Chapter 1603 Shan Wangjiu’s Final Hour

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 22:28

ตอนที่ 1603 ช่วงเวลาสุดท้ายของซานหวังจิ่ว อเล็กซ์ยืนอยู่บนพื้นดินที่แห้งแล้งโดยมีหุบเหวอยู่ทางซ้ายมือ ในมือขวาเขาถือ 'มิดไนท์' ดาบสีดำทมิฬที่มีละอองสีขาวระยิบระยับราวกับดวงดาว ซึ่งสร้างขึ้นจากทังสเตนที่หลอมรวมด้วยพลังดารา เขายืนอยู่อย่างสงบนิ่งและสุขุม ราวกับไม่มีเรื่องราวใดให้ต้องกังวลในชั่วขณะนี้ อีกฝั่งหนึ่งของเขาโดยมีหุบเหวอยู่ทางขวามือ คือซานหวังจิ่ว ชุดคลุมสีเทาของเขาสะบัดไหวไปตามแรงลม บนใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่าและความตื่นเต้นที่ฉายชัดตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากระชับดาบในมือที่ดูใหญ่กว่ามิดไนท์เกือบสองเท่าไว้ตรงหน้า "ผมพร้อมแล้วครับ" เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย อเล็กซ์เผยรอยยิ้มจางๆ "งั้นก็จ้องมองให้ดีล่ะ" ซานหวังจิ่วถ่ายเทปราณทุกหยาดหยดเข้าสู่ดาบของเขาจนมันสูบกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น เมื่อดาบอิ่มตัว จิตวิญญาณดาบที่เพิ่งก่อตัวก็รับรู้ได้ลางๆ ว่ามันสามารถใช้เคล็ดวิชาที่สลักไว้ได้หากจำเป็น ใบหน้าของซานหวังจิ่วบิดเบี้ยวเมื่อเห็นอเล็กซ์เริ่มโคจรปราณ เขาคิดในใจว่าอเล็กซ์กำลังทำอะไรกันแน่? เขาใช้เจตจำนงกระบี่มากแค่ไหน? และใช้ธาตุอะไรในการโจมตี? ชายหนุ่มพยายามสังเกตและเรียนรู้ทุกอย่าง เพราะนั่นคือเหตุผลที่เขามาที่นี่ เพื่อเรียนรู้ เพื่อทำความเข้าใจว่าสิ่งใดที่ทำให้เคล็ดวิชาของอเล็กซ์ทรงพลังถึงเพียงนี้ เคล็ดวิชาที่ทำให้เขาตัดสินใจเรียกอเล็กซ์ว่าอาจารย์ ชายหนุ่มรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายแสงสีทองปรากฏขึ้น นั่นหมายความว่าอเล็กซ์กำลังใช้ปราณธาตุโลหะ แม้เขาจะเคยเห็นแสงสีเหล่านั้นมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพยายามถอดรหัสทุกขั้นตอนอย่างจริงจัง เขาผิดหวังเพราะหากใครไม่มีรากปราณธาตุโลหะ ก็คงไม่มีโอกาสได้ใช้เคล็ดวิชานี้หากเขาสามารถเรียนรู้วิธีการทำงานของมันได้สำเร็จ 'เดี๋ยวก่อนนะ' หวังจิ่วคิดพลางสะดุดตากับบางสิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ปราณที่ถูกใช้อยู่นั้นเป็นธาตุโลหะอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ว่ามันไม่ได้มาจากตัวอเล็กซ์เพียงอย่างเดียว มันมาจากบรรยากาศรอบตัว มาจากอากาศ และมาจากพื้นดิน 'เต๋า' ชายหนุ่มเข้าใจในทันที 'เขากำลังใช้เต๋า' หากเป็นเต๋า เขาก็ยังมีโอกาส เพราะเขารู้ดีว่าหากไม่มีรากปราณธาตุโลหะ การเรียนรู้เต๋าธาตุโลหะย่อมเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ และนั่นคือสิ่งที่มอบความหวังให้กับเขา