Chapter 294 พอใจหรือยัง? “พวกท่านคงกำลังสงสัยว่าฉันเป็นใคร ดังนั้นฉันจะขอพูดเข้าประเด็นเลยแล้วกัน” เอเมีย อะซอน หยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ไวโอเล็ต ลุกขึ้นยืน” ไวโอเล็ตที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืนในทันทีโดยไม่กะพริบตา แม้ว่าเธอจะมีบุคลิกขี้อาย แต่เธอก็ไม่ลังเลที่จะเผชิญหน้ากับฝูงชนในตอนนี้ “เอาล่ะ... ฉันก็เหมือนกับแม่ของไวโอเล็ต ใช่แล้ว ฉันรับเธอมาเลี้ยงตอนที่เธอยังเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ พูดให้ถูกก็คือไม่ใช่ฉันหรอกที่รับเธอมาเลี้ยง แต่เป็นสามีของฉันต่างหาก” พูดจบเธอก็สูดหายใจเข้าสั้นๆ ก่อนจะเล่าต่อ “ในตอนนั้นสามีของฉันกำลังเดินทางกลับเข้าเมือง แล้วจู่ๆ เขาก็ถูกพวกโจรดักทำร้าย เขารอดชีวิตมาได้แต่โชคร้ายที่พ่อแม่ของไวโอเล็ตไม่รอด เขาจึงรับเธอมาเลี้ยงด้วยความสงสาร และไม่นานหลังจากนั้นเขาก็จากโลกนี้ไปเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว” “เขาไม่ได้ทิ้งมรดกอะไรไว้ให้ฉันเลย เหลือเพียงฉันกับไวโอเล็ตที่ต้องช่วยกันดูแลโรงเตี๊ยมอะซอน ซึ่งเป็นเพียงขุมกำลังระดับมนุษย์ขั้นสูงสุดเท่านั้น” “หลังจากเลี้ยงดูเธอมาอย่างดีเป็นเวลาหลายปี อยู่มาวันหนึ่งเธอก็เดินเข้ามาหาฉันในสภาพที่กำลังตั้งครรภ์” พูดจบ เอเมีย อะซอน ก็หันไปมองทางโลแกน สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่โลแกน จักรพรรดิของพวกเขาโดยพร้อมเพรียงกันตามสายตาของเธอ โลแกนรู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าวด้วยความอับอาย แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังสามารถรักษาใบหน้าเรียบเฉยสมกับเป็นจักรพรรดิเอาไว้ได้ เอเมีย อะซอน มองกลับไปที่ฝูงชน “ถึงอย่างนั้น แทนที่จะตำหนิเธอ ฉันก็ยังเลือกที่จะปล่อยให้เธอตัดสินใจชีวิตของตัวเอง เพราะยังไงเสีย ฉันก็ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเธอ” “ท่านแม่!” ไวโอเล็ตตะโกนพร้อมกับกัดริมฝีปาก เธอรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยเมื่อได้ยินคนที่เธอถือว่าเป็นแม่มาตลอดชีวิตพูดเช่นนั้น เอเมีย อะซอน ยกมือขึ้น “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ตอนนั้นฉันปกป้องเธอไม่ได้... ฉันแค่ดีใจที่หลังจากผ่านไปหลายปี ในที่สุดเธอก็ได้พบชายที่ใช่...” เอเมีย อะซอน สูดหายใจเข้าลึก “เออร์เนสต์ ลุกขึ้น” “ครับ!” เออร์เนสต์ลุกขึ้นยืนในทันทีเช่นกัน เห็นได้ชัดจากแววตาว่าเขาเคารพผู้หญิงคนนี้มาก ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้น “ตอนนี้เจ้าเป็นเจ้าชายแล้ว อย่าปล่อยให้แม่ของเจ้าต้องพบกับความไม่เป็นธรรมล่ะ...” “ผมจะทำตามนั้นครับ...” เออร์เนสต์พยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น “เท่านี้แหละ...” เธอกล่าวจบก็หันไปมองเฮนดริกสันแล้วกลับไปนั่งที่เดิม เฮนดริกสันพยักหน้าและประกาศให้ฝูงชนได้รับทราบในครู่ต่อมา “บุตรชายของนางสนมไวโอเล็ต ถือได้ว่าเป็นบุตรคนแรกของจักรพรรดิเรา ดังนั้นจึงจะได้รับบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง” ในลักษณะเดียวกัน อีกสี่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอเมีย ต่างก็ลุกขึ้นยืนทีละคนเพื่อแนะนำภูมิหลังของตนเอง แต่ไม่ได้ขยายความหรือทำให้จักรพรรดิอับอายเหมือนอย่างเอเมีย ส่วนใหญ่ฟังดูถ่อมตัวอย่างยิ่ง และบางครั้งยังพยายามประจบสอพลออีกด้วย แต่ไม่เหมือนกับไวโอเล็ตและเออร์เนสต์ที่รู้สึกขอบคุณเอเมีย อะซอนอย่างสุดซึ้ง คนอื่นๆ กลับมีสายตาที่เย็นชาเมื่อมองไปยังผู้คนจากภูมิหลังของตน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายในบ้านเกิด บางคนอาจถึงขั้นถูกทารุณกรรมปานกลางหรือรุนแรงเพียงเพราะเรื่องที่แม่ไม่มีสามีแต่กลับตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตาม ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นเสาหลักของภูมิหลังตนเอง หลังจากแขกทั้ง 5 คนยืนขึ้นแนะนำตัวแล้ว หนึ่งในหกหญิงสาวก็ลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองแล้วเริ่มพูด “ดิฉัน มิเนอร์ว่า เป็นเด็กกำพร้าค่ะ ดิฉันไม่มีครอบครัวจะให้กล่าวถึง