Chapter 2340: Flareborn กว่าที่อเล็กซ์จะได้รับอนุญาตให้เข้าพบเทพอาวุโสนั้นต้องใช้เวลาพักใหญ่ ชายผู้นี้เองก็เป็นนักปรุงโอสถเช่นกัน และยุ่งอยู่กับการปรุงยาหรือดูแลกิลด์เกือบตลอดเวลา ระหว่างที่รอ อเล็กซ์ได้รู้ว่าชายผู้นี้มีนามว่า ‘เฟลียร์บอร์น’ และเป็นหนึ่งในสามเทพอาวุโสผู้ดูแลกิลด์ไวน์วีด โดยมีไวน์วีดตัวจริงเป็นเจ้ากิลด์ เฟลียร์บอร์นกำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวนเขียวขจีเมื่ออเล็กซ์และเพิร์ลได้รับอนุญาตให้เข้าไปพบ อเล็กซ์เดินเข้าไปหาเขาแล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพ “ขอบคุณที่อนุญาตให้ผมได้พบท่านครับ ผู้อาวุโส” เพิร์ลโค้งคำนับตามอยู่ข้างๆ ชายผู้นั้นยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาว เขาจ้องมองอเล็กซ์ “ยากที่จะปฏิเสธเมื่อคนที่ขอเข้าพบคือศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของท่านอาวุโสซิลเวอร์มิสต์” เขากล่าว “ข้าไม่เคยทราบมาก่อนว่าเขาเป็นคนของเจ้า” อเล็กซ์นั่งลง “ไม่มีเรื่องของคนของใครหรอกครับ แต่ใช่แล้ว เขาคือพี่ชายของผม” “ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว” ชายผู้นั้นกล่าว “บอกข้ามาสิ เจ้ามาพบข้าด้วยเหตุใดกัน? คงไม่ใช่แค่มาขอบคุณข้าเพียงอย่างเดียวแน่” “ผมซาบซึ้งในตัวท่านมากครับผู้อาวุโส หากไม่ได้ท่านช่วยจัดการสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พี่ชายของผมคงต้องลำบากมากในตอนนั้น” อเล็กซ์กล่าว “แต่ที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อดูว่ามีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง พวกอันธพาลที่โจมตีพี่ชายผมถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมหรือยังครับ? แล้วพวกที่ถูกจับกุมตัวไว้ล่ะเป็นอย่างไรบ้าง” ชายผู้นั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาเพียงจ้องมองทั้งสองคนโดยไม่มีแววตาแสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา “พวกที่ถูกจับตัวได้ถูกนำเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมแล้ว” ชายผู้นั้นเอ่ย “แต่ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าจะมองว่านั่นคือความยุติธรรมหรือไม่” อเล็กซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นั่นหมายความว่าอย่างไรครับผู้อาวุโส?” เขาถาม “เราได้จำคุกพวกที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับการโจมตีไปแล้ว แต่พวกที่แค่ทำตามคำสั่งนั้นถูกปล่อยตัวไปหลังจากจ่ายค่าปรับ เราทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้นแล้ว” “อะไรนะครับ?” อเล็กซ์อุทานด้วยความงุนงง “ทำไมถึงปล่อยพวกเขาไปเพียงแค่จ่ายค่าปรับล่ะครับ?” “เพราะความผิดของพวกเขาไม่ร้ายแรงถึงขั้นต้องได้รับโทษมากกว่าที่ได้รับไป” ชายผู้นั้นกล่าว “หากเจ้ากังวลว่าจะตกเป็นเป้าหมายอีก ไม่ต้องห่วงไป พวกเขาทั้งหมดถูกเนรเทศออกจากเมืองนี้แล้ว และจะไม่ได้รับอนุญาตให้กลับเข้ามาอีก อีกอย่าง คนพวกนั้นไม่ใช่คนที่เจ้าควรไปลงความแค้นใส่เสียด้วยซ้ำ แต่เป็นคนที่บงการพวกเขานั่นแหละ หรือก็คือตัวหัวหน้า” “พวกเขาบอกว่าเพิร์ลเป็นคนฆ่านายน้อยของพวกเขา ดังนั้นมันต้องมีเจ้านายอยู่เบื้องหลังแน่” อเล็กซ์กล่าว “ในเมื่อคนอื่นๆ ถูกปล่อยไป แล้วมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับหัวหน้าของพวกมันบ้างไหมครับ?” เทพอาวุโสส่ายหน้า “ไม่มีเบาะแสใดๆ เลย คนพวกนั้นฉลาดพอที่จะทำให้ลูกน้องสาบานว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องเจ้านายของตน เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกมันออกจากเมืองไปหรือยัง” เขากล่าว “ข้าแนะนำให้เจ้าสองคนออกจากเมืองนี้ไปเสีย