มันแทบจะเป็นไปไม่ได้... แต่ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย 'ถ้ามันยังมีโอกาส ข้าก็จะหามันให้เจอ' เขาคิด ความคิดนั้นเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเขาสังเกตเห็นดาบของอเล็กซ์เคลื่อนไหว เขาเตรียมพร้อมรับการโจมตีในจังหวะที่อเล็กซ์ตวัดดาบ และจากนั้น... หน้าผาส่วนหนึ่งแตกออกแล้วร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องหลังซานหวังจิ่ว เขายืนนิ่งงันด้วยความสับสนไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาค่อยๆ หันศีรษะไปทางขวาจนกระทั่งมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลัง เขาเห็นรอยแหว่งขนาดใหญ่บนหน้าผาตรงจุดที่มันถล่มลงมา เขาได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อมองดูความเสียหายนั้น เขาไม่ได้มองเห็นการโจมตีที่พุ่งเข้ามาเลยด้วยซ้ำ จากการประเมินวิถีของการโจมตี ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันต้องผ่านเฉียดมือของเขาไปอย่างแน่นอน ทว่าเขากลับไม่สัมผัสถึงมันได้เลย นี่หรือคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคนที่เคยประมือกับเคล็ดวิชาดาบนี้? เขาลอบกลืนน้ำลาย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นเพียงคนนอกที่คอยเฝ้ามองผู้ท้าชิงพ่ายแพ้ให้กับคมดาบนี้ เขาเคยสงสัยมาตลอดว่าเคล็ดวิชานี้มันยอดเยี่ยมเพียงใดกันแน่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันถูกใช้ใส่เขา และเขาก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมทุกคนถึงถูกเล่นงานโดยไม่ทันตั้งตัวราวกับไม่ได้เตรียมพร้อมมาก่อน แม้จะเตรียมตัวมาอย่างดี แต่เขากลับมองไม่เห็นมันเลยด้วยซ้ำ ไม่สิ... จริงๆ แล้วมีการโจมตีเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า? ชายหนุ่มเริ่มสับสน "มองทันไหม?" อเล็กซ์ถามจากเบื้องหน้า ชายหนุ่มทำได้เพียงหอบหายใจ "มัน... ผมไม่เห็นเลยครับ เหมือนกับว่า... เหมือนกับว่ามันไม่มีตัวตนอยู่เลย จนกระทั่งมันปะทะกับพื้นดินหลังผม" ชายหนุ่มกล่าว "มันเทเลพอร์ตหรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่าครับ?" อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ "ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก ผมแค่พยายามบีบอัดมันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อีกอย่างมันมีความเร็วสูงมากด้วย เธอเลยอาจจะพลาดไป" ชายหนุ่มพยักหน้า "คราวนี้ผมจะลดความแรงลงนะ" อเล็กซ์กล่าว "ลองดูสิว่าเธอจะป้องกันมันได้ไหม" ซานหวังจิ่วกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางพยักหน้า เขาพยายามทิ้งความคิดทุกอย่างและจดจ่อไปที่อเล็กซ์อีกครั้ง เขาเห็นแสงสีทอง สัมผัสได้ถึงปราณธาตุโลหะ และเขาก็เห็นการบีบอัดนั้น 'การบีบอัด' ชายหนุ่มคิดอย่างช้าๆ 'นั่นหมายความว่าข้าก็ต้องบีบอัดมันเช่นกัน' นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาพอจะจับจุดได้ 'ข้าต้องใช้ปราณธาตุโลหะในการบีบอัดด้วยหรือเปล่า?' เขาตั้งคำถาม เขาไม่คิดว่ามันจำเป็น แต่เขาก็ไม่มั่นใจนัก 'ตั้งสมาธิ!' เขาบอกตัวเองแล้วจ้องกลับไปที่ดาบ มันเปล่งแสงจางๆ แทบจะมองไม่เห็น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพลังทั้งหมดถูกบีบอัดจนไม่เหลือรอยรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นในครั้งแรก นั่นคือสีหน้ามุ่งมั่นของอเล็กซ์ ราวกับว่าเขาต้องฝืนทำสิ่งที่กำลังทำอยู่ 'เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เขายังคงมีสีหน้าแบบนั้นอยู่อีก' ชายหนุ่มคิด 'มันต้องใช้เจตจำนงมหาศาลขนาดไหนกัน' เขากำลังเก็บรายละเอียดในสิ่งที่ไม่มีวันเห็นได้หากยังยืนดูอยู่ห่างๆ "ระวังให้ดี" อเล็กซ์เอ่ยขึ้นกะทันหัน "มันกำลังจะไปหาเธอแล้ว" ชายหนุ่มรู้สึกถึงความตื่นตระหนกที่ปะทุขึ้นในใจ แต่เขารีบระงับมันลงและจ้องมองไปข้างหน้า เขาพยักหน้าช้าๆ และสูดลมหายใจเข้าลึก เขาทุ่มความสนใจทั้งหมดไปยังดาบของอเล็กซ์ และเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเคล็ดวิชานั้นผ่านสัมผัสทางวิญญาณของเขาจริงๆ การโจมตีที่บางกว่าเส้นผมพุ่งตรงมาหาเขา พลังของมันราวกับบิดเบือนมิติในเส้นทางที่มันเคลื่อนผ่าน มันตัดผ่านห้วงอวกาศด้วยพลังดิบ แต่ไม่ถึงขนาดที่มิติจะไม่สามารถเยียวยาตัวเองได้ในทันที ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของชายหนุ่มว่าควรจะให้ดาบรับการป้องกัน แต่เขากลับรู้สึกไม่มั่นใจ โดยไม่รอช้าเขาปลดปล่อยปราณออกมาจนเกิดเป็นฟองอากาศป้องกันรอบตัว แม้จะมีม่านพลังป้องกัน แต่ชายหนุ่มกลับเห็นว่าการโจมตีนั้นทะลุผ่านมันมาตรงๆ และกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขา ความเจ็บปวดแล่นริ้วที่สีข้างขวาจากแผลที่ลึกเพียงผิวหนัง และหลังจากนั้นนั่นเองที่ม่านพลังป้องกันถึงเริ่มแตกสลาย การโจมตีนั้นแหลมคมเสียจนม่านพลังต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะรู้ตัวว่าถูกตัดขาด แม้ในขณะที่ซานหวังจิ่วทรุดตัวลงกับพื้น เขาก็คิดได้เพียงสิ่งเดียว 'สุดยอด' เครื่องรางของเขาเริ่มสั่นในขณะที่เขาสไลด์ไปตามพื้นและหยุดลงก่อนจะร่วงลงสู่หุบเหวยักษ์ เขาค่อยๆ ยืนขึ้นโดยยังมีดาบอยู่ในมือ 'เราแพ้แล้ว' เขาคิด และดาบก็ส่งความรู้สึกเข้าใจกลับมา มันเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว แสงสว่างพลันปรากฏขึ้นจากภายในชุดคลุมของเขาขณะที่เครื่องรางส่งแสงสีเงินออกมาห่อหุ้มตัวเขาอย่างรวดเร็ว เขาถึงขีดจำกัด 30 ความพ่ายแพ้แล้ว เขาเตรียมตัวที่จะจากไป