Chapter 2432: Endure บททดสอบนี้เป็นบททดสอบความมุ่งมั่นของโมโม่มากกว่าสิ่งอื่นใด เป็นความมุ่งมั่นที่จะหลอมโอสถเม็ดแล้วเม็ดเล่า ทั้งที่ร่างกายของเธอร่ำร้องบอกให้หยุด การฟื้นฟูพลังปราณเป็นวิธีที่ดีในการยืดระยะเวลาความอดทนขณะที่เธอหลอมโอสถ แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนการบ่มเพาะพลังทั่วไป การหยุดบ่มเพาะพลัง 10 นาทีเพื่อให้ทำต่อได้นั้น ให้ผลดีเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่ใครหลายคนอาจคิดในตอนแรก แทนที่จะช่วยให้เธออยู่ได้ถึง 15 ชั่วโมง มันกลับช่วยให้เธออยู่ได้ถึง 18 ชั่วโมง สามชั่วโมงไม่ใช่ระยะเวลาที่น้อย แต่ก็ไม่ได้มากเช่นกัน และในเมื่อทุกคนได้รับเวลาเท่ากัน เธอจึงพูดไม่ได้เต็มปากว่าเธอได้เปรียบคนอื่นจากจุดนี้ เธอกู้สึกเหมือนคนใกล้ตายตอนที่เข้าสู่ชั่วโมงที่ 19 ซึ่งเป็นจุดที่เธอควรจะหลอมโอสถได้มากกว่า 70 เม็ดแล้ว เธอไม่แน่ใจนักว่าตัวเองเข้าใจถูกหรือไม่ เพราะเธอเลิกนับไปนานแล้ว ในบางครั้งเธอเห็นผู้คนเดินออกจากเวที จึงรู้ว่าหลายคนพ่ายแพ้ไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังอยู่ เธอจึงทำต่อไป จิตใจของเธอเริ่มพร่าเลือนในจุดนี้ และความคิดเพียงหนึ่งเดียวที่มีคือแรงผลักดันให้เธอหลอมโอสถต่อไป ทุกครั้งที่โมโม่ได้รับชุดวัตถุดิบใหม่ เธอจะบ่มเพาะพลังประมาณ 5 นาทีเพื่อเก็บเกี่ยวประโยชน์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันไม่มากนัก แต่มันช่วยให้เธอรู้สึกสดชื่นพอที่จะไม่ทำพลาดตั้งแต่เริ่มต้น เธอรีบหลอมโอสถอย่างรวดเร็ว โดยพยายามอย่างเต็มที่ที่จะประหยัดพลังวิญญาณ อาจารย์ของเธอเคยสอนเรื่องนี้ไว้ และจากจุดนั้นเองที่ทำให้เธอรู้ว่าเธอต้องพึ่งพาปัจจัยภายนอกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั่นรวมถึงการปล่อยให้พลังรั่วไหลออกมาจากเตาหลอม ยอมให้มีการควบคุมที่ผิดพลาดไปบ้าง รวมถึงการปล่อยให้ไฟร้อนเกินไปหรือเย็นเกินไปกว่าที่กำหนด นั่นหมายความว่าโมโม่ได้ละทิ้งการใช้เต๋าของเธอไปโดยสิ้นเชิงในการแข่งขันครั้งนี้ เพื่อสงวนพลังวิญญาณไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะไปได้ และดูเหมือนว่านี่จะเป็นขีดจำกัดของเธอแล้ว เธอรู้สึกว่าความคิดของตัวเองกำลังหลุดลอยไปทีละน้อย เธอเคยผ่านจุดนี้มาแล้วในระหว่างการทดสอบกับอาจารย์ และนี่ก็เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เธอเคยล้มเหลวอย่างแท้จริง เธอฝืนตัวเองให้ทำต่อไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองยังคงมีสติอยู่ อย่างไรก็ตาม หลังจากฝืนทำต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง เธอก็ไม่สามารถไปต่อได้อีก ในระหว่างการหลอมโอสถรอบหนึ่ง เธอพลาดการควบคุมมากเกินไปจนปล่อยให้พลังงานระเบิดออก