ดังนั้นต้องขออภัยในความหยาบคายด้วยนะคะ” ทุกคนหันไปมองร่างของเธอซึ่งงดงามแม้จะเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่มาร่วมงานเลี้ยงในฐานะแขก “ดิฉันเคยเป็นแม่ค้าและค่อยๆ เติบโตจนกลายเป็นเจ้าของร้านอาหารมิเนอร์ว่า สถานที่ที่ดิฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาความช่วยเหลือจากใครเลยค่ะ” “มันเป็นเพียงขุมกำลังระดับปฐพีขั้นต้น ดังนั้นอย่าคาดหวังอะไรมากจากคนตัวเล็กๆ อย่างดิฉันเลยนะคะ” “เด็กคนนี้คือลูกชายของดิฉัน มาร์คัสค่ะ” เมื่อเธอพูดจบ ชายหนุ่มที่มีใบหน้าคมเข้มและดูมีพลังก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง พร้อมกับแสดงท่าทีองอาจ “บอกตามตรงนะคะ ดิฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าชายที่ดิฉันเคยเลือกด้วยอารมณ์ชั่ววูบในวันนั้น จะกลายเป็นจักรพรรดิในหลายปีให้หลัง มันเหมือนกับโชคชะตาเล่นตลกกับความรู้สึกของดิฉันมาตลอดหลายปีนี้เลยค่ะ” มิเนอร์ว่าพูดพร้อมกับถอนหายใจ แต่แอบเหลือบมองโลแกนเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา เมื่อเห็นใบหน้าที่นิ่งเฉยดุจหินของเขา ใจของเธอก็เจ็บแปลบเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยหวังจะได้รับความรักจากคนผู้นี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะการมีความสัมพันธ์กับเขานั้นเป็นการตัดสินใจของเธอเองทั้งสิ้น เธอถอนหายใจในใจและมองไปที่เฮนดริกสัน เป็นการบ่งบอกว่าเธอพูดจบแล้ว เฮนดริกสันพยักหน้าและประกาศสถานะของเขา “มาร์คัสถือได้ว่าเป็นบุตรชายคนเล็กสุดของจักรพรรดิที่มาอยู่ในที่นี้ ดังนั้นจึงจะได้รับบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าชายลำดับที่สี่” “นั่นทำให้เจ้าชายเดวิสกลายเป็นเจ้าชายลำดับที่ห้า แต่ในขณะเดียวกัน ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงสถานะรัชทายาทของเขา ซึ่งจะทำให้เจ้าชายเดวิสได้รับสืบทอดบัลลังก์ในท้ายที่สุด” “และเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดจะเป็นเจ้าชายลำดับที่หกตั้งแต่นี้เป็นต้นไป...” “เจ้าหญิงคลาร่าจะไม่ใช่เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งอีกต่อไป แต่จะเป็นเจ้าหญิงลำดับที่สี่ ตามด้วยเจ้าหญิงไดอาน่า ซึ่งจะได้รับการเรียกขานว่าเจ้าหญิงลำดับที่ห้า!” เฮนดริกสันหันไปมองที่นั่งหลักแล้วถามว่า “ท่านพอใจหรือไม่? ฝ่าบาท จักรพรรดินี!” แคลร์ถึงกับสะดุ้ง! พวกเขาจะถามหาความพอใจจากเธอ? หรือพวกเขากำลังขออนุญาตเธออยู่กันแน่? ความเงียบเข้าปกคลุมงานเลี้ยงอันหรูหรา ไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่โลแกน เขามองเธอด้วยความเป็นห่วงในขณะที่แคลร์ดูเหมือนจะตกอยู่ในห้วงความคิด เวลาผ่านไปหนึ่งนาทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความเงียบก็เริ่มน่าขนลุกจนถึงขั้นที่หยาดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของโลแกน “ฉันคิดว่า... ฉันพอใจค่ะ” แคลร์หันไปมองเฮนดริกสัน “พอใจแล้ว” ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก รวมถึงเหล่าหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่และเหล่าเจ้าชายเจ้าหญิงรุ่นเยาว์ด้วย แคลร์รู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศ ครู่หนึ่งดูเหมือนว่าเธอถูกทำให้กลายเป็นนางร้ายที่พยายามจะเข้าไปขัดขวางการรวมตัวของพวกเขา ‘ช่างเถอะ...’ เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อยจึงได้แต่ยักไหล่ ดูเหมือนจะไม่มีความไม่เป็นธรรมใดๆ เกิดขึ้นกับลูกๆ ของเธอ ดังนั้นในแง่นั้น เธอจึงไม่ได้ใส่ใจกับขั้นตอนในวันนี้ ส่วนเรื่องที่โลแกนแต่งงานกับผู้หญิงถึงหกคนแบบนี้ เธอก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ก็ปล่อยให้มันเป็นไปก่อนในตอนนี้เพราะไม่มีทางเลือกอื่น ‘ใช่ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...’ นั่นเป็นทางเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นบ้างที่สามีไม่ได้ทรยศเธอ แต่เพียงแค่พยายามรับผิดชอบต่อความผิดพลาดในอดีตของเขาเท่านั้น เพราะเธอเห็นว่าเด็กเหล่านั้นมีเค้าโครงหน้าเหมือนเขามากจริงๆ