Chapter 1724 การหารือ กลุ่มคนที่รายล้อมอเล็กซ์ต่างสูดปากด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเรื่องที่เขามีโอกาสจะตายได้ คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง แต่ผู้ที่เชื่อต่างตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ในทันที “แต่การต้องไปพบกับคนที่เกือบจะฆ่าพี่...” เฮเลนเริ่มน้ำตาคลอ “เจ้าไม่ต้องไปคนเดียว พวกเราทั้งหมดจะไปกับเจ้าเพื่อทำการแลกเปลี่ยนนี้เอง” หนึ่งในผู้อาวุโสกล่าว อเล็กซ์มองไปยังผู้อาวุโสท่านนั้น “แล้วเราทุกคนจะต้องตายหรือไง?” เขาถาม “ท่านก็รู้นี่ว่าจักรพรรดิจะฆ่าเราทันทีที่เห็นหน้าเราใช่ไหมล่ะ? ขนาดเหยาหนิงเขายังฆ่ามาแล้วเลย” “งั้นเราลองขอให้จักรพรรดิมาพบเราที่มหาสมุทรเพื่อทำการแลกเปลี่ยนแทนได้ไหม?” รอนรอนถาม “ถ้าเขาต้องการมันมากขนาดนั้น เขาก็ต้องมาใช่ไหมล่ะ?” “เขาเป็นพวกขี้ขลาด” อเล็กซ์ตอบพร้อมกับส่ายหัว “เขารู้ดีว่าถ้าเขาออกไป เขาจะต้องตาย เพราะฉะนั้นถ้าเขาไม่มั่นใจว่าจะชนะ เขาไม่มีทางมาหรอก อีกอย่าง คนที่ถูกคำสาบานบังคับให้ต้องแลกเปลี่ยนคือข้า ไม่ใช่เขา” “สิ่งที่คำสาบานบังคับให้เขาทำมีเพียงอย่างเดียว คือการต้องนำของที่มีมูลค่ามหาศาลมาแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่ข้าจะมอบให้เขาเท่านั้น” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าเขาไม่มีอะไรมาแลก เขาก็สามารถปฏิเสธการแลกเปลี่ยนได้ และเขาก็ไม่ต้องรับโทษอะไร” “นั่นเป็นการแลกเปลี่ยนที่เอาเปรียบกันมาก” ไป๋จิงเฉินกล่าว เขาเคยได้ยินเรื่องที่อเล็กซ์จำเป็นต้องกลับไป แต่ยังไม่เคยรู้รายละเอียดเกี่ยวกับคำสาบานนี้มาก่อน “อาจจะใช่” อเล็กซ์กล่าว “แต่มันก็ช่วยให้ข้ายังรอดชีวิตมาได้ เพราะเขาฆ่าข้าไม่ได้ตราบใดที่การแลกเปลี่ยนของเรายังไม่เสร็จสิ้น” “แต่ถ้าเจ้ากลับไป เขาก็สามารถปฏิเสธการแลกเปลี่ยนแล้วลงมือฆ่าเจ้าได้เลยไม่ใช่หรือ?” เกรแฮมถาม อเล็กซ์ตัวหดลงเล็กน้อยแล้วถอนหายใจ “นั่นคือสิ่งที่ข้ากังวลว่าเขาจะทำ” เขากล่าว “ชายคนนั้นมันบ้า ข้าบอกเลย เขาเอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องที่ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นโชคชะตา ข้าสาบานได้เลยว่าสติเขาไม่ปกติแน่ๆ” “เขาอาจจะกำลังพูดถึงคำทำนายของเขาก็ได้นะ” ใครบางคนพูดขึ้นทันทีหลังจากอเล็กซ์พูดจบ ทำให้ทุกคนหันไปมองเขา โจวหลินฟานชายชราผมขาวตระหนักได้ว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องมาที่ตน ในฐานะคนที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับการอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากมานาน เขาจึงถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างประหม่า “ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือผู้อาวุโส?” อเล็กซ์ถามอย่างสงสัย “คำทำนายของจักรพรรดิมังกร” ชายชรากล่าวอย่างช้าๆ “หากเขาพูดเรื่องโชคชะตา