Chapter 234: ความทรงจำในวันที่ออกเดต [ตอนที่ 2] ขณะที่อเล็กซ์และโนเอลเดินไปยังจุดหมายปลายทาง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองหญิงสาวด้วยความชื่นชม "เชี่ยเอ๊ย โคตรโชคดีเลยวะ" "นั่นนางฟ้าชัดๆ ฉันอยากให้แฟนสวยได้อย่างนั้นบ้าง" "ฉันว่าพวกเขาไม่ใช่แฟนกันหรอก ดูสิ พวกเขาไม่ได้จับมือกันเลย" อเล็กซ์ชินกับเรื่องนี้ไปแล้ว เขาออกมาข้างนอกกับโนเอลหลายครั้ง และไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เธอจะไม่เป็นที่สนใจ แทบทุกคนต้องหันกลับมามองซ้ำเมื่อเธอเดินผ่าน พูดตามตรง การได้เดินเคียงข้างเธอมันทำให้เขารู้สึกภูมิใจเล็กๆ หรืออาจจะถึงขั้นหลงตัวเองเลยก็ได้ ท้ายที่สุดแล้วคนแปลกหน้ามักจะทึกทักไปเองว่าเธอเป็นแฟนเขา ซึ่งบ่อยครั้งก็นำมาซึ่งความอิจฉาในหมู่ผู้ชาย แต่ครั้งนี้ หนึ่งในคนที่พูดนั่นแหละที่พูดถูก พวกเขาไม่ใช่แฟนกัน และการที่ไม่มีการจับมือถือแขนขณะเดินเคียงข้างกันก็ยืนยันเรื่องนั้นได้เป็นอย่างดี ทว่าในตอนที่อเล็กซ์กำลังจะถอนหายใจในใจ เขากลับรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มที่มือขวาของเขา นั่นทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อ เมื่อตระหนักได้ว่าโนเอลเป็นฝ่ายสอดประสานมือของเธอเข้ากับมือของเขา ภายนอกอเล็กซ์อาจจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในเขากำลังชูกำปั้นยินดีสุดขีด เมื่อพวกเขามาถึงร้านคาราโอเกะที่แวะเวียนมาสัปดาห์ละครั้ง ผู้จัดการร้านก็จำอเล็กซ์และโนเอลได้ในทันที "ห้องสำหรับสองท่านใช่ไหมครับ?" ผู้จัดการถามพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็เรียกพนักงานคนหนึ่งมาและขอให้เธอพาชายหนุ่มและหญิงสาวไปยังห้องประจำของพวกเขา โนเอลมักจะจองคิวล่วงหน้าเสมอเวลามาหาอเล็กซ์ ดังนั้นจึงมีห้องว่างให้พวกเขาตลอดทุกครั้งที่มาที่ร้านคาราโอเกะนี้ อันที่จริง เธอเช่าห้องนั้นไว้นานถึงครึ่งวัน เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครมารบกวนช่วงเวลาอันมีค่าของเธอกับชายหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ แม้แต่ปลายหูของอเล็กซ์ก็ยังเปลี่ยนเป็นสีแดง เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างแท้จริง นี่เป็นครั้งแรกที่โนเอลจับมือเขา แน่นอนว่าเขาไม่มีความคิดที่จะร้องเรียนอะไรทั้งนั้น "ถามจริงๆ เถอะ ทำไมหมายเลขห้องนี้ต้องเป็น 69 ด้วย?" อเล็กซ์ถามคำถามที่กวนใจเขามาตลอด "แล้วทำไมในห้องนี้ต้องมีเตียงรูปหัวใจด้วยล่ะ?" คราวนี้ถึงคราวของโนเอลที่ต้องหน้าแดงบ้าง เธอเองก็มีความคิดเดียวกับอเล็กซ์นั่นแหละ ทำไมผู้จัดการถึงต้องมีห้องแบบนี้ในร้านคาราโอเกะด้วย? เห็นได้ชัดว่าห้องนี้จุคนได้ยี่สิบคนสบายๆ แต่พวกเขากลับเอาเตียงที่ดูไม่เข้าพวกมาวางให้เปลืองพื้นที่ "บางทีเตียงอาจจะมีไว้สำหรับลูกค้าที่เหนื่อยและอยากงีบหลังร้องเพลงเสร็จก็ได้มั้ง?" อเล็กซ์ตั้งข้อสังเกต "ฉันว่าคุณพูดถูกนะ" โนเอลพยักหน้า นั่นเป็นคำอธิบายเดียวที่ทั้งคู่จะนึกออกในตอนนี้ เมื่อจัดการเรื่องนั้นไปแล้ว ทั้งสองก็สั่งของว่างและเลือกเพลงโปรดของตนเอง การได้ร้องเพลงกับโนเอลทำให้อเล็กซ์ลืมความกังวลที่มักจะคืบคลานเข้ามาทุกครั้งที่เขานั่งอยู่ลำพัง