Chapter 780 ภาระหน้าที่ (2) ศีรษะของลีโอเนลค้างนิ่ง กำปั้นของเขาสั่นสะท้าน เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง แต่เขากลับมองเห็นใบหน้าของรอลแลนได้ชัดเจนพอๆ กับที่เขาเคยเห็นใบหน้าของนอร์แมนในตอนนั้น เขามองเห็นดวงตาสีฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำของรอลแลน หยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม และฟันที่ขบเข้าหากันแน่น ลีโอเนลแทบจะมองเห็นภาพสะท้อนของเอลิสในดวงตาของรอลแลน เขาสัมผัสได้ว่าคำพูดที่เพิ่งเอ่ยออกมานั้นมีน้ำหนักมหาศาลเพียงใด มันไม่ได้เป็นเพียงการแสดงออกถึงความเต็มใจที่จะตาย แต่มันหมายถึงความเต็มใจที่จะทิ้งภรรยาไว้เบื้องหลัง ให้เผชิญกับชีวิตที่โดดเดี่ยวและความเจ็บปวด มันเป็นน้ำหนักของคำพูดในระดับที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เป็นคำพูดที่สามีคนไหนก็ไม่อยากเอ่ย... เป็นคำพูดที่พ่อคนไหนก็ไม่อยากจะกล่าว ลีโอเนลรู้ดีว่าเอลิสเพิ่งทราบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์เมื่อไม่นานมานี้ เขารู้ดีว่ารอลแลนเองก็รู้ความจริงข้อนี้เช่นกัน เขายังรู้ด้วยว่าก๊อกเกิลส์ยอมสละชีวิตตนเองทั้งที่รู้เรื่องนี้ดีพอๆ กับพวกเขาทุกคน ทว่า รอลแลนก็ยังเลือกที่จะเอ่ยคำเหล่านั้นออกมา ลีโอเนลรู้สึกว่าภาระบนแผ่นหลังของเขาหนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านและหยาดน้ำตาก็จวนจะไหลรินออกมาจากดวงตา เขาตื่นตระหนกจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าสรรพนามที่รอลแลนใช้เรียกเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว อเล็กซานเดรไม่ได้ขัดจังหวะ เขาเพียงแย้มยิ้มเย็นชาที่มุมปาก การขัดจังหวะในตอนนี้จะยิ่งทำให้พวกเขารีบตัดสินใจเร็วขึ้นไปอีก เขาไม่ได้ต้องการจะบีบบังคับลีโอเนลไปในทางใดทางหนึ่ง เขาต้องการให้ลีโอเนลรู้สึกถึงน้ำหนักของการตัดสินใจนั้นด้วยตนเอง เขาได้ยื่นคำขาดที่ชัดเจนที่สุดไปแล้ว หากลีโอเนลไม่ยอมก้มหัวให้ เขาก็จะสังหารพวกเขาทุกคนทีละคน เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก เมื่อเห็นลีโอเนลกำลังต่อสู้กับความรู้สึกภายใน รอลแลนก็ยิ้มออกมา ดวงตาของเขาปิดลงขณะที่สายฝนชะล้างหยาดน้ำตาไป "พวกเรา... ตัดสินใจ... เรียบร้อยแล้ว... ฝ่าบาท" หัวใจของลีโอเนลสั่นสะท้าน เขานึกย้อนกลับไปในวันที่รอลแลนและเอลิสเดินขบวนผ่านเมืองเล็กๆ ของพวกเขาและบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของท่านลอร์ด แม้จะเป็นสตรีที่บอบบางและตัวเล็ก แต่เอลิสก็ถืออาวุธที่หนักที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยมือทั้งสองข้างและเดินเคียงข้างสามีของเธอ ในวันนั้น ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลีโอเนลมีพลังในระดับไหน