Chapter 161 - ราชาหมี ลีโอเนลควบคุมความเร็วของตัวเองเอาไว้ เขาเหลือเฟือที่จะทิ้งห่างเหล่าเยาวชนที่วิ่งตามหลังมาให้หายลับไปได้ แต่การทำเช่นนั้นจะเป็นผลดีกับเขาหรือ? หากจะมีอะไรเกิดขึ้น มันก็คงเป็นการเอาตัวเองไปเสี่ยงมากกว่า นอกเหนือจากการรักษาระดับความเร็วให้อยู่หน้าฝูงอสูรแล้ว เขายังต้องมั่นใจด้วยว่าทุกคนในกลุ่มจะยังคงไปต่อด้วยกันได้ ด้วยการที่เขาเป็นผู้นำขบวน เขาจึงคำนวณสถิติความเร็วและความอึดของทุกคนไว้อย่างแม่นยำ จนถึงตอนนี้ เยาวชนคนไหนที่คู่ควรกับการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ต่างก็มีสถิติพื้นฐานเกิน 1.00 ครบทุกค่า ซึ่งนั่นเพียงพอที่จะให้พวกเขาวิ่งข้ามระยะทางที่เหลืออีกประมาณ 400 เมตรได้ในเวลาเพียงครึ่งนาที พวกเขาข้ามระยะทางไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ก่อนที่กองทัพอสูรจะไม่อาจทนอยู่นิ่งเฉยได้อีกต่อไป ลีโอเนลไม่รู้ว่าทำไมพวกมันถึงยังรออยู่ แต่สิ่งที่เขามั่นใจคือพวกมันไม่ต้องการให้ใครเข้าไปในรังก่อนหน้าพวกมัน หมีสีทองอมน้ำตาลก้าวเดินออกมาข้างหน้า พลางคำรามราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือน ฝูงอสูรที่ตามหลังกลุ่มเยาวชนมาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มันดูเหมือนว่าพวกมันจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิงแล้ว เห็นได้ชัดว่าข้อเท็จจริงนี้ทำให้หมีสีทองอมน้ำตาลโกรธจัด มันยืนขึ้นด้วยขาหลัง ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะฟาดอุ้งเท้าหน้าลงมา ผืนดินสั่นสะเทือนขึ้นอย่างกะทันหัน ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นในตอนแรก แต่ทันใดนั้น คลื่นดินก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำให้สีหน้าของลีโอเนลเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง 'ควบคุมดินงั้นรึ? หมีตัวนี้ต้องตาย' ในวินาทีที่ลีโอเนลตัดสินใจ เขาก็ไม่ลังเลเลย หนทางเดียวที่เขาและเยาวชนที่อยู่กับเขาจะรอดชีวิตได้ คือการเข้าไปในเครือข่ายรังอสูร โดยใช้เส้นทางอุโมงค์เพื่อหลบซ่อนและหาทางไปยังแหล่งกำเนิดของกีย์เซอร์พลังงาน แต่ถ้าหากมีอสูรที่ควบคุมดินเข้าไปในเครือข่ายอุโมงค์พร้อมกับพวกเขา… พวกเขาคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายไปตอนไหน หากผู้อื่นได้ยินความคิดของลีโอเนล พวกเขาคงคิดว่าเขาเป็นบ้า ถึงแม้แนวคิดของเขาจะถูกต้อง แต่เขาจะหาเวลามาทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร? คนอื่นคงมุ่งเน้นไปที่การเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้ก่อน แล้วค่อยไปกังวลเรื่องที่ตามมาทีหลัง อย่างไรก็ตาม ลีโอเนลเคยเป็นควอร์เตอร์แบ็กดาวเด่นมาก่อน ทุกการเคลื่อนไหวที่เขาทำในสนามอเมริกันฟุตบอล เขาได้พิจารณาไปถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในอีกห้า สิบ หรือยี่สิบจังหวะถัดไป บางครั้งชัยชนะก็ไม่คุ้มค่าหากมันทำให้ต้องพ่ายแพ้ในอนาคต เช่นเดียวกัน บางครั้งการยอมเสียสละในระยะสั้นก็คุ้มค่าเพื่อให้บรรลุถึงชัยชนะที่แท้จริงในตอนจบ เมื่อมองดูเสื้อรัดรูปในมือ แววตาของลีโอเนลก็เป็นประกาย "พยายามหลบให้ได้!" ลีโอเนลคำราม ความสามารถของเขามีขีดจำกัด แม้เขาจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อจัดการกับอสูรตัวนี้ได้ แต่เขาก็ไม่อาจช่วยให้ทุกคนหลบการโจมตีนี้ได้พร้อมกันหมด แต่เขาก็ไม่ได้กังวล เพราะเยาวชนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่มีศักยภาพสมกับที่ถูกเลือกมา