ไปที่อื่นที่พวกมันตามหาเจ้าไม่เจอ เจ้าควรเปลี่ยนไปอยู่ในร่างสัตว์อสูรพักหนึ่งเพื่อที่จะได้ไม่มีใครจำได้” อเล็กซ์หันกลับไปมองเพิร์ล ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ดีหากให้เพิร์ลเข้าไปหลบในมิติสัตว์อสูรก่อนสักพัก ระหว่างที่เขาตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป “พวกเราจะพิจารณาดูครับผู้อาวุโส” อเล็กซ์ตอบ “แต่น่าเสียดายที่การออกจากที่นี่เป็นไปไม่ได้เลย เว้นแต่ว่าท่านจะมีดอกไม้สีขาวแห่งการเลื่อนระดับ (White Ascension Flower) ให้ผม” “ดอกไม้สีขาวแห่งการเลื่อนระดับ?” ชายผู้นั้นถาม “ข้าไม่มีติดตัวไว้หรอกนะ เดี๋ยวข้าต้องลองเช็คกับทางกิลด์ดูว่ามีเหลือบ้างไหม” เขาดึงเหรียญตราออกมาแล้วสื่อสารกับใครบางคนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมันลง “เราเคยมีอยู่ แต่ตอนนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้ว มันของหายากน่ะ” อเล็กซ์ไม่ได้แสดงอาการผิดหวังแต่อย่างใด เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าคำตอบจะเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรก “เจ้าคงต้องรอให้คนของเราไปจัดหาดอกไม้นี้จากสถานที่แห่งหนึ่งมา” ชายผู้นั้นกล่าว “สถานที่สืบทอดของเทพแห่งโอสถใช่ไหมครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผมทราบเรื่องนี้ครับ นั่นคือเหตุผลที่ผมออกจากเมืองนี้ไม่ได้ ผมต้องเข้าไปที่นั่น” เฟลียร์บอร์นเลิกคิ้ว “นั่นไม่ใช่ข้อมูลที่รู้กันได้ง่ายๆ นะ เจ้าเป็นคนรอบรู้มากเชียว พ่อหนุ่มดอว์นเบลด” “ขอบคุณครับ แต่ผมไม่กล้ารับคำชมนั้นในกรณีนี้” อเล็กซ์กล่าว “พี่เอเธอร์เซจต่างหากที่เป็นคนบอกเรื่องนี้กับผม” เฟลียร์บอร์นตกใจที่จู่ๆ อเล็กซ์ก็เอ่ยชื่อศิษย์ของเจ้ากิลด์ “พ่อหนุ่มเอเธอร์เซจบอกเจ้าอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าสนิทกันหรือ?” เขาถาม “สนิทพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนกันครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผมควรจะได้ไปดินแดนลับกับเขาเมื่อ 2 เดือนก่อน แต่ติดธุระต้องไปทางเหนือเพื่อหาสมุนไพรเสียก่อน” เฟลียร์บอร์นลุกขึ้นยืน “พ่อหนุ่มเอเธอร์เซจอยู่ในดินแดนลับตอนนี้หรือ?” เขาถาม “ใช่ครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผู้อาวุโสครับ ท่านจำเด็กสองคนที่อยู่กับเพิร์ลในคืนที่ถูกโจมตีได้ไหมครับ?” เฟลียร์บอร์นใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ข้าพอจะจำได้ เด็กสาวผมทองกับเด็กหนุ่มผมดำใช่ไหม?” อเล็กซ์พยักหน้า “เด็กหนุ่มผมดำคนนั้นคือศิษย์ของพี่เอเธอร์เซจครับ” เขากล่าว “และเป็นศิษย์หลานของผู้อาวุโสไวน์วีดด้วย” “อะไรนะ?!” เฟลียร์บอร์นอุทานออกมาทันที “นั่นเป็นความจริงหรือ?” กระแสพลังงานพุ่งออกจากร่างของชายผู้นั้นแผ่คลื่นความร้อนไปทั่วบริเวณ อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนในอากาศแม้จะไม่เห็นออร่าความร้อนก็ตาม “เป็นความจริงครับผู้อาวุโส” อเล็กซ์กล่าว “แต่ได้โปรดอย่าไปตามหาตัวเขาเลยนะครับ ท่านจะทำให้การแข่งขันของพี่เอเธอร์เซจพังพินาศ เพราะเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ขอความช่วยเหลือจากกิลด์ เขาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเขาเอง” เฟลียร์บอร์นยืนนิ่งไปพักใหญ่ “ถ้าข้ารู้ก่อนหน้านี้...” “ท่านไม่มีทางรู้หรอกครับ” อเล็กซ์กล่าว “เพิร์ลไม่ได้บอกอะไรท่านเพราะเห็นแก่พี่เอเธอร์เซจ แต่ในเมื่อท่านทราบแล้ว ช่วยกรุณาสืบสวนกลุ่มคนที่โจมตีพวกเขาสองคนให้เข้มข้นขึ้นอีกได้ไหมครับ? ผมสงสัยว่าท่านน่าจะเริ่มจากผู้ต้องสงสัยที่เห็นได้ชัดที่สุดก่อน” ชายผู้นั้นหันมามองอเล็กซ์ด้วยสายตาใคร่รู้ “ใครหรือ?”