Chapter 239: จุดอ่อนของเหล่าขุนนาง “อเล็กซ์ นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือไง?” ชัคคาดหวังว่าจะได้เห็นปฏิกิริยาที่ต่างออกไปจากรูมเมทของเขา ต่อให้อเล็กซ์ไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา แต่ชัคก็นึกว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายน่าจะกังวลบ้าง นี่มันปฏิกิริยาอะไรกัน? รอยยิ้มตื่นเต้นบนหน้ารูมเมทของเขานั่นมันอะไร? ชัคถึงกับสงสัยว่าเขาใช้คำพูดผิด หรือไม่ก็เขากับอเล็กซ์มีคลังคำศัพท์ที่ไม่ตรงกันแน่ๆ “ฉันได้ยินแล้ว” อเล็กซ์ตอบกลับ “สรุปก็คือ สมาคมไลออนฮาร์ทกำลังจะเล็งเป้ามาที่ชมรมเราและสมาชิกของเราใช่ไหม?” “ใช่ ก็ตามที่บอกไปนั่นแหละ” ชัคกะพริบตาปริบๆ “นายไม่กังวลหรือกลัวเลยเหรอที่พวกเขาจ้องจะเล่นงานเรา?” “ทำไมฉันต้องกังวลด้วยล่ะ?” อเล็กซ์ถามกลับ “ก็ตอนนี้ประธานสมาคมคือ เชสเตอร์ แบล็คเวลล์ ลูกชายของดยุกแห่งแบล็คเวลล์ แถมรองประธานก็คือเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด พี่ชายของเซเนีย ทั้งสองคนนั้นไม่ใช่คนที่ควรดูถูกเลยนะ” “ชัคนายคิดมากไปแล้ว” อเล็กซ์ปลอบใจ “เต็มที่พวกเขาก็ทำได้แค่รังแกสมาชิกของเราเท่านั้นแหละ” “นั่นมันไม่แย่หรือไง?” ชัคยืนกราน “การรังแกเป็นเรื่องแย่เสมอ” อเล็กซ์เห็นด้วย “เราก็แค่ต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าเราเก็บหลักฐานตอนโดนรังแกเอาไว้ ถ้าเราจัดการดีๆ มันก็จะเป็นข้อมูลชั้นดีสำหรับการแบล็กเมล์ไม่ใช่หรือไง?” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอเล็กซ์ทำให้ชัคเข้าใจในทันทีว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร “นายนายคิดจะแบล็กเมล์พวกเขาเหรอ?” ชัคถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” อเล็กซ์ตอบ “ชัค อะไรคือสิ่งที่พวกขุนนางเกลียดที่สุด?” “จ่ายภาษีให้ราชอาณาจักรเหรอ?” “อืม ใช่ ก็สมเหตุสมผลนะ พวกเขาเกลียดเรื่องนั้นมากจริงๆ แต่ลองนึกถึงอย่างอื่นที่พวกเขาเกลียดดูสิ ลองนึกถึงจุดอ่อนของพวกเขา” ชัคกอดอกและครุ่นคิดหาคำตอบอื่น อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะพยายามคิดยังไง เขาก็นึกไม่ออกว่าจะมีอะไรที่พวกขุนนางเกลียดไปมากกว่าการเสียเงินเพื่อประโยชน์ส่วนรวมอีก “ยอมแพ้” ชัคกล่าว “มันคืออะไรล่ะ?” รอยยิ้มของอเล็กซ์กว้างขึ้น “จุดอ่อนของขุนนางคือพวกเขาสนใจชื่อเสียงของตัวเองมาก ถ้าจู่ๆ ชื่อเสียงของพวกเขาเกิดด่างพร้อยขึ้นมาล่ะ? สำหรับขุนนางแล้วชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญมาก ยิ่งยศสูง ชื่อเสียงก็ยิ่งสำคัญ สำหรับราชวงศ์แล้ว ชื่อเสียงที่ดีและเลวร้ายนั้นเป็นตัวตัดสินเลยว่าพวกเขาจะมีโอกาสได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากกษัตริย์หรือไม่” “ในประวัติศาสตร์ เมื่อไหร่ก็ตามที่คนเลวๆ ได้เป็นกษัตริย์ ประชาชนก็มักจะลุกฮือขึ้นต่อต้านไม่ใช่เหรอ? ไม่ว่าจะมีตำแหน่งหรืออำนาจแค่ไหน ไม่มีใครอยากเจอเรื่องแบบนั้นหรอก นั่นเป็นเหตุผลที่เหล่าเจ้าชายพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำตัวให้ดูกล้าหาญและทรงคุณธรรม แม้ว่าสมาคมไลออนฮาร์ทจะเน่าเฟะจนถึงแก่น และคนธรรมดาในสถาบันจะไม่สามารถต่อกรกับพวกเขาได้ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเราจะทำอะไรไม่ได้เลย” จากนั้นอเล็กซ์ก็เตือนชัคว่าปัจจุบันใครเป็นประธานสภานักเรียน “ธีโอ แอสบอร์น คือเจ้าชายลำดับที่สามแห่งราชอาณาจักรโซลารา” อเล็กซ์กล่าว “แต่ถึงแม้เขาจะมีอำนาจล้นฟ้า เขาก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎของสถาบัน แน่นอนว่าเขาสามารถบิดเบือนกฎได้บ้างในบางครั้ง แต่เขาก็จะคอยระวังไม่ให้ก้าวข้ามเส้นตายของสถาบันอยู่เสมอ” “ฉันแน่ใจว่านายคงยังไม่เข้าใจเรื่องนี้ ดังนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ ฉันจะรีดไถพวกเขาให้หมดตัวจนต้องเสียใจที่มาเล็งเป้าเล่นงานชมรมเรา” อันที่จริง เรื่องการถูกรังแกนั้นเป็นไปตามเส้นเรื่องของ ELO เรนาร์ดและเนสเซียที่เป็นสามัญชนจะต้องถูกสมาคมไลออนฮาร์ทรังแก ซึ่งนั่นจะช่วยให้พวกเขาเติบโตขึ้นในฐานะตัวเอก อเล็กซ์วางแผนที่จะใช้วิธีที่ต่างออกไปและจะไม่เข้าปกป้องเหล่าตัวเอกโดยตรงจากเส้นเรื่องดั้งเดิม หากเขาคอยขัดขวางทุกอย่างก่อนที่มันจะเกิดขึ้น ตัวละครอย่างเรนาร์ดและเนสเซียก็คงไม่มีการพัฒนา เรื่องนี้อาจทำให้พวกเขาพลาดโอกาสที่จะได้พบเจอเหตุการณ์สำคัญๆ ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาเติบโตไปเป็นผู้กอบกู้ในโลกของ ELO แน่นอนว่าถ้าหากชมรมของเขาถูกเล็งเป้า อเล็กซ์ก็จะจัดการด้วยตัวเอง แต่สำหรับเรื่องส่วนตัว เขาจะแค่มองดูอยู่ห่างๆ และปล่อยให้ทั้งสองฮีโร่จัดการกับอุปสรรคที่เข้ามาด้วยตัวเอง พวกเขาไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจกที่ต้องการการปกป้องและดูแลจากอเล็กซ์ตลอดเวลา อันที่จริง อเล็กซ์อยากให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุดด้วยซ้ำ เพื่อที่เขาจะได้คอยเกาะขาพวกเขาไว้ในอนาคต! “เอาเถอะ ถ้านายว่าอย่างนั้น” ชัคพยักหน้า “นายนายมีคำแนะนำให้ฉันไหมว่าจะทำยังไงไม่ให้โดนรังแก?” “ก็ตามติดเจ้าหญิงเซเนียเหมือนพวกคลั่งรักสิ” อเล็กซ์ตอบทันควัน “ทำให้มั่นใจว่าใครก็ตามที่เห็นนาย จะต้องเชื่อสนิทใจว่านายตกหลุมรักเธอเข้าเต็มเปา” “ชิ!” ชัคเดาะลิ้น เพราะเขาคาดไว้อยู่แล้วว่าอเล็กซ์ต้องตอบแบบนี้ เขามั่นใจว่าแคสเปียน พี่ชายของเขาจะต้องเล็งเป้ามาที่เขาเป็นการส่วนตัวและทำลายชีวิตในรั้วโรงเรียนของเขาแน่ๆ นั่นคือเหตุผลที่เขามาขอคำแนะนำอย่างจริงจังจากอเล็กซ์ แต่ประธานชมรมของเขากลับบอกให้เขาไปทำตัวเป็นพวกคลั่งรักตามติดคู่หมั้นตัวเองเนี่ยนะ? ‘ให้ตายเถอะ ไม่มีวันซะหรอก’ ชัคคิดในใจ อเล็กซ์มองสีหน้าดื้อรั้นของรูมเมท เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมชัคถึงชอบสร้างปัญหา ‘อาจจะเป็นเพราะแคสเปียนคอยแกล้งเขาลับหลังก็ได้’ อเล็กซ์ตระหนักได้ ‘เขาอาจจะตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องคนอื่นก่อนที่คนอื่นจะทันได้ทำแบบเดียวกันกับเขาก็ได้ ถ้าเบื้องหลังในเกมเป็นแบบนั้น ชัคก็เป็นคนฉลาดทีเดียว’ สรุปง่ายๆ ก็คือ ไม่มีใครหาเรื่องชัคได้ถ้าเขาหาเรื่องคนอื่นก่อน! ‘ส่วนลาวิเนียกับชาร์ลส์…’ อเล็กซ์นึกถึงสมาชิกชมรมคนอื่นๆ ลาวิเนีย เนสเซีย และเรนาร์ดอยู่ห้อง B ดังนั้นพวกเขาก็คงคอยดูแลกันและกันได้ ชาร์ลส์อยู่ห้อง C กับอเล็กซ์และชัค ลาวิเนียไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ อีกอย่างคุณปู่ของเธอก็สนิทกับผู้อำนวยการ ถึงแม้เหล่านักเรียนจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เส้นสายของเธอก็จะมีประโยชน์หากสถานการณ์บานปลาย ส่วนชาร์ลส์… อเล็กซ์ต้องยอมรับว่าเขารู้สึกกังวลเกี่ยวกับเด็กคนนี้เล็กน้อย ตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังเผชิญกับหลายสิ่งหลายอย่าง เขาต้องเก็บคะแนนสถาบันให้เพียงพอเพื่อซื้อยารักษาเอริสน้องสาวตัวน้อย ในขณะที่ต้องเลือกว่าจะอยู่กับ Endless Horizon ต่อไป หรือจะเข้าร่วมกับ Obsidian Fang แม้ชาร์ลส์จะไม่ได้มีนิสัยอ่อนแอ แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขามีความคิดแบบสามัญชน ซึ่งเหล่าสมาชิกสมาคมไลออนฮาร์ทสามารถใช้ประโยชน์จากจุดนั้นได้ง่ายๆ ‘คนที่ปลอดภัยที่สุดในชมรมเราก็มีแค่ลาทิฟากับเจ้าหญิงเซเนียเท่านั้นแหละ’ อเล็กซ์คิด ‘ลาทิฟาตอนนี้พักอยู่ที่หอนาฬิกา ดังนั้นเธอปลอดภัย ส่วนเจ้าหญิงน่ะ ไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอหรอก’ แล้วตัวเขาล่ะ? อเล็กซ์ไม่ได้กังวลมากนัก อันที่จริง เขากำลังรอคอยการกระทำของพวกนักเลงพวกนั้นอยู่ด้วยซ้ำ ศาสตราจารย์แกเร็ธติดหนี้บุญคุณเขาอยู่ ถ้าพวกนั้นทำเกินกว่าเหตุ เขาก็สามารถใช้นาฬิกาพกของเขาเพื่อเปิดเผยให้ศาสตราจารย์ดูว่าพวกนั้นทำอะไรกับเขาไว้บ้าง ด้วยเหตุนี้ คนที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นสมาคมไลออนฮาร์ทนั่นเอง แน่นอน พวกเขาอาจจะเป็นนักเรียนที่เป็นขุนนาง แต่พวกเขาก็ยังเป็นแค่นักเรียนอยู่ดี ถ้าศาสตราจารย์พาพวกเขาไปขึ้นคณะกรรมการวินัย พวกเขาจะต้องเสียใจกับการกระทำของตัวเองแน่นอน และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ทั้งอเล็กซ์และดิมดิมต่างก็เป็นพวกแค้นฝังหุ่น เมื่อทั้งสองร่วมมือกัน สมาชิกสมาคมไลออนฮาร์ทจะต้องอาเจียนเป็นเลือดในอีกไม่นานเกินรอ!