Ninth “นายก็เห็นเขาเหมือนกันใช่ไหม?” “หึ สมน้ำหน้าแล้วล่ะ โง่จริง ๆ ที่กล้ามาที่นี่คนเดียว หมอนั่นคงคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานสินะ แต่สุดท้ายก็ยังถูกร้อยโทวอร์เนอร์จัดการจนได้ไม่ใช่หรือไง?” “เบาเสียงหน่อย” คนพูดตบเข้าที่หลังศีรษะเพื่อนเบา ๆ อย่างหยอกล้อ “นั่นน่ะเป็นคนที่จัดการกับอินวాలిด์ระดับ A ได้ด้วยตัวคนเดียวนะ เขาอาจจะฆ่านายตายได้แค่เพียงแค่ชายตามองด้วยซ้ำ” คนที่โดนตบหัวหัวเราะออกมา “ฆ่าฉันงั้นเหรอ? ดูคอลลาร์ที่คอเขาสิ ต่อให้เขาคิดจะทำอะไรแผลง ๆ เขาก็คงถูกช็อตจนกลายเป็นไก่ย่างไปก่อนแล้ว” บทสนทนาทำนองนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งในช่วงนี้ ทุกครั้งที่มีกลุ่มคนเดินผ่านเสาหินที่หน้าประตูท่าเรือ ความคิดของพวกเขาก็จะอดไม่ได้ที่จะหันไปมองชายหนุ่มที่ถูกบังคับให้ยืนเฝ้ายามอยู่ที่นั่น เขายืนอยู่บนยอดเสาในท่าไขว่ห้าง เส้นผมและเคราที่เพิ่งขึ้นดูรุงรังไม่ต่างจากเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ซึ่งดูสบายเกินไปหน่อย แต่ตอนนี้มีปลอกคอหนาเตอะรัดแน่นอยู่รอบคอของเขา และมันก็มักจะมีประกายไฟฟ้าแลบออกมาให้เห็นเป็นระยะ “พวกแกสองคนมาทำอะไรแถวนี้?! ไปให้พ้น!” เสียงคำรามกระทันหันทำให้ชายขี้เม้าท์ทั้งสองตกใจจนรีบวิ่งแจ้นหนีไปไกล เมื่อเปรียบเทียบรูปร่างอันกำยำของเกอโอลท์กับตัวเองแล้ว พวกเขารู้ดีว่าไม่มีโอกาสชนะเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว เกอโอลท์แหงนหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเสาแล้วถอนหายใจ ชายหนุ่มดูเหมือนจะไม่สนใจการปรากฏตัวของเขาเลย แต่เกอโอลท์จะไปโทษอีกฝ่ายได้อย่างไร? การไล่พวกปากดีพวกนั้นไปได้ก็นับว่าเป็นสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุดแล้ว ‘มันไม่ถูกต้องเลย ไม่มีใครจำได้เลยหรือไงว่าร้อยโทสารเลวนั่นไม่ใช่คนที่ออกมาช่วยชีวิตพวกเขา แต่เป็นลีโอเนลต่างหาก ในเมื่อเขาสามารถเอาชนะลีโอเนลได้ ทำไมเขาถึงไม่ออกมาจัดการกับภัยคุกคามระดับ A นั่นตั้งแต่แรก?’ เกอโอลท์เดือดดาลอยู่ในใจ แต่เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะรวบรวมความกล้าเพื่อไปโต้แย้งเซล่าที่เป็นเพียงร้อยโท แล้วเขาจะไปทำอะไรกับคนที่มีตำแหน่งสูงกว่านั้นได้อย่างไร? หลังจากปรายตามองลีโอเนลอีกครั้ง เกอโอลท์ก็หันหลังเดินจากไป ลีโอเนลซึ่งอยู่บนยอดเสาดูเหมือนจะไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องนี้ อย่างแรกเลยคือไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่ใช่เชลย นี่เป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น แม้แต่ปลอกคอไฟฟ้าที่คอก็เป็นเพียงลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำได้แค่ทำให้ผิวของเขารู้สึกชาไปบ้างเท่านั้น และอย่างที่สอง หากเขาทำตัวเป็นมิตรกับเกอโอลท์ มันก็คงทำให้การแสดงทั้งหมดนี้เสียเปล่า เขาจึงเลือกที่จะเมินเฉย ชีวิตของเขาในตอนนี้ถือว่าสบายมาก ในความเป็นจริงแล้วเขาได้กลายเป็น ‘สุนัขเฝ้ายาม’ ของพวกกบฏที่ต้องมายืนเฝ้าที่นี่วันละ 12 ชั่วโมง สำหรับคนอื่นนี่อาจเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ แต่ด้วย [โลกแห่งความฝัน] ลีโอเนลยังคงพัฒนาต่อไปได้ ลีโอเนลพบว่าเมื่อเขาทำเพียงแค่ปล่อยใจให้ว่างและทำสมาธิแบบนี้ เขากลับมีความคิดและไอเดียที่เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อน ในยุคที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยี ผู้คนแทบจะไม่มีเวลาให้ตัวเอง และถึงแม้เขาจะเข้าไปในโซนที่ไม่มีสิ่งรบกวนเหล่านั้น แต่เขาก็มักจะระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเพราะห่วงชีวิตของตัวเอง แต่ในตอนนี้ เขาสามารถหายใจและผ่อนคลายได้ การแสดงเป็นเชลยแบบนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ ‘...