ตอนที่ 240
230 / 531
อ่าน 7 นาที
Chapter 240: Dim Dim Strikes Back!
เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 09:13
บทที่ 240: ดิมดิมโต้กลับ!
สามวันผ่านไปนับตั้งแต่อเล็กซ์ออกจากห้องพยาบาล
เขาได้กลายเป็นคนดังไปเสียแล้ว เหมือนกับที่เนสเซียเคยบอกไว้ไม่มีผิด
ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหน ผู้คนต่างพากันจ้องมองมาราวกับว่าเขาเป็นสัตว์หายาก
เหล่าเด็กสาวต่างซุบซิบกันเมื่อใดก็ตามที่เขาเดินผ่าน อเล็กซ์ซึ่งเป็นคนมั่นใจในตัวเองแบบอเล็กซ์ก็ได้แต่คิดไปเองว่าพวกเธอคงกำลังเพ้อฝันถึงความหล่อเหลาของเขาอยู่แน่ๆ
นอกจากอเล็กซ์แล้ว ดิมดิมเองก็กลายเป็นที่นิยมเช่นกัน
ทุกครั้งที่เทพติ่มซำไม่ได้อยู่กับอเล็กซ์ มันมักจะออกลาดตระเวนไปรอบๆ พื้นที่ของสถาบันกับเดซี่ โดยปกติจะเป็นช่วงเวลาที่มีการเรียนการสอน
เนื่องจากมันมีนิสัยชอบแบ่งปันซาลาเปาไส้คัสตาร์ดให้กับทุกคนที่พบเจอ ราวกับนักการเมืองที่คอยแจกจ่ายผลประโยชน์เพื่อซื้อเสียงในการเลือกตั้งครั้งต่อไป ผู้คนส่วนใหญ่จึงมีความประทับใจในตัวมันเป็นอย่างดี
อย่างไรก็ตาม เหตุผลที่แท้จริงที่ดิมดิมทำเช่นนั้นคือเพื่อเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเดซี่ เพื่อนสนิทของมัน และทำให้ผู้คนตระหนักว่าเธอไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวและก้าวร้าวอย่างที่คิด
วัวหายนะ (Doom Cow) เป็นสัตว์ที่มีอาณาเขต และเดซี่ก็ได้ประกาศให้อาณาเขตทั้งหมดของสถาบันเป็นถิ่นของมัน
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงคอยลาดตระเวนไปทั่ววิทยาเขต เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสัตว์ประหลาดตัวไหนมาก่อเรื่องในถิ่นของมัน
ดิมดิมเข้าใจเรื่องนี้ดี ปัจจุบันมันจึงกลายเป็นคู่หูลาดตระเวนของวัวหายนะ คอยอยู่เป็นเพื่อนในระหว่างที่เดซี่เดินตรวจตรา
และในตอนนี้ ทั้งคู่กำลังลาดตระเวนตามปกติเมื่อดิมดิมเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่คุ้นตา เธอเดินมาพร้อมกับเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน และทุกคนต่างถือตะกร้าใบเล็กติดมือมาด้วย
"เฮ้! นั่นดิมดิมนี่!" หนึ่งในเด็กจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่เจ้าก้อนแป้ง
เด็กกลุ่มน้อยส่งเสียงร้องด้วยความดีใจและวิ่งกรูเข้ามาหาดิมดิม ซึ่งในขณะนั้นกำลังเกาะอยู่บนหัวของเดซี่
ซิสเตอร์ที่เป็นผู้ดูแลเด็กๆ ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นเด็กๆ วิ่งกรูเข้าไปหาสัตว์ประหลาดหน้าตาน่ากลัวที่สามารถเหยียบร่างของพวกเขาให้แบนได้เพียงแค่การกระทืบกีบเท้าครั้งเดียว
ทว่าเด็กๆ กลับดูไม่หวาดกลัวเจ้าสัตว์ตัวนี้เลย เพราะยังไงเสียดิมดิมก็อยู่ด้วย มันคงไม่มีทางเป็นอันตรายหรอก ใช่ไหม?