เขาก็ต้องหมายถึงคำทำนายของเขานั่นแหละ” “คำทำนายของเขาหรือ?” อเล็กซ์ถาม “ท่านพอจะขยายความให้ข้าฟังได้ไหม?” ชายชราไหวไหล่ “ข้าเองก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายนัก แต่ตอนที่ข้าแอบฟังพวกเขาดูเหมือนว่าเขากับจักรพรรดินีจะพูดถึงเรื่องคำทำนายกันอยู่ตลอดเวลาเมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพัง” “ข้าไม่รู้รายละเอียดของคำทำนายหรอก แต่จากที่ข้าสังเกต สิ่งที่พวกเขาทำส่วนใหญ่ล้วนมีสาเหตุมาจากคำทำนายเหล่านั้น” เขากล่าว “การโจมตีเผ่าพันธุ์ของข้าและอาณาจักรอื่นๆ การโจมตีทวีปตะวันตก และที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือการพยายามฆ่าเจ้า ทั้งหมดนั่นก็เพราะคำทำนายนี้” “ท่านไม่รู้เลยหรือว่าคำทำนายนั้นคืออะไร?” อเล็กซ์ถามชายชรา โจวหลินฟานส่ายหัว “ข้าไม่เคยได้ยินพวกเขาพูดถึงเนื้อหาคำทำนายจริงๆ เลยตอนที่ข้าเอาอาหารไปเสิร์ฟให้พวกเขา” เขากล่าว “ขอโทษทีนะ ข้าคงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้มากนัก” “ท่านบอกว่าการโจมตีทวีปตะวันตกส่วนหนึ่งเป็นเพราะคำทำนายนี้หรือ?” ไป๋จิงเฉินถาม โจวหลินฟานพยักหน้าก่อนจะรีบตระหนักได้ว่ากำลังพยักหน้าตอบใคร “ใช่ครับผู้อาวุโส” เขาตอบ ทุกคนต่างจมลงสู่ห้วงความคิดทันทีที่ได้รับข้อมูลนี้ อเล็กซ์นึกถึงคำทำนายของตัวเองและพบว่าเขาไม่ได้สนใจมันมานานมากแล้ว คำทำนายเรื่องความตายของเขามักจะรบกวนจิตใจเขาเสมอเมื่อใดก็ตามที่เขานึกถึงมัน ‘เป็นไปได้ไหมว่าจักรพรรดิมังกรก็กังวลเรื่องแบบนั้นเหมือนกัน?’ เขาตั้งคำถาม แต่ทว่านั่นเป็นเพียงการคาดเดา อีกอย่างการรู้คำทำนายไปก็อาจจะไม่ได้ช่วยอะไรเขาอยู่ดี “ช่างเรื่องคำทำนายไปก่อนเถอะ” อเล็กซ์กล่าว “เรายังพอมีเวลาเหลือก่อนถึงกำหนดแลกเปลี่ยน แต่ทว่า—” “มันมีวิธีจัดการกับคำสาบานอยู่นะ” ไป๋จิงเฉินแทรกขึ้นมา “บางทีเราอาจทำอะไรบางอย่างกับคำสาบานของเจ้าได้ เช่น การทำลายมันทิ้ง” อเล็กซ์มองไปยังพยัคฆ์ขาวด้วยความตกตะลึง “อะไรนะ?” เขาถาม คนอื่นๆ ต่างหันไปมองพยัคฆ์ขาวด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พวกเขาไม่คิดแม้แต่จะเชื่อหูตัวเองว่าฟังผิดหรือไม่ “ท่านบอกว่ามีวิธีจัดการกับคำสาบานอย่างนั้นหรือ?” อเล็กซ์ถาม “ไม่ใช่แค่ทางเดียว” ไป๋จิงเฉินกล่าว “มันมีหลายวิธีที่จะทำได้” “วิธีไหนบ้าง?” อเล็กซ์ถามด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ไป๋จิงเฉินชี้ไปที่ต่างหูของตน “ข้าจัดการกับคำสาบานของข้าผ่านสิ่งนี้ได้ ข้าสามารถลบมันทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ” เขากล่าว อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “แล้วทำไมท่านถึงยังไม่ทำล่ะ?” เขาถาม ไป๋จิงเฉินยิ้มบางๆ “ข้าต้องตกอยู่ในสภาพปางตายหลังจากลมปราณตีกลับหากข้าพยายามลบคำสาบานพวกนั้นออก” เขากล่าว “นั่น... ฟังดูไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่เลยนะ?” เฮเลนถาม “ถ้ามันหมายถึงเจ้าจะไม่ต้องตาย ข้าถือว่ามันมีประโยชน์มากนะ” ไป๋จิงเฉินกล่าว “ถ้าเจ้าเต็มใจที่จะเสียระดับการบ่มเพาะเพื่อเอาชีวิตรอด เจ้าจะไม่ทำอย่างนั้นหรือ?” อเล็กซ์ถอนหายใจ “ถ้าข้าต้องเลือกเส้นทางนั้น ข้าก็ยังมีวิธีอื่นทำนองนั้นอยู่” เขากล่าว “อีกอย่าง ต่างหูพวกนั้นจะใช้กับข้าได้จริงๆ หรือ?” “ไม่ได้หรอก เจ้านายของข้าสร้างมันมาให้ข้าใช้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น” ไป๋จิงเฉินกล่าวอย่างภูมิใจ “ข้าแค่เสนอแนะว่าเราควรลองดูว่าจะมีวิธีช่วยเจ้าโดยไม่ต้องส่งเจ้าไปในรังของศัตรูที่ต้องการฆ่าเจ้าได้หรือไม่” อเล็กซ์เข้าใจในสิ่งที่พยัคฆ์ขาวต้องการจะสื่อ “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะพี่จิงเฉิน แต่เรายังมีปัญหาอีกอย่างที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าข้าจะตัดเรื่องตัวข้าออกไปจากสมการก็ตาม” “เรามีนักปรุงยาฝีมือดีที่สุดอยู่ในทวีปตะวันออก และเราจำเป็นต้องไปพาพวกเขากลับมาก่อนที่จะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับพวกเขา” อเล็กซ์กล่าว “ข้าหวังว่าตอนนี้จะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขานะ” “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าจักรพรรดิพยายามใช้พวกเขาในการแลกเปลี่ยน” เหลียงซูเฟินถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด “เราอาจจะไม่สามารถปฏิเสธได้เลยด้วยซ้ำ” อเล็กซ์ขมวดคิ้วเช่นกัน “ที่นี่มีปัญหาเยอะเกินไป และเราคงแก้ไขมันให้จบได้ภายในวันเดียวไม่ได้ ตอนนี้เราทุกคนควรกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองกันเถอะ ให้ท่านอาวุโสหลินฟานอยู่ที่นี่ในฐานะแขกของข้า ส่วนข้า... ข้าจะไปพักผ่อนสักหน่อย ข้าจำเป็นต้องใช้เวลาสักสองสามวันในการบ่มเพาะเพื่อจัดการกับปัญหาบางอย่างที่ข้าเพิ่งเจอมา” ทุกคนพยักหน้าและเริ่มทยอยเดินจากไปทีละคน ไป๋จิงเฉินจากไปพร้อมกับเพิร์ล แม้กระทั่งพ่อแม่ของเขาและรอนรอนก็ออกไปเช่นกัน คนที่ยังเหลืออยู่ในโถงมีเพียงอเล็กซ์และลิซเท่านั้น นางโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง “เจ้าบอกว่าจะพาฮันนาห์กลับมาและเจ้าก็ทำได้สำเร็จ ขอบคุณนะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “จริงสิ พี่สาวอยู่ที่ไหนหรือ?” อเล็กซ์ถาม “แล้วพี่ฮวนล่ะ” “ข้าให้พี่สาวของเจ้าพักอยู่ในห้องพิเศษที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อชะลอความชราของนางไว้ชั่วคราว ส่วนชายหนุ่มคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นสามีของนาง น่าจะกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องของเขา” อเล็กซ์ยิ้ม “ท่านไม่ยอมรับเขาหรือ?” เขาถาม “ข้าแค่จะไม่เรียกเขาว่าลูกเขยจนกว่าการแต่งงานของพวกเขาจะเป็นทางการน่ะ” นางกล่าวแล้วยิ้มก่อนจะลูบหัวอเล็กซ์ “ไปพักผ่อนเถอะ เรื่องอื่นที่เหลือพวกเราจัดการเองได้”