บทที่ 1597 สายลม อเล็กซ์เห็นกลุ่มคนเหล่านั้นต่างยิ้มกริ่มเมื่อซานหวังจิ่วตอบรับคำท้า เขาชักดาบเล่มใหญ่ออกมาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ชายชราเดินก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อเตรียมตัวเช่นกัน อเล็กซ์เฝ้ามองการต่อสู้ที่แทบจะไม่เรียกว่าเป็นการต่อสู้ด้วยซ้ำ มันเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่ข่มอีกฝ่ายด้วยระดับพลังบ่มเพาะที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครรู้สึกประหลาดใจเลยเมื่อชายชราเป็นฝ่ายชนะไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที เมื่อซานหวังจิ่วพ่ายแพ้และจบการต่อสู้ หญิงชราก็เดินตรงเข้ามาท้าทายเขาต่อทันที ชายหนุ่มดูงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง "อย่างน้อยก็ปล่อยให้ผมได้พักบ้างเถอะ" เขาบ่นอุบก่อนจะตอบรับคำท้า หญิงชราคนนี้อ่อนแอกว่าชายชราคนก่อนมาก แต่ก็นับว่าแข็งแกร่งกว่าหวังจิ่วอยู่ดี ส่งผลให้เธอเป็นฝ่ายชนะเขาไปได้อีกคน เธอต่อสู้กับเขาเกือบ 5 นาที โดยระดมทุกอย่างที่เธอมีเข้าใส่ ซานหวังจิ่วเดินออกมาจากการต่อสู้ด้วยอาการหอบหายใจหนัก การต่อสู้ครั้งนี้สั้นก็จริง แต่เขาก็เหนื่อยล้าและรู้สึกหมดแรง ทว่าก่อนที่เขาจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มคนอายุน้อยทั้งสามก็เดินเข้ามาท้าทายเขา อเล็กซ์มองสิ่งที่พวกเขากำลังทำด้วยความฉงน พวกเขาตั้งใจจะบีบให้หวังจิ่วสู้กับคนที่มีฝีมือด้อยกว่าในขณะที่เขากำลังอ่อนแรงงั้นหรือ? นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขานึกออกในทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า คนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่ม 5 คนนี้ยังคงแข็งแกร่งมากอยู่ในระดับที่ 4 ของขอบเขตวิญญาณนักบุญ ดังนั้นทุกคนในกลุ่มนั้นย่อมสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว แม้จะไม่ต้องใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ก็ตาม การต่อสู้ดำเนินไปเกือบ 20 นาที โดยหญิงสาวกดดันให้หวังจิ่วต้องรีดเร้นพลังทุกอย่างที่มีออกมาใช้ในการต่อสู้ แม้กระทั่งตอนที่เขาทำเช่นนั้นแล้ว เขาก็ยังพ่ายแพ้อยู่ดี ทันทีที่เขาแพ้ ตามที่อเล็กซ์คาดไว้เป๊ะ คนที่สี่ก็รีบพุ่งเข้ามาท้าทายชายหนุ่มทันที "ฝันไปเถอะ!" ซานหวังจิ่วตะโกนใส่พวกเขา "ผมไม่สู้กับพวกคุณหรอก" ชายหนุ่มที่ก้าวออกมาท้าทายด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าถึงกับหุบยิ้มและใบหน้าหมองลงเมื่อถูกปฏิเสธ เขาดูสับสนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง "เราประเมินพลาดไป" เขาพูดกับคนอื่นๆ หญิงสาวคนสุดท้ายไม่ยอมเชื่อว่าพวกเขาประเมินพลาด เธอรีบเดินเข้าไปท้าทายหวังจิ่ว แต่กลับถูกตวาดกลับก่อนจะถูกปฏิเสธ หญิงสาวโกรธจัด แต่เธอก็ไม่ได้ระบายความโกรธนั้นใส่เขา เธอหันหลังกลับและเดินกลับไปรวมกลุ่มกับพรรคพวก หวังจิ่วเดินมาหาอเล็กซ์และกระซิบที่ข้างหูเขา "พวกเขาสติไม่ดีหรือไงกัน" เขากล่าว "คนประเภทไหนกันที่โกรธหลังจากโดนปฏิเสธ?" "ก็ประเภทที่ไม่ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการยังไงล่ะ" อเล็กซ์กล่าว "อืม..." ชายหนุ่มครุ่นคิด "พวกเขาต้องการอะไรกันแน่" "จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังไม่แน่ใจ" อเล็กซ์ตอบ "แต่ผมสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง ถ้ามันเป็นจริง พวกเขาคงจะมาท้าทายผมต่อ" หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก ชายชราคนเดิมก็เดินเข้ามาหาอเล็กซ์และท้าทายเขา อเล็กซ์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เขากลับถามคำถามหนึ่งขึ้นมาแทน "พวกคุณแคร์ไหมว่าผมยังมีสิทธิ์ปฏิเสธเหลืออยู่อีกครบทั้ง 3 ครั้ง?" ชายชรามองอเล็กซ์ด้วยความประหลาดใจ "คุณมีงั้นรึ?" เขาถาม อเล็กซ์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ในแต่ละวันสามารถปฏิเสธได้เพียง 3 ครั้งเท่านั้น ดังนั้นอเล็กซ์จึงตั้งสมมติฐานว่าคนที่มีฝีมือแข็งแกร่งในกลุ่มกำลังพยายามไล่ใช้สิทธิ์ปฏิเสธของเป้าหมายให้หมด เพื่อให้คนที่มีฝีมือด้อยกว่าสามารถเก็บคะแนนได้ หรืออย่างน้อยก็เพื่อให้พวกเขามีโอกาสได้ท้าทายคนที่อ่อนแอเมื่อเจอ "แต่เพียงเพราะผมมีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่ ไม่ได้แปลว่าผมจะไม่รับคำท้าหรอกนะ" เขากล่าวพลางชัก 'มิดไนท์' ออกมาจากที่เก็บของ "ผมไม่ได้เจอคนที่เก่งระดับคุณมาสักพักแล้ว ผมไม่ทิ้งโอกาสในการฝึกฝนไปเฉยๆ หรอก มาเถอะ" ยันต์สื่อสารของทั้งคู่สั่นไหวและการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น ชายชราเตรียมพร้อมที่จะสู้อีกครั้ง โดยจินตนาการว่านี่คงเป็นเพียงการต่อสู้ที่รวดเร็วอีกเช่นเคย เขาไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมาและชกหมัดสบายๆ ออกไป ก่อให้เกิดกระแสลมที่พุ่งปะทะพร้อมกับแรงกดดันที่ให้ความรู้สึกไม่ปกติเลยแม้แต่น้อย 'เต๋า?' อเล็กซ์ตั้งคำถามในใจ เขาบอกไม่ได้ว่าเป็นเต๋าชนิดไหน หรือแม้แต่เป็นเต๋าจริงหรือเปล่า ถ้าใช่ มันก็น่าจะเป็นเต๋าแห่งไม้ ซึ่งเป็นธาตุที่เขาอ่อนแอที่สุดในบรรดาธาตุทั้งหมด เขาไม่มีทางจำแนกมันได้เลย ดาบของเขาตวัดขึ้นเกิดเป็นคลื่นปราณดาบที่ปัดเป่าสายลมนั้นไปจนหมดสิ้น ชายชราแสดงสีหน้าประหลาดใจก่อนจะปรบมือเข้าหากัน เสียงฮัมต่ำๆ สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณพุ่งตรงเข้ามาหาอเล็กซ์ อเล็กซ์ปิดหูด้วยพลังปราณและปกป้องจิตใจด้วยพลังวิญญาณ เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากทำเช่นนั้น