เมื่อเด็กๆ ล้อมรอบวัวหายนะไว้ ทั้งหมดก็เริ่มลูบ คลำ และจิ้มไปที่ตัวของมันราวกับอยากจะทำความรู้จักให้มากขึ้น
เดซี่ก้มหัวลงมองดูเด็กๆ ที่กำลังตื่นเต้น ซึ่งเป็นการเห็นวัวหายนะเป็นครั้งแรกในชีวิต
"ท-ทุกคน ใจเย็นๆ ก่อนนะจ๊ะ" ซิสเตอร์กล่าวในขณะที่พยายามรักษาความสงบของตนเองอย่างสุดความสามารถ เธอเดินเข้าไปหาเด็กๆ อย่างกล้าหาญโดยหวังว่าจะหยุดไม่ให้พวกเขาไปยั่วโมโหสัตว์ประหลาดจนมันอาละวาดเข้า "ได้โปรด อย่าสัมผัสคุณวัวเลยนะ"
"ดิม!" ดิมดิมส่งเสียงตอบ
"หมายถึง... อย่าสัมผัสคุณวัวตัวเมียนะ"
"ดิม"
ดิมดิมพยักหน้าเพราะซิสเตอร์รู้ตัวว่าพูดผิดไป
"เกี๊ยน!" อีริสร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะจู่ๆ เดซี่ก็เริ่มเลียแก้มของเธอ
"ข-ขอร้องล่ะนะ คุณวัว" ซิสเตอร์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือขณะเดินเข้าไปใกล้ "ได้โปรดอย่ากินแกเลยนะ อีริสเป็นเด็กดี แกแค่เป็นเด็กขี้สงสัยน่ะ"
"ดิม ดิม" ดิมดิมส่งสัญญาณบอกซิสเตอร์ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีและไม่ต้องกังวลไป ถึงเดซี่จะดูน่ากลัวแต่นั่นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก จริงๆ แล้วเธอเป็นสัตว์ที่มีจิตใจอ่อนโยน
เดซี่ไม่มีทางทำร้ายเด็กที่อ่อนแอและไร้เดียงสาอย่างแน่นอน อีกอย่าง พวกเด็กๆ เองก็ดูไม่กลัวเธอเลยด้วยซ้ำ!
"ดิม ดิม?" ดิมดิมถามซิสเตอร์ว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่สถาบันได้
ซิสเตอร์จึงอธิบายว่าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองหลวงมักจะมาเยือนสถาบันเดือนละสองครั้งเพื่อรับบริจาคและของขวัญจากอาจารย์ใหญ่
เหตุการณ์มักจะเกิดขึ้นในช่วงที่นักเรียนกำลังเข้าเรียนพอดี คนส่วนใหญ่จึงไม่ได้เห็นพวกเธอ
และเพราะไม่อยากไปรบกวนนักเรียน พวกเธอจึงเลือกมาในเวลานี้เสมอ
เมื่อเข้าใจสถานการณ์แล้ว ดิมดิมและเดซี่ก็เดินตามกลุ่มเด็กๆ ไปทางฝั่งทิศเหนือของสถาบัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอคอยอันยิ่งใหญ่
นี่คือหอคอยอาจารย์ใหญ่ และมีเพียงผู้ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่จะเข้าไปได้
เมื่อพวกเขามาถึงจุดหมาย หญิงสาวผมยาวสีดำในหน้ากากจิ้งจอกก็ยืนรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว
"เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ" ฮิเมะกล่าว "อาจารย์ใหญ่ออกไปข้างนอก แต่ท่านได้แจ้งดิฉันเรื่องการมาเยือนของพวกคุณไว้แล้ว ตามดิฉันมาเลยค่ะ"
เด็กๆ ที่ตื่นเต้นดีใจรีบเข้าไปในหอคอย ในขณะที่ดิมดิมและเดซี่ยังคงอยู่ข้างนอก
พวกมันแค่เดินตามมาเพื่อคอยระวังไม่ให้เด็กคนไหนเผลอเดินแยกตัวออกไปจนหลงทางในวิทยาเขตอันกว้างใหญ่นี้เท่านั้น
ฮิเมะหันมามองเจ้าก้อนแป้งและวัวหายนะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดประตูหอคอยลง
"ดิม ดิม"
"มออออ"
เมื่อเด็กๆ ปลอดภัยแล้ว ทั้งสองก็กลับไปลาดตระเวนต่อ
เมื่อพวกมันเดินมาใกล้กับห้องสมุด เดซี่ก็หยุดเดิน
ใบหูของมันขยับไปมาเหมือนกำลังได้ยินอะไรบางอย่างที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน
ดิมดิมเองก็มีท่าทีตื่นตัวและเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ
ชัดเจนว่าทั้งคู่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