โดยไม่ลังเล ความเร็วของลีโอเนลก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวในพริบตา เขากลายเป็นเส้นแสงที่พุ่งทะยานผ่านดินกรวด ทิ้งร่องรอยฝุ่นตลบไว้เบื้องหลัง เขากระโดดข้ามกำแพงดินสูงสามเมตรไปได้อย่างง่ายดาย ถึงตอนนี้ ระยะห่างระหว่างเขากับราชาหมีลดลงเหลือเพียง 50 เมตรแล้ว ณ จุดนี้ เขาสามารถมองเห็นเงาสะท้อนในดวงตาสีดำคู่ใหญ่ของมันได้ชัดเจน เขาสัมผัสได้ถึงความเกรี้ยวกราด ความแค้น และจิตสังหารของมัน แต่หัวใจของเขายังคงนิ่งสงบ 40 เมตร 30 เมตร 20 เมตร "โฮกรรรรรรรร!!" ดูเหมือนราชาหมีจะกังวลเรื่องฝูงอสูรที่กำลังตามมา มันจึงไม่ได้สั่งให้กองทัพของมันพุ่งเข้าโจมตีลีโอเนล อีกอย่างในความคิดของมัน… มนุษย์ตัวจ้อยเพียงคนเดียว มันจะจัดการไม่ได้เชียวหรือ? ความแตกต่างของขนาดนั้นชัดเจนมาก หมีตัวนี้สูงกว่าห้าเมตร ในขณะที่ลีโอเนลสูงไม่ถึงสองเมตร แม้แต่อุ้งเท้าของมันก็ดูเหมือนจะตบเขาให้กลายเป็นเนื้อบดได้ง่ายๆ แต่ลีโอเนลก็ยังพุ่งเข้าหาอย่างไม่เกรงกลัว ในชั่วขณะนั้น ราชาหมีดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงออร่ากดดันของลีโอเนล ความโกรธเคืองทำให้สติของมันมัวหมองไปชั่วขณะ แต่เมื่อลีโอเนลเข้ามาใกล้ขนาดนี้ มันกลับรู้สึกราวกับว่านรกได้มาเยือนตรงหน้า หมีตัวนั้นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าลีโอเนลปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศเหนือหัวมัน พร้อมกับชี้… เสื้อสีดำใส่หน้ามัน? ความสับสนฉายชัดบนใบหน้าของหมี ทำไมมนุษย์คนนี้ถึงเอาเศษผ้ามาชี้หน้ามันกัน? สติปัญญาของราชาหมีเพิ่งจะเริ่มพัฒนา แต่งเหตุการณ์ตรงหน้าช่างน่าฉงนจนเกินจะเข้าใจ มันไม่สามารถเชื่อมโยงออร่าคุกคามที่ได้รับจากมนุษย์เข้ากับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าได้ เป็นครั้งแรกที่อสูรต้องจ่ายค่าตอบแทนให้กับสติปัญญาที่เพิ่มขึ้นของมัน หากมันยังเป็นหมีธรรมดา มันคงไม่ลังเลที่จะหันหลังวิ่งหนี มันไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอย่างความภาคภูมิใจ มันมีเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเท่านั้น แต่ถึงตอนนี้ มันเริ่มหลงใหลในตำแหน่งราชา มันมัวเมาในอำนาจ มันเคยส่งราชาแมงมุมไปก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้ราชาแมงมุมต้องพบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ หากตอนนี้มันไม่ก้าวออกมา ราชาอสูรตัวอื่นๆ คงไม่พอใจ นี่คือหน้าที่ของมันที่จะต้องรับผิดชอบ ปัง! ในวินาทีที่มันอ้าปากคำรามเพื่อขับไล่ความกลัว ความเจ็บปวดแสบร้อนก็ฉีกกระชากผ่านลิ้นและลำคอของมัน ในตอนแรก มันคือความเจ็บปวดจากการที่เนื้อเยื่อถูกฉีกขาดและแทงทะลุ แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว การมองเห็นของมันก็พร่ามัว มันเกิดขึ้นเร็วมากจนมนุษย์ที่ 'ยืน' อยู่กลางอากาศเหนือหัวมันยังไม่มีโอกาสได้ลงแตะพื้นด้วยซ้ำ ก่อนที่อวัยวะภายในของมันจะถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้น ลีโอเนลสูดหายใจเข้าลึกขณะที่หมีล้มลง เขาเคยรู้มาว่ายาพิษของราชาแมงมุมนั้นรุนแรง… แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะรุนแรงถึงขนาดนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง หากไม่ใช่เพราะสร้อยคอโซ่เส้นนั้น ป่านนี้เขาคงจบเห่ไปแล้ว หลังจากตรวจสอบหัวฉีดที่สี่ที่พังยับเยินไปจนหมดสภาพ ลีโอเนลก็ถอนหายใจและลงสู่พื้นดินอย่างหนักหน่วง พร้อมกับเสียงตุบดังทึบ ราชาหมีก็สิ้นใจล้มลงกับพื้น