บทที่ 113: กระดูกมังกร ห้องแรกทำให้เขาประทับใจ แต่ห้องที่สองนี้... ถ้าโรงตีด้านนอกเต็มไปด้วยอาวุธดีๆ เครื่องมือสงครามที่แข็งแรงและใช้งานได้จริง ห้องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง เมื่อเทียบกันแล้ว ผนังของที่นี่ดูโล่งเปล่า ประดับตกแต่งไว้น้อยมาก ทว่าอาวุธแต่ละชิ้นที่ถูกจัดแสดงกลับแผ่รัศมีอันน่าหวั่นเกรง จนกลบทุกอย่างรอบข้างไปหมด มีไม่ถึงสิบชิ้น แต่บรรยากาศในห้องกลับหนักอึ้งด้วยพลังของมัน แต่ละชิ้นมีเสียงหึ่งแผ่วเบาของพลังงานที่ถูกกักเก็บไว้ มีแรงสั่นสะเทือนเบาบางคอยทิ่มผิวของ Azel ลมหายใจของเขากลายเป็นไอขาวอยู่เบื้องหน้า แม้ที่นี่จะไม่มีเตาหลอมลุกโชนเลยสักนิด ตัวอาวุธนั่นเองคือแหล่งของความเย็น เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าดังก๊อกแกร็กเบาๆ บนพื้นหิน มันรู้สึกเหมือนเป็นการลบหลู่หากจะพูดเสียงดังในที่แห่งนี้ เสียงของ Elyon ทำลายความเงียบลง “ข้าทำอาวุธทั้งหมดนี่ด้วยมือข้างที่ถนัดของข้า” ช่างตีเหล็กพูด พลางยกมืออีกข้างที่เคยเป็นของเขาขึ้นมา น้ำเสียงของเขาหยาบกระด้าง แต่ลึกลงไปกลับแฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ “มันอาจจะดูไม่วิจิตรเท่าเครื่องประดับของจักรวรรดิ แต่ของพวกนี้” เขาผายมือไปยังอาวุธเหล่านั้น “ใช้งานได้จริงแน่นอน ที่เก็บไว้ก็เพราะเป็นของลูกค้าระดับส่วนตัว” Azel เหลือบมองเขาอย่างคมกริบ “จักรวรรดิ?” มุมปากของเขาโค้งขึ้นบางๆ “ในเรื่องนี้ เจ้านำหน้าจักรวรรดิไปไกลแล้ว” Elyon เลิกคิ้วกับน้ำเสียงของเด็กหนุ่ม แต่ Azel ไม่สนใจเขาอีกแล้ว เพราะสายตาถูกดึงดูดไปยังคมดาบเล่มหนึ่ง เขาหยุดยืนอยู่หน้าอาวุธประหลาดชิ้นหนึ่ง ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างกระดูกกับเหล็ก ใบดาบของมันเปล่งประกายสีฟ้าจางๆ ทุกสัน ทุกร่อง ล้วนถูกสลักไว้ด้วยลมหายใจอันเย็นเยือก Azel ยื่นมือออกไปค้างอยู่ก่อนจะสัมผัสมัน เส้นผมบนแขนรู้สึกเหมือนถูกพลังเวทที่แผ่ออกมาจากอากาศสะกิดเบาๆ “ข้าสัมผัสได้ถึงพลังเวทจากอาวุธเล่มนี้” เขาพึมพำ นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กเลย อาวุธที่อัดแน่นด้วยพลังธาตุนั้นหาได้ยากยิ่ง และอันตรายยิ่งกว่า ใน Starbloom Empire มีเพียงนักล่าหรือแม่ทัพที่ได้รับสิทธิพิเศษสูงสุดเท่านั้นที่ครอบครองมันได้ ต่อให้เป็นเช่นนั้น อาวุธแต่ละชิ้นก็ยังต้องใช้ทรัพยากรและแร่ที่อาจคร่าชีวิตคนขุดแร่มาแล้วนับไม่ถ้วน แร่ธาตุแท้บริสุทธิ์นั้นทั้งหายาก ทั้งอันตราย และมีช่างตีเหล็กเพียงไม่กี่คนที่กล้าเข้าใกล้มัน Elyon ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “อ้อ ชิ้นนั้นน่ะหรือ?” เขายกมือเกาหลังคอ “ข้าแค่ใช้แกนเวทมนตร์มานิดหน่อย” Azel หันขวับไปมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ แค่? กรามของเขาเกร็งแน่น