บทที่ 240: ดิมดิมโต้กลับ! สามวันผ่านไปนับตั้งแต่อเล็กซ์ออกจากห้องพยาบาล เขาได้กลายเป็นคนดังไปเสียแล้ว เหมือนกับที่เนสเซียเคยบอกไว้ไม่มีผิด ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหน ผู้คนต่างพากันจ้องมองมาราวกับว่าเขาเป็นสัตว์หายาก เหล่าเด็กสาวต่างซุบซิบกันเมื่อใดก็ตามที่เขาเดินผ่าน อเล็กซ์ซึ่งเป็นคนมั่นใจในตัวเองแบบอเล็กซ์ก็ได้แต่คิดไปเองว่าพวกเธอคงกำลังเพ้อฝันถึงความหล่อเหลาของเขาอยู่แน่ๆ นอกจากอเล็กซ์แล้ว ดิมดิมเองก็กลายเป็นที่นิยมเช่นกัน ทุกครั้งที่เทพติ่มซำไม่ได้อยู่กับอเล็กซ์ มันมักจะออกลาดตระเวนไปรอบๆ พื้นที่ของสถาบันกับเดซี่ โดยปกติจะเป็นช่วงเวลาที่มีการเรียนการสอน เนื่องจากมันมีนิสัยชอบแบ่งปันซาลาเปาไส้คัสตาร์ดให้กับทุกคนที่พบเจอ ราวกับนักการเมืองที่คอยแจกจ่ายผลประโยชน์เพื่อซื้อเสียงในการเลือกตั้งครั้งต่อไป ผู้คนส่วนใหญ่จึงมีความประทับใจในตัวมันเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตาม เหตุผลที่แท้จริงที่ดิมดิมทำเช่นนั้นคือเพื่อเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเดซี่ เพื่อนสนิทของมัน และทำให้ผู้คนตระหนักว่าเธอไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวและก้าวร้าวอย่างที่คิด วัวหายนะ (Doom Cow) เป็นสัตว์ที่มีอาณาเขต และเดซี่ก็ได้ประกาศให้อาณาเขตทั้งหมดของสถาบันเป็นถิ่นของมัน นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงคอยลาดตระเวนไปทั่ววิทยาเขต เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสัตว์ประหลาดตัวไหนมาก่อเรื่องในถิ่นของมัน ดิมดิมเข้าใจเรื่องนี้ดี ปัจจุบันมันจึงกลายเป็นคู่หูลาดตระเวนของวัวหายนะ คอยอยู่เป็นเพื่อนในระหว่างที่เดซี่เดินตรวจตรา และในตอนนี้ ทั้งคู่กำลังลาดตระเวนตามปกติเมื่อดิมดิมเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่คุ้นตา เธอเดินมาพร้อมกับเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน และทุกคนต่างถือตะกร้าใบเล็กติดมือมาด้วย "เฮ้! นั่นดิมดิมนี่!" หนึ่งในเด็กจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่เจ้าก้อนแป้ง เด็กกลุ่มน้อยส่งเสียงร้องด้วยความดีใจและวิ่งกรูเข้ามาหาดิมดิม ซึ่งในขณะนั้นกำลังเกาะอยู่บนหัวของเดซี่ ซิสเตอร์ที่เป็นผู้ดูแลเด็กๆ ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นเด็กๆ วิ่งกรูเข้าไปหาสัตว์ประหลาดหน้าตาน่ากลัวที่สามารถเหยียบร่างของพวกเขาให้แบนได้เพียงแค่การกระทืบกีบเท้าครั้งเดียว ทว่าเด็กๆ กลับดูไม่หวาดกลัวเจ้าสัตว์ตัวนี้เลย เพราะยังไงเสียดิมดิมก็อยู่ด้วย มันคงไม่มีทางเป็นอันตรายหรอก ใช่ไหม? เมื่อเด็กๆ ล้อมรอบวัวหายนะไว้ ทั้งหมดก็เริ่มลูบ คลำ และจิ้มไปที่ตัวของมันราวกับอยากจะทำความรู้จักให้มากขึ้น เดซี่ก้มหัวลงมองดูเด็กๆ ที่กำลังตื่นเต้น ซึ่งเป็นการเห็นวัวหายนะเป็นครั้งแรกในชีวิต "ท-ทุกคน ใจเย็นๆ ก่อนนะจ๊ะ" ซิสเตอร์กล่าวในขณะที่พยายามรักษาความสงบของตนเองอย่างสุดความสามารถ เธอเดินเข้าไปหาเด็กๆ อย่างกล้าหาญโดยหวังว่าจะหยุดไม่ให้พวกเขาไปยั่วโมโหสัตว์ประหลาดจนมันอาละวาดเข้า "ได้โปรด อย่าสัมผัสคุณวัวเลยนะ" "ดิม!" ดิมดิมส่งเสียงตอบ "หมายถึง... อย่าสัมผัสคุณวัวตัวเมียนะ" "ดิม" ดิมดิมพยักหน้าเพราะซิสเตอร์รู้ตัวว่าพูดผิดไป "เกี๊ยน!" อีริสร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะจู่ๆ เดซี่ก็เริ่มเลียแก้มของเธอ "ข-ขอร้องล่ะนะ คุณวัว" ซิสเตอร์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือขณะเดินเข้าไปใกล้ "ได้โปรดอย่ากินแกเลยนะ อีริสเป็นเด็กดี แกแค่เป็นเด็กขี้สงสัยน่ะ" "ดิม ดิม" ดิมดิมส่งสัญญาณบอกซิสเตอร์ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีและไม่ต้องกังวลไป ถึงเดซี่จะดูน่ากลัวแต่นั่นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก จริงๆ แล้วเธอเป็นสัตว์ที่มีจิตใจอ่อนโยน เดซี่ไม่มีทางทำร้ายเด็กที่อ่อนแอและไร้เดียงสาอย่างแน่นอน อีกอย่าง พวกเด็กๆ เองก็ดูไม่กลัวเธอเลยด้วยซ้ำ! "ดิม ดิม?" ดิมดิมถามซิสเตอร์ว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่สถาบันได้ ซิสเตอร์จึงอธิบายว่าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองหลวงมักจะมาเยือนสถาบันเดือนละสองครั้งเพื่อรับบริจาคและของขวัญจากอาจารย์ใหญ่ เหตุการณ์มักจะเกิดขึ้นในช่วงที่นักเรียนกำลังเข้าเรียนพอดี คนส่วนใหญ่จึงไม่ได้เห็นพวกเธอ และเพราะไม่อยากไปรบกวนนักเรียน พวกเธอจึงเลือกมาในเวลานี้เสมอ เมื่อเข้าใจสถานการณ์แล้ว ดิมดิมและเดซี่ก็เดินตามกลุ่มเด็กๆ ไปทางฝั่งทิศเหนือของสถาบัน ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอคอยอันยิ่งใหญ่ นี่คือหอคอยอาจารย์ใหญ่ และมีเพียงผู้ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่จะเข้าไปได้ เมื่อพวกเขามาถึงจุดหมาย หญิงสาวผมยาวสีดำในหน้ากากจิ้งจอกก็ยืนรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว "เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ" ฮิเมะกล่าว "อาจารย์ใหญ่ออกไปข้างนอก แต่ท่านได้แจ้งดิฉันเรื่องการมาเยือนของพวกคุณไว้แล้ว ตามดิฉันมาเลยค่ะ" เด็กๆ ที่ตื่นเต้นดีใจรีบเข้าไปในหอคอย ในขณะที่ดิมดิมและเดซี่ยังคงอยู่ข้างนอก พวกมันแค่เดินตามมาเพื่อคอยระวังไม่ให้เด็กคนไหนเผลอเดินแยกตัวออกไปจนหลงทางในวิทยาเขตอันกว้างใหญ่นี้เท่านั้น ฮิเมะหันมามองเจ้าก้อนแป้งและวัวหายนะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดประตูหอคอยลง "ดิม ดิม" "มออออ" เมื่อเด็กๆ ปลอดภัยแล้ว ทั้งสองก็กลับไปลาดตระเวนต่อ เมื่อพวกมันเดินมาใกล้กับห้องสมุด เดซี่ก็หยุดเดิน ใบหูของมันขยับไปมาเหมือนกำลังได้ยินอะไรบางอย่างที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน ดิมดิมเองก็มีท่าทีตื่นตัวและเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ชัดเจนว่าทั้งคู่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ พวกมันตั้งท่าป้องกัน แต่ก็ไม่สามารถหยุดนักเรียนสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนปีสี่ที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาแล้วขว้างตาข่ายเวทมนตร์ใส่ดิมดิมได้ แผนของพวกมันคือการจับเจ้าก้อนแป้งตามคำสั่งของขุนนางคนหนึ่งที่พวกมันรับใช้ เดซี่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ปล่อยเสาเพลิงออกมาเผาผลาญตาข่ายเวทมนตร์จนมอดไหม้ไปหมดสิ้น ดิมดิมซึ่งเป็นเป้าหมายหลักกระโดดลงจากหัวของเดซี่ จากนั้นมันก็ใช้สกิล—ก้าวย่างอากาศ (Air Strider)—ที่ซื้อมาจากร้านค้าอาร์คานา แล้วเคลื่อนที่ไปในอากาศราวกับว่ามันกำลังกระเด้งอยู่บนแทรมโพลีนล่องหนที่ช่วยเพิ่มความเร็วในทุกจังหวะที่ขยับ ตอนที่อเล็กซ์เคลียร์เควสต์ลับระหว่างช่วงแบทเทิลรอยัล เขาได้รับแต้มอาร์คานารวมทั้งหมด 15,000 แต้ม รางวัลเดิมคือ 10,000 แต้มจากการช่วยวานน์ แต่เขาได้รับรางวัลเพิ่มอีก 5,000 แต้มจากการขับไล่จิตวิญญาณที่แปดเปื้อนของวิลโลว์ ด้วยแต้มเหล่านั้น อเล็กซ์จึงสามารถซื้อสกิล 'ทำงานหลายอย่างพร้อมกัน' (Multitask) ได้สำเร็จ ซึ่งช่วยให้เขามั่นใจในความสามารถของตัวเองมากขึ้น เนื่องจากดิมดิมจะมีจำนวนแต้มอาร์คานาเท่ากับอเล็กซ์เสมอ เจ้าก้อนแป้งจึงใช้แต้มอย่างฟุ่มเฟือยเล็กน้อยไปกับการซื้อสกิลก้าวย่างอากาศ โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากตอนที่มันเคยใช้โล่ของอเล็กซ์เป็นแท่นเหยียบกลางอากาศนั่นเอง สกิลนี้ทำให้ดิมดิมเสียแต้มอาร์คานาไปถึง 20,000 แต้ม แต่มันก็พอใจกับการซื้อครั้งนี้มาก ในเมื่อตอนนี้มันมีความเร็วมากกว่าลูกเทนนิสที่ถูกตีด้วยแรงเต็มกำลัง ดิมดิมจึงไล่ตามผู้จู่โจมได้ทันแทบจะในทันที จากนั้นมันก็เรียก 'ระเบิดกลิ่นเหม็น' ออกมาแล้วเขวี้ยงใส่หนึ่งในเด็กหนุ่มที่โจมตีมัน ระเบิดทำงานและเคลือบตัวเด็กคนนั้นด้วยแก่นแท้ของสกั๊งค์ ทำให้เขาต้องแผดเสียงร้องด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น ทว่าดิมดิมยังไม่จบเพียงแค่นั้น มันขว้างระเบิดกลิ่นเหม็นใส่นักเรียนปีสี่คนที่สอง เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาไปอีกหนึ่งหรือสองวัน นักเรียนปีสี่ทั้งสองหยุดวิ่งและตัดสินใจว่าจะสั่งสอนเจ้าก้อนแป้งจอมแสบนี้ให้รู้สำนึก แต่เมื่อพวกมันเห็นวัวหายนะที่พุ่งเข้ามาชาร์จด้วยความโกรธจัด ทั้งสองก็รู้สึกถึงความกลัวที่ไหลเข้ามาจนหมดความมั่นใจและแรงอาฆาตไปจนสิ้น พวกมันรีบใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปหนีไปไกลถึงร้อยเมตรทันที ดิมดิมตีลังกากลางอากาศและลงจอดบนหัวของเดซี่ได้อย่างสมบูรณ์แบบในจังหวะที่มันหยุดวิ่งพอดี "มอออ?" "ดิม ดิม" วัวหายนะดูเป็นห่วง แต่ดิมดิมปลอบใจว่ามันไม่เป็นไร อเล็กซ์ได้กำชับเจ้าก้อนแป้งไว้แล้วให้ระวังตัว เพราะมีโอกาสที่มันจะถูกโจมตีได้ทุกเมื่อหากไม่ได้อยู่กับเขา โชคร้ายสำหรับผู้จู่โจม เพราะดิมดิมเตรียมตัวมาพร้อมและยังสนุกกับการต่อสู้ครั้งนี้ราวกับเป็นเกมสนุกๆ เกมหนึ่ง เจ้าก้อนแป้งยังจดจำใบหน้าของวัยรุ่นทั้งสองคนที่กำลังสาปแช่งมันจนลั่นฟ้าด้วยความแค้นเพราะกลิ่นเหม็นที่ติดตัว ทั้งคู่ต่างรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้หาข้อมูลของเป้าหมายให้ดีก่อน เพราะเจ้าก้อนแป้งตัวนี้ไม่ได้จับตัวง่ายเหมือนที่นายจ้างของพวกมันอวดอ้างเลยสักนิด