บทที่ 1716 ถึงเวลาต้องกลับ อเล็กซ์ว่ายน้ำห่างออกมาจากปะการังไฟ ทิ้งมันไว้เบื้องหลังโดยหวังว่ามันจะฟื้นฟูตัวเองได้ เขาจ้องมองหนวดปะการัง 3 เส้นในมือด้วยรอยยิ้มก่อนจะเก็บพวกมันเข้าสู่มิติวิญญาณ ‘หนวด 3 เส้นนี้น่าจะเพียงพอสำหรับการปรุงยาหนึ่งเตา’ อเล็กซ์คิด ‘ไม่เห็นจำเป็นต้องทำร้ายปะการังที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เพิ่มเลย’ เขาอยากจะปรุงมันให้เสร็จโดยเร็วที่สุด แต่การสร้างเมฆโอสถในสถานที่แห่งนี้จะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการบอกให้เหล่าทหารรู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ทางเลือกเดียวที่สมเหตุสมผลในตอนนี้คือการเดินทางกลับทวีปใต้หลังจากที่เขาหายดีแล้ว แล้วค่อยไปปรุงยาที่นั่น นอกจากนี้ เขายังต้องไปจัดการเรื่องพิษของพี่สาวเขาด้วย ‘อีกหนึ่งสัปดาห์ค่อยไปแล้วกัน’ อเล็กซ์คิด การเดินทางกลับต้องใช้เวลา ดังนั้นการสะสมทรัพยากรสำหรับการเดินทางไกลจึงเป็นเรื่องที่ควรทำ เมื่อวางแผนเสร็จ เขาก็ออกตามหาสัตว์อสูรต่อ เขาหาที่เหมาะๆ เพื่อนั่งบ่มเพาะพลังอยู่ 2 วัน ก่อนจะออกเดินทางต่อเพื่อต่อสู้กับสัตว์อสูรและเก็บเกี่ยวเลือดกับแก่นอสูรให้ได้มากที่สุด อเล็กซ์จดจ่ออยู่กับภารกิจ สังหารทุกสิ่งที่คิดจะสังหารเขา และปล่อยทุกสิ่งที่ไม่ได้จู่โจมเขาทิ้งไป ในช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เขาใช้ต่อสู้ในมหาสมุทร เขาเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับเซนต์กว่าร้อยชนิดและสังหารพวกมันเกือบทั้งหมด เมื่อสิ้นสุดสัปดาห์ เขามีแก่นอสูรมากเกินพอสำหรับการเดินทางกลับไปยังทวีปของเขาแล้ว เขาจบการต่อสู้และจบการบ่มเพาะพลัง ถึงเวลาต้องออกจากมหาสมุทรแห่งนี้เสียที เขาเตรียมตัวว่ายน้ำกลับไปยังเกาะที่ชายชราและเพิร์ลอยู่ แต่เขากลับจำไม่ได้ว่าต้องไปในทิศทางไหน ‘ให้ตายเถอะ เกาะนั่นอยู่ไหนนะ?’ เขาคิด ‘ทำไมฉันถึงสัมผัสไม่ได้เลยว่าเพิร์ลอยู่ตรงไหน?’ ดูเหมือนว่าอาคมพรางตัวที่ชายชราติดตั้งไว้นั้นจะแข็งแกร่งเป็นพิเศษ มันถึงกับปิดกั้นสัมผัสที่เขามีต่อเพิร์ลไปด้วย เขาพยายามลองสัมผัสถึงความเชื่อมโยงนั้นอีกครั้ง แต่มันแผ่วเบาเกินกว่าจะรับรู้อะไรได้นอกจากความรู้สึกที่ว่าเพิร์ลยังคงปลอดภัยดี ‘ต้องเข้าไปใกล้กว่านี้’ อเล็กซ์คิด แต่เขาไม่รู้ว่าทิศทางไหนคือทิศทางที่ใกล้ขึ้น นั่นคือปัญหาหลักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขาแหงนหน้ามองเพื่อดูว่าเห็นดวงอาทิตย์หรือไม่ แต่ปรากฏว่ามันเป็นเวลากลางคืน ถึงกระนั้น น้ำในระดับความลึกนี้ก็ทำให้แม้แต่แสงอาทิตย์ยังดูซีดจางกว่าดวงดาวเสียอีก ‘ควรขึ้นไปข้างบนแล้วค่อยมองหาดูไหม? นั่นน่าจะบอกได้ว่าควรไปทางไหน’ เขาคิด การขึ้นไปข้างบนนั้นอันตรายอยู่บ้าง และถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่แน่ใจว่าจะหาทางกลับไปถูกหรือไม่ โชคร้ายที่เขาไม่ได้บินขึ้นสู่ผิวน้ำมานานและยังคงอยู่แต่ในมหาสมุทร อเล็กซ์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง พลางคิดว่าจะกลับไปได้อย่างไร ก่อนที่เขาจะนึกอะไรบางอย่างออก เขาหยิบเครื่องรางออกมาและติดต่อชายชราเพื่อขอวิธีกลับ “ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน” ชายชรากล่าว “ฉันไปรับไม่ได้หรอกนะ” “มีใครติดอยู่ในอาคมเตือนภัยของท่านหรือยังครับ?” อเล็กซ์ถาม “ยังมีอีกหลายคน ส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ในทิศทางที่เธอจากไปหรอกนะ ถ้าเธอสงสัยเรื่องนั้นอยู่” ชายชราตอบ อเล็กซ์พยักหน้าให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว วิธีนี้อาจจะได้ผล “คอยเฝ้าอาคมของคุณไว้นะครับ ผมจะขึ้นไปข้างบนสักครู่แล้วพยายามทำให้ตัวเองติดอยู่ในอาคมนั้น บอกผมด้วยถ้ามีอะไรใหม่ปรากฏขึ้น นั่นน่าจะช่วยบอกทิศทางที่ผมต้องไปเพื่อกลับมาได้” คำตอบกลับมาล่าช้ากว่าปกติเล็กน้อย “ก็ได้ แต่ระวังตัวด้วยล่ะ” “ครับ ผมจะทำให้ตัวเองติดในอาคมนั้นในอีก 10 นาทีพอดี” อเล็กซ์ตอบ จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างช้าๆ ปลาและสัตว์อสูรจำนวนมากว่ายวนเวียนอยู่ในพื้นที่ แต่ไม่มีตัวไหนกล้าเข้ามาหาอเล็กซ์ ปลาธรรมดาบางตัวดูสนใจเขา แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ว่ายหนีไปไกลเมื่อเขาเข้ามาใกล้ อเล็กซ์รักษาความเร็วให้ช้าที่สุดเพื่อไม่ให้ติดกับดักอาคมเร็วเกินไป ‘เขาก็บอกว่ามีแค่มนุษย์หรือเรือเท่านั้นที่ติดกับมัน เพราะงั้นไม่น่าต้องกังวลอะไร’ เขาคิดและเดินทางต่อ อเล็กซ์ใช้เวลาเดินทางขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างไม่เร่งรีบ แต่การที่ต้องใช้เวลากว่า 15 นาทีเพื่อขึ้นไปถึงผิวน้ำ ทั้งที่มหาสมุทรมีไว้เพื่อให้ว่ายผ่านไปนั้นก็น่าแปลกใจอยู่เหมือนกัน เขาส่งสัมผัสวิญญาณออกไปรอบๆ เพื่อค้นหาอาคมและดูว่าเขาต้องไปทางไหน แต่เมื่อเขาส่งออกไป เขากลับพบว่าไม่มีร่องรอยของสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นในมหาสมุทรเลย ‘หืม? ไม่น่าเป็นไปได้นะ’ อเล็กซ์คิดพลางขยายขอบเขตสัมผัสให้กว้างขึ้น พยายามจับความผิดปกติของออร่าในมหาสมุทรที่อาจเกิดจากอาคม เขาใช้เวลา 2 นาทีจึงพบสิ่งที่น่าจะเป็นผลงานของอาคมและมุ่งหน้าไปยังจุดนั้น เมื่อมาถึงใกล้ๆ อเล็กซ์คว้าทรงกลมเล็กๆ บางอย่างที่ถูกซ่อนไว้จากสัมผัสของเขา เขาถือมันไว้และพบในที่สุดว่ามันเป็นถุงหนังใบเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยศิลาวิญญาณและแผ่นอาคมที่ทำงานอยู่ตลอดเวลาด้วยพลังจากศิลาวิญญาณเหล่านั้น ‘มิน่าล่ะ ถึงไม่มีใครเคยพบมัน’ อเล็กซ์คิด มันยากที่จะสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแม้ว่าคุณจะจงใจมองหามันก็ตาม เป็นไปได้ยากมากที่ใครจะพบมันในมหาสมุทรแห่งนี้ ‘ถึงเวลาแล้ว’ เขาคิดและค่อยๆ โผล่พ้นน้ำขึ้นมาพร้อมกับปล่อยออร่าบางส่วนออกไปเพื่อให้ตัวอาคมตรวจจับได้ จากนั้นเขาก็นำเครื่องรางออกมาเพื่อรอให้ชายชราตอบกลับ “ฉันเห็นจุดเล็กๆ สองจุดอยู่ติดกัน นั่นเธอใช่ไหม?” ชายชราถาม “สองจุดเหรอครับ?” อเล็กซ์ขมวดคิ้ว นี่เขากำลังบังเอิญไปเปิดใช้อาคมอื่นที่อยู่ใกล้ๆ นี้หรือเปล่า? “ฉันไม่เห็นจุดอื่นนะ มันควรจะมีแค่จุดเดี—” คำพูดของอเล็กซ์ติดอยู่ที่ลำคอเมื่อสัมผัสวิญญาณเกือบ 20 สายล็อคเป้ามาที่เขาจากระยะไกล อเล็กซ์หันกลับไปมองอย่างช้าๆ และเห็นเรือ 3 ลำกำลังตรงมาที่เขา พร้อมกับผู้คนที่บินออกมาจากเรือเหล่านั้น ‘ซวยแล้ว!’ อเล็กซ์คิดและเตรียมจะหนี แต่บางอย่างทำให้เขาหยุดชะงัก เขามองกลับไปที่เรือเหล่านั้น เขาจำเรือพวกนั้นได้ เรือขนาดยักษ์สีฟ้าครามอันงดงามที่มีมังกรทองพันรอบดาบนั้นคือเรือที่เป็นสัญลักษณ์ของกองพลเกล็ดมังกร และคนที่กำลังมุ่งหน้ามาหาอเล็กซ์ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลงเจี้ยนอวี่ ผู้บัญชาการที่พาอเล็กซ์และคนของเขาไปยังทวีปตะวันออก อเล็กซ์อยากจะหนี แต่ส่วนหนึ่งในใจที่ดื้อรั้นของเขาอยากจะสอบถามชายคนนี้ ชายคนนี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงที่ผ่านมาไปกับทวีปใต้ ดังนั้นการสืบหาสถานการณ์รอบๆ ทวีปนั้นจากเขาจึงเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด “ราชาอเล็กซ์” หลงเจี้ยนอวี่กล่าวด้วยสีหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่านี่เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย “ข้าไม่นึกเลยว่าจะมาพบท่านที่นี่”