ฝาปิดเตาหลอมของเธอกระเด็นหลุดออกไปในทันที พลังงานกระจายตัวออกมานอกเตา หากเตาหลอมของเธอเปราะบางกว่านี้ พลังงานนั้นคงทำให้ตัวเตาระเบิดไปแล้ว ก่อนที่จะมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นกับโมโม่ หนึ่งในเจ้าหน้าที่ก็เข้ามาถึงตัวเธอแล้วประคองเธอไว้ เจ้าหน้าที่ยื่นโอสถให้เธอเม็ดหนึ่ง และโมโม่ก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง เธอยังคงเหนื่อยล้ามาก แต่เธอก็ลืมตาตื่นแล้ว "ฉัน... พ่ายแพ้แล้วหรือคะ?" โมโม่ถาม "ใช่แล้ว" เจ้าหน้าที่กล่าว "แต่คุณพ่ายแพ้หลังจากที่ทำผลงานได้ดีเยี่ยมเลยล่ะ" ชายคนนั้นชี้ไปยังท้องฟ้าที่ชื่อของเธอปรากฏอยู่ เธอเงยหน้ามองและประหลาดใจจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันได้ที่ 4 เหรอคะ?" เธอถามพลางหันไปมองว่าใครบ้างที่ยังอยู่บนเวที อย่างที่คาดไว้ ยังคงมีศิษย์จากสำนักอมตะ 2 คนที่อยู่มาก่อนหน้านี้ แต่ที่นอกเหนือจากนั้น มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ไม่เคยทำผลงานได้ดีในการแข่งขันรอบก่อนๆ เธอแพ้คนคนนั้นไป โมโม่ลงจากเวทีและกลับไปยังโถงที่พัก ซึ่งเธอได้พบกับยูเรน หลังจากตรวจสอบชื่อของเขา เธอก็พบว่าเขาอยู่อันดับในกลุ่ม 20 คนแรก เขาทำได้ดี แต่ก็ไม่ถึงกับดีเยี่ยม การแข่งขันจบลงในเวลาต่อมา โดยหญิงสาวจากขอบเขตนักบุญคว้าอันดับที่ 3 ไป ตามด้วยผู้ฝึกตนจากสำนักอมตะสองคนซึ่งคว้าสองอันดับแรกไปครอง "พวกเขาชนะแค่เพราะฐานพลังบ่มเพาะต่างหาก" ยูเรนกล่าวด้วยความหงุดหงิดต่อข้อจำกัดของตนเอง "แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ได้รับมาฟรีๆ นะคะ" โมโม่กล่าว "พวกเขาบ่มเพาะอย่างหนักเพื่อให้มาถึงจุดนี้ แม้กระทั่งยอมเสี่ยงกับการที่พลังปราณตีกลับ มันเป็นความเสี่ยงที่พวกเขาเลือก และพวกเขาก็ผ่านมันมาได้" "ฉัน... คิดว่านะ" ยูเรนตอบ แน่นอนว่าโมโม่ไม่พอใจนักที่ผู้ฝึกตนจากสำนักอมตะสองคนนั้นทำได้ดีกว่าเธอ แต่นั่นเป็นสิ่งที่เธอคาดไว้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม หญิงสาวอีกคนหนึ่งผู้นี้กลับโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เธอมองไปทางนั้น หญิงสาวผมแดงที่มีไฝใต้ตาขวา เธอไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าโมโม่เลยในแง่ของฐานพลังบ่มเพาะ ดังนั้นมันจะต้องมีบางอย่างที่ทำให้เธอทำผลงานได้ดีกว่าในการแข่งขันที่กำลังจะมาถึง แต่โมโม่ก็รีบละความสนใจจากเธอไป โดยหันไปจดจ่อกับการบ่มเพาะพลังของตัวเอง เหลือเวลาเพียงวันเดียวเท่านั้นก่อนจะถึงการแข่งขันครั้งต่อไป เธอจึงจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อม เวลาเพียงหนึ่งวันคงไม่เพียงพอที่จะขจัดความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่สะสมมาตลอดทั้งวันและเติมพลังให้เต็มตันเถียน