สำหรับพวกเขาวันนั้นอาจเป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่บนโลกใบนี้ด้วยกัน แต่พวกเขาก็ยังเลือกที่จะทำมัน... ไปด้วยกัน ลีโอเนลจำได้ว่าเคยถามรอลแลนว่าเขาจัดการกับอารมณ์ของตนเองและตัดสินใจเช่นนั้นได้อย่างไร แม้ในตอนนี้ไอน่าจะมีพลังมากเพียงใด หากมีวันที่ลีโอเนลแข็งแกร่งเหนือกว่าเธออย่างมหาศาลและต้องเข้าสู่สถานการณ์อันตราย... เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะพาเธอไปด้วย เขาขอเผชิญกับความตายเพียงลำพังและปกป้องเธอไว้ที่แผ่นหลังของเขาเสียดีกว่า แต่คำตอบที่เขาได้รับจากรอลแลนในตอนนั้น กลับเรียบง่ายกว่าสิ่งที่เขาเคยคาดคิดไว้มากนัก... '…ข้าแค่ถามนาง… ข้าถามนางว่านางเต็มใจจะร่วมเป็นร่วมตายกับข้าหรือไม่… แล้วจากนั้น ข้าก็เชื่อมั่นในการตัดสินใจของนาง' หินใต้กำปั้นของลีโอเนลแตกละเอียด เสียงขบฟันของเขาดังจนดูราวกับว่าขากรรไกรของเขาอาจจะหักจากการที่เขากัดฟันแน่นเกินไป จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัว เลือดไหลเวียนผ่านเส้นเลือดราวกับมังกร ผิวหนังของเขาแผ่ซ่านด้วยความร้อนแรงและดวงตาของเขากลับมาเป็นสีเขียวอีกครั้ง หยาดน้ำตาสองหยดร่วงหล่นลงมากระทบกับพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน "พวกเจ้าเต็มใจงั้นหรือ?" เสียงของลีโอเนลเบาหวิว แต่กลับมีพลังทะลุทะลวงที่ดูเหมือนจะส่งไปถึงหูของทุกคน รอยยิ้มของรอลแลนกว้างขึ้นในขณะที่ดวงตายังคงปิดสนิท ภาพของภรรยาและลูกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของเขา "ข้าเต็มใจ พะยะค่ะ ฝ่าบาท" นั่นคือคำพูดสุดท้ายของรอลแลน เลือดไหลซึมจากมุมปาก รอยยิ้มของเขาอาบย้อมไปด้วยสีแดงฉานตลอดกาล แม้แต่สายฝนก็ไม่อาจชะล้างมันออกไปได้ เสียงของเขายังคงดังกังวานอยู่ในอากาศ สะท้อนไปทั่วเมืองหลวงที่พังทลาย อเล็กซานเดรไม่เคยคิดเลยว่ารอลแลนจะทำถึงเพียงนี้ แม้เขาจะไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง แต่เขาก็รับรู้ข้อมูลที่สำคัญที่สุดของเหล่าขุนพลของลีโอเนลทุกคน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ก๊อกเกิลส์จะสามารถหยุดเขาจากการสังหารคนที่เขาต้องการได้? เขาอยู่ในระดับมิติที่ห้าอันยิ่งใหญ่ คนเหล่านี้ก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกในสายตาของเขา เขาเพียงแค่ปล่อยให้ก๊อกเกิลส์ทำตามใจเพราะตัดสินใจว่าความเสียหายทางจิตใจจะรุนแรงกว่าหากเหตุการณ์ดำเนินไปในรูปแบบนี้ เขาถึงกับรู้เรื่องภรรยาและลูกที่ยังไม่เกิดของรอลแลนด้วยซ้ำ นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เขาเชื่อมั่นว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นหรอกหรือ? ทว่า... สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้คืออะไรกัน? ลีโอเนลกำหมัดแน่น เขายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นและไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ข้าเต็มใจ" คาสเทลโลยืนอยู่ที่แนวป้องกัน รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าขณะที่เขาแทงกริชเข้าที่หน้าอกของตนเอง "ข้าเต็มใจ" ไมล์สแหงนมองขึ้นบนท้องฟ้า หัวใจของเขาสั่นสะท้านขณะที่เขาใช้พลังฟอร์ซทำลายหัวใจของตัวเอง "ข้าเต็มใจ" "ข้าเต็มใจ" ลีโอเนลยิ่งกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ภาระบนแผ่นหลังของเขายิ่งหนักอึ้งขึ้นทุกที แขนและขาของเขาสั่นเทา ร่างกายจวนจะทรุดลงกับพื้น ทุกเสียงที่เอ่ยออกมาสั่นคลอนจิตวิญญาณของเขาจนถึงขีดสุด เขาอยากจะตะโกนออกมาให้สุดเสียง เขาไม่สนว่าลำคอจะฉีกขาดหรือหน้าอกจะระเบิดออกภายใต้แรงกดดันนี้หรือไม่ แต่เขาก็อดทนไว้ รับฟังเสียงของพวกเขาทุกคนและจดจำเสียงเหล่านั้นไว้ในวิญญาณ คาสเทลโลหัวเราะขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนที่ดวงตาของเขาจะหม่นแสง ร่างกายที่กำยำเอนไหวไปมา "ลาก่อน ฝ่าบาท!" ร่างแล้วร่างเล่าร่วงหล่นสู่พื้นดิน ทะเลเลือดไหลนองไปทั่วบริเวณ สายฝนเทกระหน่ำลงมาหนักขึ้น ชะล้างกระแสน้ำสีแดงให้ไหลผ่านมือและเท้าของลีโอเนล ราวกับต้องการตอกย้ำรอยมลทินนี้ไปตลอดกาล เมื่อเสียงเหล่านั้นเงียบหายไป ลีโอเนลก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดูหนักอึ้ง แม้จะเป็นความจริงที่ร่างกายของเขาบาดเจ็บ แต่ดูเหมือนมันจะมากเกินกว่านั้น ต่อให้เป็นอาการบาดเจ็บปกติก็ไม่น่าจะทำให้เขามาถึงจุดนี้ได้ ราวกับใช้เวลาไปนานหลายนาที ในที่สุดลีโอเนลก็ยืนขึ้น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่อเล็กซานเดร ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งสีแดงรอบกาย ภูเขาแห่งศพที่กองอยู่แทบเท้า และภาระหน้าที่ที่หนักหนาสาหัสจนแทบจะทำให้เขาทรุดลงไปคุกเข่าอีกครั้ง... ทว่าเขายังคงยืนหยัดอยู่ ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีม่วงที่ลุกโชน "ภาระนี้ ข้าขอรับไว้เอง" ไม่มีใครเหลือให้ลีโอเนลได้พูดคุยอีกนอกจากอเล็กซานเดร ในชั่วขณะนั้น สายตาของอเล็กซานเดรสั่นไหวด้วยความโกรธแค้น เขารู้สึกถึงโทสะที่ทำให้อยากจะฉีกกระชากโลกทั้งใบให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เมื่อไม่อาจควบคุมตนเองได้อีกต่อไป เขาคำรามและพุ่งเข้าจู่โจม เมื่อเขารู้ตัวว่าได้ทำอะไรลงไป แขนของเขาก็ทะลุผ่านหน้าอกของลีโอเนลไปแล้ว ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในแววตาของอีกฝ่ายกลับเป็นความสงบอย่างน่าประหลาด แม้ในวินาทีที่หัวใจของเขาถูกทำลาย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แม้จะเป็นผู้ชนะ... แต่อเล็กซานเดรกลับรู้สึกว่าเขากำลังพ่ายแพ้ ร่างไร้วิญญาณของลีโอเนลร่วงลงสู่พื้น จมดิ่งลงในแม่น้ำแห่งเลือดนั้นเอง