Chapter 2986: Benefits of the Bloodline

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 03:12

ตอนที่ 2986: ประโยชน์ของสายเลือด “ข้าใช้เวลาคิดทบทวนเรื่องต่างๆ อยู่พักหนึ่ง” ไป่จิ่งเฉินกล่าว “โดยเฉพาะเรื่องที่ว่าเพิร์ลจะฟื้นฟูสายเลือดอีกส่วนของเขาได้อย่างไร ข้าอยากจะรอจนกว่าจะตัดตัวเลือกนี้ออกไปเสียก่อน ถึงค่อยเสนอแนวทางอื่นๆ” อเล็กซ์เลิกคิ้ว “งั้นท่านก็มีแผนอื่นสินะ” เขาพูด ไป่จิ่งเฉินพยักหน้า “ลองดูกันก่อนว่าเราจะขอซื้อเลือดจากพวกมังกรครามได้หรือไม่ บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องทำอย่างอื่นเลยก็ได้” เพิร์ลเงยหน้ามองทวดของเขา “แค่เลือดของพวกเขาก็ใช้ได้แล้วหรือ?” เขาถาม “หรือว่าข้าจำเป็นต้องใช้หยดเลือดแก่นแท้?” ไป่จิ่งเฉินนิ่วหน้าเล็กน้อย “มันจะดีกว่ามากหากเราสามารถหาหยดเลือดแก่นแท้ของพวกเขามาได้ แต่เราคงไม่มีวันได้มันมาหรอก ต่อให้เรายอมถวายตัวเป็นทาสรับใช้พวกเขาก็ตาม ทั้งสี่ตระกูลมีความภาคภูมิใจในสายเลือดของตนเองมากเกินกว่าจะมอบหยดเลือดแก่นแท้ให้เจ้า” อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นแค่เลือดธรรมดาคงช่วยอะไรได้ไม่มากนักใช่ไหม?” เขาถาม “ไม่หรอก แต่นั่นคือสิ่งเดียวที่เราอาจพอหามาได้” ไป่จิ่งเฉินกล่าว “ถึงกระนั้น โอกาสที่พวกเขาจะยอมขายให้ก็น้อยเกินกว่าจะไปฝากความหวังไว้ทั้งหมด” “ข้าก็คิดไว้แล้วเหมือนกัน” อเล็กซ์กล่าว นัยน์ตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย “ข้ามีหลายสิ่งที่สามารถเอาไปแลกเปลี่ยนได้หากพวกเขายอมขายหยดเลือดแก่นแท้ ทั้งวิชาของข้า ทั้งโอสถ บางทีข้าอาจจะขายผลไม้จากต้นไม้แห่งชีวิตด้วยซ้ำ ด้วยวิธีนั้น—” “ไม่ อย่าเอาต้นไม้แห่งชีวิตไปเกี่ยวข้อง” ไป่จิ่งเฉินกล่าว “สายเลือดมังกรครามนั้นแข็งแกร่งก็จริง แต่มันไม่คุ้มค่าที่จะแลกด้วยสิ่งนั้น” อเล็กซ์หรี่ตา “ท่านแน่ใจหรือ?” “เขาพูดถูกแล้ว ท่านพี่” เพิร์ลเอ่ยแทรก “เหตุผลเดียวที่ข้าต้องการสายเลือดนั้นก็เพื่อให้ใกล้เคียงกับสิ่งที่ข้าเป็นจริงๆ มันไม่ใช่สายเลือดที่สำคัญถึงขนาดที่เราจะต้องขายสมบัติล้ำค่าขนาดนั้นทิ้ง” “สายเลือดนั้นจะให้อะไรข้าได้กันแน่? ความสามารถในการเคลื่อนย้ายมิติ? ข้าก็มีอยู่แล้ว รากไม้ปราณไม้ระดับสูงสุด? ข้าไม่เคยจำเป็นต้องใช้มันจนถึงตอนนี้ และคงไม่จำเป็นต้องใช้ในอนาคต ต่อให้ข้าต้องการมันจริงๆ ก็ยังมีวิธีอื่นที่จะได้รับมันมาอยู่ดี” อเล็กซ์ขมวดคิ้วครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเพิร์ลไม่ได้สูญเสียอะไรมากนักจากการที่ไม่มีสายเลือดของหนึ่งในสี่ตระกูลมหาอำนาจ “แต่นั่นคือทั้งหมดที่สายเลือดมังกรครามมอบให้งั้นหรือ?” อเล็กซ์ถาม เพิร์ลเองก็ไม่รู้คำตอบ ทั้งคู่จึงหันไปมองไป่จิ่งเฉินเพื่อขอความกระจ่าง ไป่จิ่งเฉินเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มกล่าว “สายเลือดมังกรครามมอบอำนาจเหนือสิ่งต่างๆ สามประการโดยเฉพาะ นั่นคือ การเคลื่อนย้ายมิติ, พายุ, และสายฟ้า อย่างที่เจ้ารู้ ด้านพายุและสายฟ้าของสายเลือดนั้นมาจากสัตว์บรรพกาลสองตน คือ มังกรฝนเหิน และนกยักษ์” “ส่วนด้านมิตินั้น มาจากพรของพวกเขา มันคือสิ่งที่ช่วยให้พวกเขาเคลื่อนย้ายมิติได้ และเป็นสิ่งที่มอบพลังในการทำความเข้าใจกลิ่นอายมิติให้แก่พวกเขา” “มีวิชาจำนวนมากที่สายเลือดนี้มอบให้ ซึ่งวิชาส่วนใหญ่ชาวมังกรครามทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้ มีเพียงคนระดับประมุขเท่านั้นที่น่าจะเข้าถึงวิชาทั้งหมดได้ แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังสงสัยอยู่ดี” “หากมองในแง่กายภาพ สิ่งสำคัญที่เจ้าจะได้รับจากสายเลือดนี้คือเกล็ดของพวกเขา เกล็ดมังกรนั้นมีลักษณะเป็นโลหะและถือเป็นหนึ่งในวัสดุชั้นยอดสำหรับการสร้างสมบัติล้ำค่า ยิ่งสายเลือดแข็งแกร่ง เกล็ดก็จะยิ่งดีขึ้น” ไป่จิ่งเฉินครุ่นคิดต่ออีกครู่หนึ่ง “นอกจากนั้น ก็ไม่มีอะไรที่เจ้าจะได้รับจากการเป็นมังกรครามอีก แน่นอนว่ามันมีการผ่อนปรนทัณฑ์สวรรค์ด้วย แต่เพิร์ลก็มีสิ่งนั้นอยู่แล้วจากการเป็นพยัคฆ์ขาว” ทั้งเพิร์ลและอเล็กซ์หรี่ตาลงพร้อมกันในทันที “การผ่อนปรน?” “สำหรับทัณฑ์สวรรค์งั้นหรือ?” ทั้งสองสับสนยิ่งกว่าเดิม ไป่จิ่งเฉินมองทั้งคู่ด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “โอ้ พวกเจ้าสองคนไม่รู้เรื่องนี้หรือ? ข้าไม่เคยบอกพวกเจ้าเลยหรือ?” “ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร ท่านทวด?” เพิร์ลถาม ไป่จิ่งเฉินหัวเราะเบาๆ “พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าหากพวกเจ้ามีสายเลือดที่แข็งแกร่งพอของตระกูลใดในสี่ตระกูล ระยะห่างระหว่างทัณฑ์สวรรค์ของพวกเจ้าจะขยายจากหนึ่งหมื่นปีเป็นหนึ่งหมื่นห้าพันปี” อเล็กซ์ชะงักไปครู่ใหญ่ “มีเรื่องแบบนั้นด้วยหรือ?” “ใช่” ไป่จิ่งเฉินกล่าว “ข้าคงลืมบอกไป แต่ก็ช่างเถอะ เพราะพวกเจ้ายังเหลือเวลาอีกหลายปีก่อนที่จะต้องกังวลเรื่องนี้” “เดี๋ยวๆๆ ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?” อเล็กซ์ถาม “ระยะห่างระหว่างทัณฑ์สวรรค์คือหนึ่งหมื่นห้าพันปีจริงๆ หรือ?” ไป่จิ่งเฉินพยักหน้า “ข้าจะโกหกไปทำไม? มีเหตุผลที่ประมุขของเรายังคงมีชีวิตอยู่แม้จะมีอายุมากกว่าเก้าแสนปี” เขากล่าว “ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเขาอายุเท่าไหร่” อเล็กซ์กล่าว “เช่นนั้นพวกเจ้าก็น่าจะสงสัยอย่างน้อยว่าทำไม แม้จะอาศัยอยู่ในอาณาจักรชั้นต่ำมาเป็นเวลาหนึ่งหมื่นห้าพันปีและปกครองโลกนี้ แต่เรากลับไม่เคยถูกบังคับให้ต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์เลย” อเล็กซ์และเพิร์ลอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยหยุดคิดเรื่องนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนี้เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ มันก็ชัดเจนเหลือเกินว่าพวกเขาควรจะสงสัยตั้งนานแล้ว ผู้ปกครองทั้งสี่ต่างอยู่ในตำแหน่งมานานคนละหนึ่งหมื่นห้าพันปี ถึงจุดหนึ่งพวกเขาควรจะผ่านทัณฑ์สวรรค์ไปแล้ว แต่พวกเขากลับไม่เคยเจอเลย “ข้าคิดว่าคำสัตย์สาบานของพวกท่านมีส่วนเกี่ยวข้องเสียอีก” อเล็กซ์กล่าว “มันอาจจะเกี่ยว แต่เราไม่ได้ให้คำสัตย์สาบานแบบนั้น เราไม่จำเป็นต้องทำ” ไป่จิ่งเฉินกล่าว ทั้งอเล็กซ์และเพิร์ลต่างตกตะลึงเมื่อคิดถึงผลกระทบจากสิ่งที่เพิ่งได้ยิน “เอาล่ะ” ไป่จิ่งเฉินกล่าวต่อ “เพิร์ลไม่ได้ขาดอะไรมากนักจากการที่ไม่ได้เป็นมังกรคราม ถ้าเขาต้องการ เขาสามารถหาวิธีอื่นได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบจนเกินไป” เพิร์ลพยักหน้าช้าๆ “หากเราหาวิธีได้ก็คงดี หากไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพียงเพราะข้าไม่มีสายเลือดนั้น ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่ใช่ลูกของพ่อข้า” ไป่จิ่งเฉินยิ้ม อเล็กซ์พยักหน้าเช่นกัน “เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องกันเถอะ ถ้าเราไม่สามารถหาหยดเลือดแก่นแท้จากพวกมังกรครามได้ เรายังมีหนทางอื่นอีกหรือไม่?”

React

พูดคุย