อเล็กซ์ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าและรีบพยุงเขาขึ้น "เป็นไงบ้าง?" เขาถามชายหนุ่ม "ยอดเยี่ยมมากครับอาจารย์" เขากล่าว "ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอาจารย์คิดมันขึ้นมาได้อย่างไร" อเล็กซ์ยิ้ม "ผมได้รับความช่วยเหลือมานิดหน่อย และเต๋าที่ผมรู้ก็ช่วยให้ผมสร้างมันขึ้นมาได้" "เต๋าเหรอครับ?" ชายหนุ่มถาม "ผมขอถามได้ไหมครับว่าใช้เต๋าอะไรบ้าง?" แสงสีเงินห่อหุ้มตัวเขาไว้แล้ว แต่ดูเหมือนมันจะยังไม่ดึงตัวเขาไป เขาจึงพูดคุยได้อย่างปกติ "ตอนนี้มี 3 อย่าง และผมจะไม่บอกหรอกนะว่าคืออะไรบ้าง นั่นมันความลับของผม" อเล็กซ์กล่าว "ถ้าวันไหนผมต้องการเพิ่ม ผมก็จะเพิ่มเข้าไป และถึงเวลานั้นถ้าเธออยู่แถวนี้ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะแสดงให้ดู" ซานหวังจิ่วหัวเราะแห้งๆ "3 เต๋าเหรอครับ?" เขาถาม "นั่นมากกว่าที่คนส่วนใหญ่จะเรียนรู้ได้ตลอดทั้งชีวิตเสียอีก แต่อาจารย์กลับเอามาใช้ในเคล็ดวิชาดาบเดียว" เขาเขย่าหัว "มันต้องใช้เจตจำนงมหาศาลแน่ๆ" "ก็จริง" อเล็กซ์ตอบ "การใช้เต๋าพร้อมกันมันใช้เจตจำนงมากกว่าการใช้ทีละอย่างราวกับว่าสวรรค์ไม่ชอบใจนักที่เราใช้มันพร้อมกัน และผมต้องใช้ถึง 3 อย่างพร้อมกัน" "แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแย่ไปเสียหมด เพราะเต๋านี่แหละที่ทำให้การโจมตีมันรุนแรง และเพราะมัน ผมถึงทำในสิ่งที่ทำอยู่ได้" อเล็กซ์กล่าวทิ้งท้าย "เข้าใจแล้วครับ" ชายหนุ่มกล่าวและคิดถึงสิ่งที่อยากถามต่อ แต่เมื่อมองดูแสงสีเงินที่โอบล้อมตัวเขา เขาก็กลัวว่าจะมีเวลาไม่มากนัก เขาจึงมีเพียงสิ่งเดียวที่จะต้องพูด เขาโค้งคำนับอย่างลึกซึ้งด้วยความเคารพที่มากกว่าที่เคยแสดงให้ใครเห็น แม้กระทั่งอเล็กซ์เอง "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่อาจารย์ทำเพื่อผมครับ แม้อาจารย์อาจจะไม่มองว่าผมเป็นศิษย์แท้จริง แต่ผมจะมองว่าอาจารย์เป็นอาจารย์ของผมตลอดไป" อเล็กซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดว่าจะพูดอะไรดี ก่อนจะตอบกลับไปว่า "ผมมีความสุขกับการสอนเธอมากเท่าที่จะมีความสุขได้ในสถานที่แห่งนี้ ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมมาตลอด 8 เดือนที่ผ่านมานะ" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น "ผมจะกลับมาพบอาจารย์อีกครับ" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่สดใส อเล็กซ์ยิ้มตอบ "แล้วพบกันใหม่" ชายหนุ่มรู้สึกถึงแรงดึงของพลังงานสีเงินที่ปรากฏขึ้นกะทันหัน โดยพลาดท่าทีที่อเล็กซ์ขยับมือเพื่อปล่อยให้เขาไป ซานหวังจิ่วจากไปจากพื้นที่ฝึกฝนเหนือชั้น และอเล็กซ์ก็ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังข้างหุบเหว "เอาล่ะ" อเล็กซ์หันกลับมา "ได้เวลาฝึกฝนต่อแล้ว"

React