และเฝ้าถามตัวเองว่าเขาต้องการทำอะไรกับชีวิตของเขา เขายังเด็กอยู่ แต่มีบางช่วงเวลาที่เขาก็อดจินตนาการไม่ได้ว่าอนาคตตอนอายุสามสิบ สี่สิบ หรือห้าสิบปีจะเป็นอย่างไร สิ่งที่เขารู้จนถึงตอนนี้คือ เขาเหมือนคนอื่นๆ ที่อยากจะมีครอบครัว มีภรรยาและลูกๆ ที่จะเรียกเขาว่าพ่อแดดดี้ หรือปะป๊า ครั้งหนึ่งเขาเคยแกล้งถามโนเอลให้เรียกเขาว่าปะป๊า พอเธอทำตามจริงๆ มันก็ทำให้หัวใจของเขาละลายในทันที หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ทั้งคู่ก็พักจากการร้องเพลง พวกเขาทานของว่าง ดื่มเครื่องดื่ม และพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ อย่างไรก็ตาม ไม่นานหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเรื่อง ELO จากนั้นทั้งสองก็คุยกันเรื่องการบุกตะลุยดันเจี้ยนในครั้งถัดไป รวมถึงกลยุทธ์การต่อสู้กับเวิลด์บอสที่จะเกิดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทุกครั้งที่คุยเรื่องเกม อเล็กซ์และโนเอลมักจะวิเคราะห์กลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพเพื่อรับมือกับบอสที่ต้องเจอ การทำความเข้าใจให้ชัดเจนจะช่วยลดความเสี่ยงในการล้มเหลว รวมถึงลดทรัพยากรที่เสียเปล่าของปาร์ตี้เรดลงได้ ชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็กลับมาร้องเพลงกันต่อ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออาหารชุดใหม่มาถึง "กิลด์มาสเตอร์... เอ้อ โนเอล คุณสั่งแชมเปญมาเหรอ?" อเล็กซ์ถามหลังจากเห็นขวดแชมเปญที่ถูกนำมาส่ง "ใช่ค่ะ" โนเอลตอบ "ฉันอยากลองสักครั้ง" "คุณไม่เคยดื่มแชมเปญมาก่อนเลยเหรอ?" อเล็กซ์เลิกคิ้ว "ไม่เคยเลย" อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อคิดว่าเขาเป็นคนแรกๆ ที่ได้ดื่มแชมเปญร่วมกับโนเอล เขาเคยดื่มแชมเปญครั้งหนึ่งระหว่างงานปาร์ตี้ ดังนั้นนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเขา ทั้งคู่ชนแก้วและดื่มพร้อมกัน "ยี่ห้อนี้อร่อยกว่าที่ฉันเคยดื่มอีก" อเล็กซ์ออกความเห็นหลังจากลิ้มรสเครื่องดื่ม "ใช่ค่ะ มันดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย" โนเอลพยักหน้า ทั้งคู่ดื่มและคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็ออกจากร้านคาราโอเกะในที่สุด เนื่องจากโนเอลเริ่มมีอาการเมาให้เห็น ด้วยสภาพของเธอ อเล็กซ์จึงเรียกแท็กซี่เพื่อพาพวกเขากลับบ้าน เมื่อมาถึงตึกที่พัก เขาต้องช่วยพยุงหญิงสาวลงจากรถและพาเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเขา เขาลืมไปเลยว่าคนเราสามารถเมาแชมเปญได้ง่ายขนาดนี้ โชคดีที่ทั้งเขาและโนเอลไม่ใช่คนเมาแล้วรั่วที่จะสูญเสียการควบคุมและเปลี่ยนบุคลิกไปเป็นคนละคนเมื่อเมา จิตใจของอเล็กซ์ยังคงแจ่มใสขณะที่เขาช่วยพยุงหญิงสาวให้นอนลงบนเตียง เขาเองก็ตั้งใจจะนอนเหมือนกัน แต่เขาก็มีความเกรงใจพอที่จะย้ายไปนอนบนโซฟา เพื่อที่จะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของกิลด์มาสเตอร์ แต่ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินออกไป หญิงสาวก็คว้ามือเขาไว้ "อยู่กับฉันนะ" โนเอลพูด "แต่โนเอล..." อเล็กซ์กลืนน้ำลายลงคอขณะก้มมองหญิงสาวแสนสวยที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" โนเอลยืนกราน "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรานอนด้วยกันสักหน่อย จริงไหม?" เธอพูดถูก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขานอนด้วยกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา พวกเขาแค่ได้แต่นอนข้างกันเท่านั้น อเล็กซ์ไม่สามารถข่มตาหลับได้ทันที เพราะอย่างไรเสีย สำหรับชายหนุ่ม การที่จะไม่คิดฟุ้งซ่านกับหญิงสาวแสนสวยข้างกายนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ในตอนนั้นเขาอาศัยเพียงพลังใจอันแรงกล้า อเล็กซ์จึงสามารถผ่านมันมาได้ แต่ในตอนนี้ เขาไม่มั่นใจแล้วว่าพลังใจของเขาจะยังคงแข็งแกร่งอยู่หรือไม่ เพราะอย่างไรเขาก็เมา การสัมผัสหรือจูบเพียงครั้งเดียว เขื่อนนั้นอาจพังทลายลง ในขณะที่อเล็กซ์กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นโต๊ะข้างเตียง ที่นั่น มีตุ๊กตา 'ดิม ดิม' รุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นดูเหมือนกำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่รู้ทัน ทันใดนั้น เขาก็เกิดความเข้าใจขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำจากโลกแห่งอาร์คานาที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว ครึ่งนาทีผ่านไป อเล็กซ์ก้มมองหญิงสาวที่ยังคงกุมมือเขาไว้ "โนเอล" อเล็กซ์พูดเบาๆ พร้อมกับยกมือของเธอขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก การกระทำนี้ทำให้ใบหน้าของโนเอลแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอไม่คาดคิดว่าอเล็กซ์จะจูบมือเธอราวกับอัศวินที่กำลังสาบานตนจงรักภักดีต่อเจ้าหญิงของเขา "เป็นอะไรไปคะ?" โนเอลถาม "นี่เป็นผลข้างเคียงของการเมาหรือเปล่า?" น้ำเสียงที่ดูหยอกเย้าแต่เย้ายวนใจของเธอส่งไปถึงหูของอเล็กซ์ ทำให้เขายิ้มออกมาบางๆ "อาจจะนะ" อเล็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเล็กน้อย "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" โนเอลสังเกตได้ว่าอารมณ์ของอเล็กซ์เปลี่ยนไปกะทันหัน อเล็กซ์ไม่ตอบในทันที แต่กลับนำมือของโนเอลมาวางบนหน้าอกของเขา ราวกับอยากให้เธอสัมผัสถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขา "โนเอล ผมเสียใจ..." อเล็กซ์พูดเบาๆ "ผมเสียใจที่ไม่ได้บอกความรู้สึกตัวเองออกไปตอนที่มีโอกาส ผมเสียใจที่ไม่ได้ขอบคุณคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ผมตอนที่เราอยู่ด้วยกัน" "คุณรู้ไหม? ผมเฝ้ารอวันที่คุณจะมาหาเสมอ ช่วงเวลาที่เราใช้ร้องเพลง ทานอาหาร และพูดคุยด้วยกัน... มันคือความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดของผม" อเล็กซ์รู้สึกได้ว่าขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ความเสียใจที่ไม่ได้บอกลาเธอถ่วงหนักอยู่ในใจทุกครั้งที่เขาอยู่ลำพังและมีเวลาได้นึกถึงผู้คนที่เขาทิ้งไว้บนโลก เขาไม่มีครอบครัวและเป็นเด็กกำพร้า แต่เขามีบุคคลหนึ่งที่สำคัญต่อใจ และเขากำลังกุมมือคนคนนั้นอยู่ในตอนนี้ "หลายคนคิดว่าผมมีราชินีแค่สี่คนในหัวใจ แต่ความจริงแล้วผมมีถึงห้าคนต่างหาก" อเล็กซ์สารภาพ เมื่อเห็นว่าเธออาจจะเข้าใจผิด อเล็กซ์จึงรีบพูดต่อเพื่อไม่ให้เธอพูดแทรก "ราชินีคนที่ห้าของผมไม่ใช่ตัวละครใน ELO" อเล็กซ์ยิ้ม "เธอคอยอยู่เคียงข้างผมเสมอในยามที่ชีวิตมันยากลำบาก เธอช่วยทำความสะอาดห้องให้ผมตอนที่ผมขี้เกียจเกินกว่าจะทำเอง เธอทำอาหารให้ผมทานสัปดาห์ละครั้ง และเธอก็อยู่ที่นั่นเสมอเวลาที่ผมต้องการใครสักคนเพื่อระบายปัญหา" อเล็กซ์จูบหลังมือโนเอลเป็นครั้งที่สองก่อนจะสบตาเธอตรงๆ "โนเอล ผมเสียใจที่ไม่ได้บอกคุณว่าผมชอบคุณมากแค่ไหน" อเล็กซ์กล่าวต่อ "ผมไม่แน่ใจว่านี่คือความรักหรือเปล่าเพราะผมไม่เคยรักใครมาก่อน แต่ถ้าจะมีใครสักคนที่ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลือด้วย คนคนนั้นก็คือคุณ" อเล็กซ์สัมผัสได้ ว่าจุดจบของความฝันนี้ใกล้เข้ามาแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดทุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา เขาอยากบอกเธอโดยตรงว่าเขารู้สึกขอบคุณเธอมากแค่ไหน "อเล็กซ์" โนเอลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางดึงชายหนุ่มเข้ามากอดและลูบหลังเขา "คุณควรจะบอกฉันแบบนั้นก่อนที่คุณจะหายไปสิคะ" "ผมขอโทษ" อเล็กซ์ตอบ "มันกะทันหันมาก... ผมไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้น" "งั้นคุณก็ต้องชดเชยให้ฉัน" โนเอลประคองใบหน้าของชายหนุ่มและจ้องมองเขาอย่างอ่อนโยน "ยังไงครับ?" อเล็กซ์ถาม "เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีกแล้ว" ในเมื่อนี่คือความฝัน เขาจึงพูดทุกอย่างที่เขารู้สึกออกมาจริงๆ "อเล็กซ์ ELO ย่อมาจากอะไรคะ?" โนเอลถามหยั่งเชิง "ความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด (Endless possibilities)" อเล็กซ์ตอบทันควัน ใช่แล้ว ความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด นั่นคือคอนเซปต์ของ ELO "ถูกต้องค่ะ" โนเอลพยักหน้า "ดังนั้น บางที... นี่อาจไม่ใช่ความฝันจริงๆ ก็ได้นะคะ คุณว่าไหม?" "ห๊ะ?!" อเล็กซ์มองหญิงสาวที่กอดเขาอยู่ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา โนเอลก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก ในขณะที่รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นรอบๆ ห้อง ทั้งผนัง เพดาน พื้น... ทุกอย่างเริ่มแตกสลาย ซึ่งหมายความว่าได้เวลาที่เขาต้องตื่นแล้ว "อเล็กซ์ อย่าลืมสิ่งที่บอกฉันไปเมื่อกี้นี้เด็ดขาดนะคะ" โนเอลกำชับอย่างอ่อนโยน "ฉันจะเป็นราชินีคนที่ห้าของคุณตลอดไป" "ผมไม่ลืมแน่นอน" อเล็กซ์สัญญามั่นคง "ผมจะไม่ลืมครับ" "ดีมากค่ะ" โนเอลยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม จากนั้นเธอก็ประทับริมฝีปากลงบนลำคอของเขาและดูดดึงจนอเล็กซ์สะดุ้ง อเล็กซ์พอจะนึกออกลางๆ ว่าเธอกำลังทำอะไร และนั่นทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก โนเอลผละออกและมองรอยที่เธอทิ้งไว้บนลำคอของชายหนุ่มด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเธอก็ยิ้มเบาๆ ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากของอเล็กซ์อย่างรวดเร็วเพียงเสี้ยววินาที "ลาก่อนนะอเล็กซ์ ฉันขอให้คุณมีความสุขที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะมอบให้ได้" สิ้นคำพูดนั้น โลกโดยรอบก็พังทลายลงในที่สุด และชายหนุ่มผู้นอนหลับใหลในห้องพยาบาลก็ได้ลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านไปเกือบสัปดาห์