ฉันมันโง่จริง ๆ ทำไมถึงไม่คิดเรื่องนั้นนะ? ในเมื่อเมทัลสปิริตขึ้นชื่อเรื่องความสามารถในการกัดกร่อนและศิลปะการหลอมโลหะ ทำไมฉันไม่ให้เจ้าตัวเล็กนั่นละลายนาฬิกาข้อมือนี้ให้ฉันล่ะ? ถ้าทำแบบนั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพากองพลสเลเยอร์อีกต่อไปเลย’ นี่เป็นเพียงหนึ่งในความคิดวูบหนึ่งของลีโอเนล อันที่จริงเขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มแบ่งความคิดออกเป็นสองกระแสได้แล้ว ทำให้เขาสามารถคาดเดาไปตามเส้นทางที่ต่างกันสองทางพร้อม ๆ กัน มันแทบจะเหมือนกับการรวมพลังการประมวลผลของคอมพิวเตอร์สองเครื่องเพื่อหาผลลัพธ์ที่รวดเร็วยิ่งขึ้น ลีโอเนลเพิ่งจะเข้าใจความสามารถนี้ตอนที่เขากำลังหนีกลับมาที่ป้อม เขาพยายามดูดซับประสบการณ์การต่อสู้ของมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ให้เร็วที่สุดและสร้างการจำลองสามรูปแบบในโลกแห่งความฝันของเขา แต่รูปแบบที่สามนั้นพื้นฐานเกินไปจนแทบไม่นับว่าเป็นหนึ่งในนั้น ดังนั้น สองจึงเป็นขีดจำกัดที่แท้จริงของลีโอเนล และถึงอย่างนั้นมันก็ยังสูบพลังวิญญาณของเขาไปอย่างรวดเร็วหากปราศจากการสนับสนุนของ [Dimensional Cleanse] แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็เป็นเพียงความคิดวูบหนึ่งของลีโอเนลเท่านั้น ในตอนนี้เขายังไม่กล้าแตะต้องเจ้าตัวเล็กนั่นด้วยมือเปล่า และเขาก็มีเพียงอุปกรณ์ป้องกันสำหรับฝ่ามือและนิ้วมือเท่านั้น ข้อมือของเขายังคงเปิดเผยอยู่ ดังนั้นหากไม่มีประสบการณ์หรือความมั่นใจ เขาก็ยังไม่กล้าตัดสินใจทำอะไรบุ่มบ่าม ในความเป็นจริง นี่เป็นความคิดที่ลีโอเนลมีมาหลายวันแล้ว สิ่งที่เขาจดจ่ออยู่ในตอนนี้คือเรื่องอื่นที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ‘ตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบสำหรับโหนดที่เก้าของฉันอยู่ที่ไหนกันนะ?’ หากก่อนหน้านี้ลีโอเนลไม่ได้กังวลเรื่องนี้มากนักเพราะเชื่อว่าเขายังมีเวลาหาคำตอบ แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาเล็กน้อย ในเดือนที่ผ่านมาหรือประมาณนั้น เขาได้สร้างโหนดที่สี่และที่ห้าขึ้นภายในห้องแล็บไปแล้ว เขาจะสร้างโหนดที่หกเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ที่ยังไม่ทำเพราะเขาต้องการให้ห้องแล็บสะสมพลังงานได้มากขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะพลังงานหมดในตอนที่ต้องสร้างดาวดวงที่สอง เรียกได้ว่าลีโอเนลแทบจะไม่เจอกับคอขวดที่ไอน่าเคยพูดถึงเลย อันที่จริงความเร็วของเขาเหนือชั้นจนน่าเหลือเชื่อ หากมีผู้เชี่ยวชาญคอยตรวจสอบความก้าวหน้าของเขา พวกเขาคงจะต้องตกตะลึงจนตัวชาไปแน่นอน ต้องบอกก่อนว่าประชากรบนโลกเหลือเพียงไม่กี่ล้านคนเท่านั้น ที่เหลือต่างเสียชีวิตในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกาะพาราไดซ์หรือกลายเป็นอินวลาดไปหมดแล้ว ในบรรดาคนที่เหลืออยู่นั้น คนที่มีครอบครัวคอยถ่ายทอดเทคนิคการฝึกพลังให้เหมือนกับไอน่ามีจำนวนไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น ส่วนที่เหลือต้องดิ้นรนหาเทคนิคด้วยตัวเองในโซนต่าง ๆ เหมือนกับลีโอเนล… เมื่อพิจารณาดูแล้ว จะมีกี่คนที่สามารถหาเทคนิคดี ๆ มาครอบครองได้? ต่อให้ตัดประเด็นที่ว่าเทคนิคของลีโอเนลเป็นหนึ่งในเทคนิคที่ดีที่สุดในมิติที่สี่ออกไป และไม่สนใจเรื่องที่ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับรางวัลระดับเก้าสีดำได้… แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไป? ทั้งหมดนี้จะบอกว่าพลังของลีโอเนลนั้นน่าสะพรึงกลัว คนที่มีโหนดพลังมากเท่าเขาต่างก็เริ่มฝึกฝนมานานก่อนที่การเปลี่ยนผ่านจะมาถึงอย่างแท้จริง แต่ในตอนนี้ ความเร็วของเขากำลังไล่ตามหลังตัวเองอยู่ ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานเขาก็คงสร้างโหนดที่แปดได้... แต่เขายังไม่รู้เลยว่าโหนดที่เก้าของเขาควรจะไปอยู่ตรงไหน!