แต่เธอก็มีเวลาแค่นี้ในตอนนี้ เธอจึงเริ่มบ่มเพาะพลังเพื่อรอคอยการแข่งขันครั้งถัดไป * * * * * * * "นั่นศิษย์ของคุณเหรอ?" อเล็กซ์ถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเขาได้ยินลีฟฮาร์ทตะโกนออกมาด้วยความดีใจ "ใช่แล้ว เสินเซียน เธอทำได้ดีใช่ไหมล่ะ?" ลีฟฮาร์ทถาม อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า "เธอทำได้ยอดเยี่ยมมาก" เขากล่าว ในกรณีนี้เขาไม่อาจพูดโกหกได้ การได้อันดับที่ 3 โดยรวมเป็นงานที่ยากลำบากอย่างยิ่ง ซึ่งหญิงสาวผู้นี้สามารถทำสำเร็จได้ "ศิษย์ของคุณก็ทำได้ดีเหมือนกัน" ลีฟฮาร์ทกล่าวแล้วหันกลับไปดูหน้าจอที่กลุ่มคนกำลังออกมาแสดงดนตรีบางอย่าง อเล็กซ์ไม่สามารถจดจ่อกับการแสดงได้เลยแม้แต่น้อย เขากลับไขว้เขวไปที่สถิติของโมโม่มากกว่าแต่แรกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก เขารู้ว่าเธอจะทำได้ดี แต่ไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้ และตอนนี้เขาก็เริ่มหวังถึงเข็มกลัดอีกอันหนึ่งแล้ว ด้วยอันดับที่ 1 ในการแข่งขันรอบแรก อันดับที่ 3 ในรอบที่สอง และอันดับที่ 4 ในรอบที่สาม ทำให้เธอยังคงอยู่ในอันดับต้นๆ ของตาราง กระบวนการที่การแข่งขันจะใช้เพื่อตัดสินว่าใครจะได้อันดับเท่าไหร่นั้น แน่นอนว่าจะต้องเป็นการนำอันดับทั้งหมดมารวมกัน และคนที่ได้ผลรวมน้อยที่สุดจะเป็นผู้ชนะ ในตอนนี้ ผลรวมของโมโม่เท่ากับ 8 จากที่อเล็กซ์เห็น ไม่มีใครนอกจากเธอที่มีผลรวมต่ำขนาดนี้ในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม มันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะทำผลงานได้ดีแค่ไหนในการแข่งขันอีกสองรอบที่เหลือ ซึ่งผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ได้ อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเองในใจ 'ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันบอกเธอว่าฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะได้อันดับที่เท่าไหร่ แต่พอเธอเริ่มทำผลงานได้ดี สิ่งแรกที่ฉันกังวลกลับกลายเป็นว่าเธอจะชนะการแข่งขันทั้งหมดนี้หรือไม่' มันเป็นเรื่องย้อนแย้งที่เขาคาดหวังชัยชนะจากเธอหลังจากบอกเธอว่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องไขว่คว้ามัน แต่ในเมื่อเขามาถึงที่นี่แล้ว เขากลับพบว่าตัวเองต้องการให้เธอชนะ ท้ายที่สุดแล้ว เข็มกลัดชิ้นที่สองนั้นคงจะดีมาก การได้เปรียบคนอื่นเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งข้อจะช่วยเขาได้มากอย่างแน่นอน ดังนั้น ในตอนนี้ แม้ว่าเขาจะคิดมาตลอดว่าจะไม่กดดันโมโม่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เขากลับต้องการให้เธอเป็นผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ให้ได้