บทที่ 1599 ความโกลาหล ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงก่ำท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วแผ่นดินหลายชั่วโมงหลังจากภูเขาไฟระเบิด อเล็กซ์และชายอีกสองคนเดินฝ่าเถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงมาจนทับถมกันอยู่รอบเท้า จนกระทั่งมาถึงจุดหมายซึ่งมีกลุ่มผู้ฝึกตนอยู่ 20 คน แต่ละคนมีระดับการบ่มเพาะตั้งแต่ขอบเขตรากฐานนักบุญขั้นที่ 8 ไปจนถึงขอบเขตวิญญาณนักบุญขั้นที่ 2 ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้สังกัดกลุ่มเดียวกัน หรือแม้กระทั่งอาณาจักรเดียวกัน แต่ละคนสวมชุดสีต่างกันออกไป บางคนดูท่าทางคล้ายผู้ฝึกตนอิสระ 'อ่อนแอชะมัด' อเล็กซ์คิดในใจ เขาตั้งใจมาเพื่อท้าประลองกับคนที่แข็งแกร่งกว่านี้ แต่ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิดไป ไม่มีใครในนี้แข็งแกร่งอย่างที่เขาคาดหวังไว้เลย อเล็กซ์ไม่นึกอยากจะท้าประลองกับใครในกลุ่มนี้ คนเหล่านั้นหันมามองเมื่อเห็นเขา และบางคนก็รีบกล่าวทักทายอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่ต่างประหลาดใจที่เห็นเขาอยู่ที่นี่ อเล็กซ์กำลังจะตอบรับคำทักทายเหล่านั้น แต่กลับถูกขัดจังหวะเสียก่อน "ข้าขอท้าเจ้า!" ชายคนที่มาพร้อมกับเขากล่าวท้าคนแกร่งที่สุดในกลุ่ม หญิงสาวที่มีระดับการบ่มเพาะขอบเขตวิญญาณนักบุญขั้นที่ 2 มองชายหนุ่มด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะปฏิเสธ ชายคนนั้นไม่พูดอะไรต่อ และตรงไปหาคนที่แกร่งเป็นอันดับสอง "ข้าขอท้าเจ้า!" เขาชี้ไปที่เป้าหมายแล้วเอ่ยขึ้น คนผู้นั้นก็ปฏิเสธเขาเช่นกัน ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ "ข้าขอท้าเจ้า!" "ข้าขอท้าเจ้า!" "สู้กับข้า!" "มาสิ มาสู้กัน" "ให้ข้าได้เห็นหน่อยว่าเจ้ามีดีอะไร" เขาไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย เดินไล่ท้าประลองจนครบทั้ง 20 คนก่อนจะถูกปฏิเสธจนหมดสิ้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เขายืนตัวตรงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า "ฝ่าบาท ถึงตาของท่านแล้ว" ชายคนนั้นถอยออกไป อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา ขณะที่ซานหวังจิ่วหันไปมองหญิงสาวคนแรก "เจ้าจะสู้กับข้าไหม? เจ้าดูแกร่งพอๆ กับข้าเลย" เขาเอ่ยถามหญิงสาว เขาต้องการใช้ทุกโอกาสในการต่อสู้กับคนที่มีระดับพลังใกล้เคียงกัน ไม่เพียงแค่นั้น เขายังไม่ได้สู้ศึกประจำวันเลย นี่ก็เพิ่งจะบ่ายแก่ๆ เขายังมีเวลาอีกกว่า 20 ชั่วโมงในการหาคู่ต่อสู้ แต่ยิ่งหาคนท้าสู้ได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาคงต้องจำใจรับคำท้าจากคนที่เขาไม่มีทางชนะ ซึ่งเขายังไม่อยากทำเช่นนั้นในตอนนี้ ไม่ใช่ในตอนที่เขามีโควตา 'ความพ่ายแพ้' เหลืออยู่น้อยเต็มที หญิงสาวมองเขาโดยไม่เอ่ยคำใด เธอไตร่ตรองคำท้าอย่างเงียบเชียบก่อนจะส่ายหน้า เธอปฏิเสธการประลองครั้งนี้เช่นกัน "คนต่อไป คนนั้นนั่นแหละ" อีกคนหนึ่งชี้บอกซานหวังจิ่วไปยังชายคนที่อยู่ด้านหลังหญิงสาวที่เพิ่งปฏิเสธไป "ไม่เอา" หวังจิ่วกล่าว "คนนั้นอ่อนแอเกินไป ข้าอยากสู้กับคนที่แข็งแกร่งเหมือนนาง" "ก็แค่สู้ๆ ไปเถอะ" ชายคนเดิมกล่าว "เจ้ามาที่นี่ทำไมถ้าไม่คิดจะสู้?" "ข้าแค่ติดตามฝ่าบาทมา ไม่มีอะไรมากกว่านั้น" ชายหนุ่มตอบ ชายคนนั้นมองเขาแล้วถอนหายใจ "เจ้ามันไม่ได้เรื่องเลยสักนิด" เขากล่าวพลางหันไปทางอเล็กซ์ "ฝ่าบาทล่ะพะยะค่ะ?" อเล็กซ์ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น "พวกเจ้าทุกคนยังไม่ได้ใช้โควตาความพ่ายแพ้ของวันนี้ใช่หรือไม่?" หญิงสาวส่ายหน้า "ยังค่ะ" เธอกล่าว "พวกเรากำลังหวังว่าจะเจอคนที่พอจะชนะได้ เพื่อที่พวกเราจะได้ไม่ต้องมีใครต้องแพ้" "พวกเจ้ามีกัน 20 คน" อเล็กซ์กล่าว "ถ้าช่วยกันกระจายความพ่ายแพ้ พวกเจ้าก็อาจจะอยู่รอดไปได้อีก 11 เดือนเลยนะ" หญิงสาวส่ายหน้า "นั่นก็จริงหากพวกเราไม่มีความพ่ายแพ้ติดตัวมาก่อน แต่พวกเราเป็นผู้ฝึกตนที่อ่อนแอและถูกผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งกว่าไล่ต้อนท้าประลองไม่หยุดหย่อน ตอนนี้พวกเราเหลือโควตาความพ่ายแพ้ไม่มากนักแล้ว" "ที่มีอยู่ เราต้องใช้มันอย่างคุ้มค่าที่สุดเพื่อให้ยืนระยะได้นานที่สุด" หญิงสาวกล่าว อเล็กซ์ไม่เคยคิดในมุมนั้นมาก่อนจึงพยักหน้าเบาๆ "งั้นพวกเจ้าก็ยังไม่ได้สู้เลยสินะ ข้าเองก็หวังจะหาคนประลอง แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่มีโอกาสเสียแล้ว" "หม่อมฉันขออภัยด้วยเพคะ ฝ่าบาท" หญิงสาวกล่าวพร้อมก้มศีรษะลงเล็กน้อย อเล็กซ์ยักไหล่ เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากบังคับให้พวกเขาประลอง ซึ่งเขาไม่ต้องการทำแบบนั้น "ท่านจะไม่สู้จริงๆ หรือพะยะค่ะ ฝ่าบาท?" ชายที่อยู่ข้างๆ ถาม "ไม่ล่ะ" อเล็กซ์กล่าว "ข้าจะลองหาคนอื่นดู" "งั้นหรือพะยะค่ะ" ชายคนนั้นกล่าว "เอาเถอะ ท่านไม่ต้องไปไกลหรอก ท่านประลองกับหนึ่งในพวกเขาที่นี่ได้เลย" ทันทีที่เขากล่าวจบ อเล็กซ์ก็หันขวับเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าที่กำลังพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง จิตสัมผัสของเขาครอบคลุมบริเวณนั้น และพบว่าเป็นชายหนึ่งคนกับหญิงอีกสองคนกำลังบินมาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ทั้ง 3 คนนี้ไม่ได้มาจากสำนักหรือกลุ่มเดียวกัน อเล็กซ์บอกได้เพียงเท่านี้ พวกเขามาถึงและร่อนลงข้างๆ ชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มกว้าง "ว้าว! คนเยอะจัง" หนึ่งในหญิงสาวพูดอย่างตื่นเต้นก่อนจะหันมามองอเล็กซ์ "โอ้ ฝ่าบาทก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือนี่" อเล็กซ์นึกสงสัยว่าเหตุการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป เขามีลางสังหรณ์ว่าเรื่องราวกำลังจะดำเนินไปทางไหน ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ก็เพียงแค่รอดู หลังจากทักทายเขาเสร็จ ทั้งสามก็หันไปหาคนกลุ่มนั้น และหญิงสาวคนหนึ่งก็พุ่งเป้าท้าประลองหญิงสาวที่แกร่งที่สุดในกลุ่ม เมื่อถูกท้าเป็นครั้งที่สาม หญิงสาวจากกลุ่มใหญ่ก็ขมวดคิ้วและปฏิเสธคำท้าทาย แต่ทันใดนั้นชายที่เพิ่งมาถึงก็ร้องขอการต่อสู้เช่นกัน การประลองนั้นนางไม่อาจปฏิเสธได้ นางจำใจต้องรับคำท้าและต่อสู้ แต่เมื่อต้องปะทะกับกลุ่มผู้แข็งแกร่งที่เพิ่งมาถึง นางก็พ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นหัวเราะอย่างตื่นเต้นที่ได้รับชัยชนะประจำวันมาครอง ทว่ามันอยู่ได้ไม่นานนักก่อนที่หนึ่งในหญิงสาวจะตะโกนเรียกชื่อเขา "จัดการให้จบไปเลย!" หญิงสาวกล่าว ชายคนนั้นพยักหน้า จากนั้นเขาก็ท้าประลองกับคนอื่นต่อ เขาถูกคนถัดไปปฏิเสธและไม่อยากเสียเวลา เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปหาคนใหม่ทันที หญิงสาวที่เพิ่งแพ้ไปเข้าใจสถานการณ์ในทันที ความตื่นตระหนกเข้าจู่โจมหัวใจของนาง "ข้าขอท้าเจ้า!" หญิงสาวหันไปท้าเพื่อนของนางคนหนึ่งทันที กลุ่มทั้งสี่รู้ตัวแล้วว่านางเองก็เข้าใจสถานการณ์เช่นกัน "เร็วเข้า! นางกำลังจะจัดการทุกคนอย่างรวดเร็ว!" ชายที่มากับอเล็กซ์ตะโกนบอก ความโกลาหลเริ่มต้นขึ้น การแข่งขันได้เริ่มขึ้นเพื่อดูว่าอะไรจะเกิดขึ้นก่อนกัน ระหว่างคนนอกที่ไล่ท้าประลองจนหมดโควตาปฏิเสธ หรือกลุ่ม 20 คนจะสามารถสู้จนครบทุกคนก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะจบลง อเล็กซ์เฝ้ามองด้วยความทึ่งขณะที่คำท้าประลองถูกสาดใส่กันไปมา ชายหญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วกลับทำตัวราวกับเด็กๆ เพื่อแย่งชิงโอกาส ท้ายที่สุด คนนอกก็สามารถยัดเยียด 'ความพ่ายแพ้' ให้คนในกลุ่ม 20 คนไปได้ 4 คน ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ทั้ง 20 คนจ้องเขม็งไปที่กลุ่มผู้มาใหม่ทั้ง 4 บางคนถึงกับจ้องมาที่อเล็กซ์และซานหวังจิ่วด้วยสายตาไม่เป็นมิตร จากนั้นทั้งสี่คนก็หันมามองอเล็กซ์เช่นกัน อเล็กซ์นิ่วหน้า ถ้าพวกเขาจะท้าเขานั้นไม่เป็นไร แต่ถ้าพวกเขาเล็งไปที่หวังจิ่ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่หวังจิ่วจะถูกส่งตัวออกจากดินแดนลับนี้ อเล็กซ์ไม่แน่ใจว่าหวังจิ่วจะเหลือโควตา 'ความพ่ายแพ้' ให้เสียได้อีกหรือไม่