ชายชราหยุดชะงักอีกครั้งด้วยความสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจ้องมองอเล็กซ์พยายามหาว่ามีสมบัติวิเศษชนิดใดที่ช่วยเขาไว้ แต่เขากลับจำมันไม่ได้เลย ถึงจุดนี้ ชายชราไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาหยิบแท่งไม้แบนๆ ที่มีการสลักลวดลายซับซ้อนออกมา ราวกับดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว มันก็กางออกกลายเป็นพัดกระดาษที่สวยงาม "โอ้" อเล็กซ์อุทานด้วยความแปลกใจ "นั่นดูงดงามดีนะ" ชายชราไม่สนใจคำพูดของเขาและเตรียมพร้อมโจมตี ในขณะเดียวกัน อเล็กซ์ก็เก็บมิดไนท์กลับเข้าที่เก็บของ ซึ่งนั่นทำให้ชายชราฉงนเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้หยุดมือ "ผมคิดว่าใช้สิ่งนี้แทนดีกว่า" อเล็กซ์กล่าวพร้อมนำบางอย่างออกมา "ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยใช้มันในการต่อสู้มาก่อนเลยก็เถอะ" ดวงตาของชายชราเบิกกว้างเมื่ออเล็กซ์กางพัดของตัวเองออกมา บนพัดนั้นมีภาพวาดก้อนเมฆอยู่ ชายชราสัมผัสได้ถึงความรุนแรงที่แผ่ออกมาจากพัดเล่มนั้น ทว่ายิ่งไปกว่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงเต๋าแห่งลมของเขาเองจากพัดเล่มนั้น "เต๋าแห่งลมงั้นรึ?" เขาถามด้วยสีหน้าที่แสดงออกว่าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเขาส่งกระแสลมรุนแรงออกไป อเล็กซ์ทำท่าทางโจมตีง่ายๆ ด้วยพัดของเขา ลมสีเขียวพุ่งออกมาจากพัดทะยานเข้าหาชายชราที่อยู่ห่างออกไป การโจมตีทั้งสองปะทะกัน หนึ่งเกิดจากผู้ที่บรรลุเต๋า และอีกหนึ่งเกิดจากสมบัติวิเศษที่สามารถสร้างกลิ่นอายของเต๋าขึ้นมาได้ ในศึกระหว่างผู้ที่เท่าเทียมกัน ย่อมไม่มีข้อสงสัยว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ ไม่มีทางที่สมบัติวิเศษจะแข็งแกร่งกว่าคนที่ใช้พลังจากเต๋าที่ตนเองร่ำเรียนมาได้ ท้ายที่สุดแล้ว สวรรค์ย่อมอยู่ข้างผู้ที่ฝึกฝนเต๋าในการต่อสู้นั้น อย่างไรก็ตาม แม้จะมีเต๋า แต่การโจมตีของอเล็กซ์กลับแข็งแกร่งกว่าของชายชรา และเหตุผลนั้นก็เรียบง่ายมาก นี่ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างผู้ที่เท่าเทียมกัน อเล็กซ์เหนือกว่าในทุกด้านตั้งแต่ต้น สายลมจากพัดทำลายสายลมของชายชราจนย่อยยับและพุ่งเข้าโจมตีใส่เขาโดยตรง เนื่องจากเป็นผู้ที่ฝึกฝนเต๋าแห่งลมมา ชายชราจึงไม่ได้รับบาดเจ็บหนักมากนักเพราะรู้วิธีป้องกันตัวเองจากมัน ทว่าในตอนที่เขาเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีระลอกถัดไป อเล็กซ์ก็ได้ชักดาบออกมาอีกครั้งแล้ว "การใช้พัดมันก็สนุกดีอยู่หรอกนะ" เขาพูดพร้อมส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ชายชรา "แต่ยังไงผมก็เป็นนักดาบ ผมจึงต้องฝึกฝนกับมัน และผมก็ยังมีเรื่องต้องฝึกอีกเยอะ ดังนั้นอย่าเพิ่งรีบแพ้นะครับท่านผู้เฒ่า"