พวกมันตั้งท่าป้องกัน แต่ก็ไม่สามารถหยุดนักเรียนสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนปีสี่ที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาแล้วขว้างตาข่ายเวทมนตร์ใส่ดิมดิมได้
แผนของพวกมันคือการจับเจ้าก้อนแป้งตามคำสั่งของขุนนางคนหนึ่งที่พวกมันรับใช้
เดซี่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ปล่อยเสาเพลิงออกมาเผาผลาญตาข่ายเวทมนตร์จนมอดไหม้ไปหมดสิ้น
ดิมดิมซึ่งเป็นเป้าหมายหลักกระโดดลงจากหัวของเดซี่
จากนั้นมันก็ใช้สกิล—ก้าวย่างอากาศ (Air Strider)—ที่ซื้อมาจากร้านค้าอาร์คานา แล้วเคลื่อนที่ไปในอากาศราวกับว่ามันกำลังกระเด้งอยู่บนแทรมโพลีนล่องหนที่ช่วยเพิ่มความเร็วในทุกจังหวะที่ขยับ
ตอนที่อเล็กซ์เคลียร์เควสต์ลับระหว่างช่วงแบทเทิลรอยัล เขาได้รับแต้มอาร์คานารวมทั้งหมด 15,000 แต้ม
รางวัลเดิมคือ 10,000 แต้มจากการช่วยวานน์ แต่เขาได้รับรางวัลเพิ่มอีก 5,000 แต้มจากการขับไล่จิตวิญญาณที่แปดเปื้อนของวิลโลว์
ด้วยแต้มเหล่านั้น อเล็กซ์จึงสามารถซื้อสกิล 'ทำงานหลายอย่างพร้อมกัน' (Multitask) ได้สำเร็จ ซึ่งช่วยให้เขามั่นใจในความสามารถของตัวเองมากขึ้น
เนื่องจากดิมดิมจะมีจำนวนแต้มอาร์คานาเท่ากับอเล็กซ์เสมอ เจ้าก้อนแป้งจึงใช้แต้มอย่างฟุ่มเฟือยเล็กน้อยไปกับการซื้อสกิลก้าวย่างอากาศ โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากตอนที่มันเคยใช้โล่ของอเล็กซ์เป็นแท่นเหยียบกลางอากาศนั่นเอง
สกิลนี้ทำให้ดิมดิมเสียแต้มอาร์คานาไปถึง 20,000 แต้ม แต่มันก็พอใจกับการซื้อครั้งนี้มาก
ในเมื่อตอนนี้มันมีความเร็วมากกว่าลูกเทนนิสที่ถูกตีด้วยแรงเต็มกำลัง ดิมดิมจึงไล่ตามผู้จู่โจมได้ทันแทบจะในทันที
จากนั้นมันก็เรียก 'ระเบิดกลิ่นเหม็น' ออกมาแล้วเขวี้ยงใส่หนึ่งในเด็กหนุ่มที่โจมตีมัน
ระเบิดทำงานและเคลือบตัวเด็กคนนั้นด้วยแก่นแท้ของสกั๊งค์ ทำให้เขาต้องแผดเสียงร้องด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น
ทว่าดิมดิมยังไม่จบเพียงแค่นั้น
มันขว้างระเบิดกลิ่นเหม็นใส่นักเรียนปีสี่คนที่สอง เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาไปอีกหนึ่งหรือสองวัน
นักเรียนปีสี่ทั้งสองหยุดวิ่งและตัดสินใจว่าจะสั่งสอนเจ้าก้อนแป้งจอมแสบนี้ให้รู้สำนึก
แต่เมื่อพวกมันเห็นวัวหายนะที่พุ่งเข้ามาชาร์จด้วยความโกรธจัด ทั้งสองก็รู้สึกถึงความกลัวที่ไหลเข้ามาจนหมดความมั่นใจและแรงอาฆาตไปจนสิ้น พวกมันรีบใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปหนีไปไกลถึงร้อยเมตรทันที
ดิมดิมตีลังกากลางอากาศและลงจอดบนหัวของเดซี่ได้อย่างสมบูรณ์แบบในจังหวะที่มันหยุดวิ่งพอดี
"มอออ?"
"ดิม ดิม"
วัวหายนะดูเป็นห่วง แต่ดิมดิมปลอบใจว่ามันไม่เป็นไร
อเล็กซ์ได้กำชับเจ้าก้อนแป้งไว้แล้วให้ระวังตัว เพราะมีโอกาสที่มันจะถูกโจมตีได้ทุกเมื่อหากไม่ได้อยู่กับเขา
โชคร้ายสำหรับผู้จู่โจม เพราะดิมดิมเตรียมตัวมาพร้อมและยังสนุกกับการต่อสู้ครั้งนี้ราวกับเป็นเกมสนุกๆ เกมหนึ่ง
เจ้าก้อนแป้งยังจดจำใบหน้าของวัยรุ่นทั้งสองคนที่กำลังสาปแช่งมันจนลั่นฟ้าด้วยความแค้นเพราะกลิ่นเหม็นที่ติดตัว ทั้งคู่ต่างรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้หาข้อมูลของเป้าหมายให้ดีก่อน เพราะเจ้าก้อนแป้งตัวนี้ไม่ได้จับตัวง่ายเหมือนที่นายจ้างของพวกมันอวดอ้างเลยสักนิด
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.