มันพูดง่าย แต่ทำยากยิ่ง ในจักรวรรดิ นักเล่นแร่แปรธาตุอาจต้องใช้เวลาหลายเดือน เสี่ยงชีวิตเพื่อสกัดแก่นพลังจากแกนเวทมนตร์ แล้วจึงนำมันไปฝังในอาวุธ แต่เอาเถอะ คนพวกนี้ได้รับพรจากน้ำแข็ง นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นไปได้ Elyon พูดราวกับกำลังกระดูกให้สุนัข ก่อนที่ Azel จะโต้แย้ง Elyon ก็ผายมือไปทางด้านล่างอีก “มา ดูของจริงนี่ก่อน” ที่ผนังด้านในสุด ดาบสองเล่มไขว้กันตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม มันแตกต่างจากอาวุธชิ้นอื่น ใบดาบเป็นสีขาวดุจหิมะ หลอมขึ้นมาจากซากโครงกระดูกของบางสิ่งที่ใหญ่โตและล่วงลับไปนานแล้ว ต่างจากชิ้นอื่น พลังของมันกดทับลงบนหน้าอกของ Azel อย่างหนักหน่วง ความหนาแน่นของพลังเวทอัดแน่นจนทำให้อากาศรอบตัวดูหนักไปหมด “นี่คือผลงานชิ้นล่าสุดของข้า” Elyon พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่มั่นคง “ท่าน Patriarch สั่งทำไว้” นิ้วของเขาลูบด้ามดาบเล่มหนึ่งอย่างนอบน้อม “ดาบคู่ แกะขึ้นจากกระดูกมอนสเตอร์ระดับ 3 และอัดแน่นด้วยแกนพลังของพวกมัน พลังมากพอจะทำให้สัตว์ร้ายที่พุ่งเข้ามาถูกแช่แข็งจนแตกเป็นเสี่ยง หรือระเบิดกำแพงศัตรูให้แหลกได้” Azel ผ่อนลมหายใจเบาๆ เขาไม่เคยเห็นบิดาของตน Patriarch ต่อสู้มาก่อน แต่เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าดาบคู่นี้ เขาก็เข้าใจบางส่วนถึงความแข็งแกร่งของชายคนนั้น Patriarch ที่ถืออาวุธเช่นนี้ย่อมไร้เทียมทานในสนามรบ “แต่” Elyon พูดพลางหันกลับมา “เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อชมผลงานของข้าหรอกใช่ไหม เจ้าต้องการอาวุธหรือ?” Azel พยักหน้าแล้วก้าวไปข้างหน้า “ใช่ ขอสั้นดาบสองเล่ม” เขาพูดอย่างเรียบเฉย “และข้าต้องการให้มันผูกพันกับข้า ถ้าข้าเรียกมัน ไม่ว่ามันจะอยู่ที่ไหน มันก็ต้องกลับมา” เขากำลังทดสอบดู ว่าอาวุธแบบนี้มีอยู่ใน Starbloom หรือไม่ แต่ที่นี่จะมีหรือเปล่า จริงๆ แล้วมีดสั้นแบบขว้างคงจะเหมาะกับเขามากกว่า แต่เขาได้สังเกตแล้วว่าคนพวกนี้ดูหมิ่นมีดสั้นอยู่ไม่น้อย การขอเป็นสั้นดาบน่าจะดึงความสนใจน้อยกว่า Elyon หัวเราะขึ้นจมูก “เรื่องง่ายๆ อาวุธของนักล่าทุกชิ้นก็มีอยู่แล้ว” Azel กระพริบตา “อะไรนะ?” ช่างตีเหล็กเอียงคอมองอย่างขบขัน “ก็แน่นอนสิ เป็นงานพื้นฐานของที่นี่ แม้แต่อาวุธของเทพธิดาก็ยังมีไม่ใช่หรือ?” มุมปากของ Azel กระตุก เขาหมุนความคิดเข้าข้างใน ‘นั่นจริงเหรอ?’ [สามี~ ใช่สิคะ] เสียงของ Kyone ลอยหวานเข้ามาในใจ เข้ามาอย่างเจ้าเล่ห์เช่นเคย [คุณไม่เคยถามนี่นา] เขาถอนหายใจในใจ แล้วใช้ฝ่ามือกดหน้าผากตัวเอง ‘แน่นอนอยู่แล้ว’ “อย่างน้อยพวกมันก็เสริมพลังเวทได้ใช่ไหม?” เขาถาม น้ำเสียงยอมรับแล้ว แต่ยังคงหนักแน่น “แน่นอน” Elyon ตอบ “ถ้าเจ้ามีแกนพลัง” Azel ไม่พูดอะไร เขาเพียงยกมือขึ้น แหวนเก็บของของเขาเปล่งประกาย และลูกกลมสว่างสิบลูกก็ร่วงลงสู่พื้น แสงสีฟ้าเย็นเยียบเติมเต็มห้องในฉับพลัน อากาศสั่นระริกไปด้วยการมีอยู่ของแกนพลัง Ice Hornet ที่เขาเก็บมา ดวงตาของ Elyon เบิกกว้าง ก่อนจะเปล่งประกายด้วยบางสิ่งคล้ายความกระหาย “โอ้... แค่นี้ก็พอแล้ว” เขารีบคว้าแกนพลังเหล่านั้นอย่างกระตือรือร้น แล้วถือไปยังโต๊ะทำงานของตนทันที จากนั้นเขากวักมือข้างที่ดียกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เอาล่ะ ไปให้พ้น เด็กน้อย เจ้าด้วย Anya ข้าต้องการความเงียบสำหรับงานนี้” สายตาของ Azel หยุดอยู่ที่เขาเพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพยักหน้าอย่างเรียบง่าย เขาหันกลับไป แล้วสอดมือกลับเข้าไปในมือของ Anya ดึงเธอไปด้วยขณะเดินออกจากห้อง ประตูปิดลงด้วยเสียงทุ้มหนัก ความเงียบปกคลุมลงมา เป็นเวลานาน Elyon ยืนอยู่หน้าโต๊ะงาน จ้องมองแกนพลังทั้งสิบที่ทอประกายราวเศษเสี้ยวของดวงดาวน้ำแข็ง มือของเขา มือที่ Azel รักษาไว้ ขยับกำและคลาย กล้ามเนื้อกลับมาแน่นแข็งอีกครั้ง แข็งแรง อบอุ่นด้วยเลือด เขากำมือแน่น “ข้าไม่อยากเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง” เขาพึมพำ เสียงของเขาสั่นสะท้อนกระทบกำแพง หลายปีที่ผ่านมา มือข้างนั้นเป็นเพียงซากไร้ชีวิต เป็นเครื่องเตือนใจถึงความล้มเหลวและคำสาปของเขา น้ำแข็งกัดกินกล้ามเนื้อ แช่แข็งเลือด และเยาะเย้ยเขาด้วยความถาวรของมัน เขายอมจำนนที่จะมีชีวิตครึ่งคน ไม่เคยคิดว่าจะได้ตีเหล็กด้วยสองแขนอีกแล้ว แล้วเด็กคนนั้น—กลับมอบมันคืนให้เขาอย่างง่ายดาย ราวกับไม่ได้นึกถึงอะไรเลย เขาหัวเราะ แต่เสียงกลับแหบพร่า “ข้าน่าจะขอบคุณเขาให้ดีกว่านี้” แต่ไม่ คำพูดคงไม่พอ ไม่พอสำหรับคนอย่าง Elyon และไม่พอสำหรับสิ่งที่เขาได้รับคืนมา “ข้าจะเทความขอบคุณลงไปในอาวุธชิ้นนี้” เขากระซิบ แววตาของเขาคมกริบ แข็งดุจเหล็กกล้า เขาก้าวไปยังกลางห้อง รองเท้าของเขากระทบพื้นหิน แล้วเขาก็ย่อตัวลง นิ้วมือสอดงัดกระเบื้องที่หลวมออกมา หินแผ่นนั้นยกขึ้นพร้อมเสียงครางต่ำ เผยให้เห็นความมืดเบื้องล่าง จากโพรงใต้เตาหลอม เขายื่นมือลงไป แล้วใช้แรงดึงของขึ้นมาอย่างคร่ำเคร่ง เสียงกระดูกกระทบกันดังกราว ขาวซีดและมหึมา ใหญ่กว่าโครงกระดูกมนุษย์หลายเท่า ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นของกาลเวลาและพลังอำนาจ ซี่โครงชิ้นหนึ่งใหญ่เท่าแขนคน กระดูกต้นขาหนาเท่าทั่งเหล็ก ซากของบางสิ่งที่โบราณยิ่งนักนอนอยู่ในมือของเขา นี่คือกระดูกมังกร Elyon วางมันลงบนโต๊ะงานด้วยความเคารพ อกของเขากระเพื่อมขึ้นลง มือข้างที่ดียังสั่นอยู่ ไม่ใช่เพราะอ่อนแรง แต่เพราะความยำเกรง “แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับเขา” เขาพูดเบาๆ เปลวไฟในเตาหลอมวูบไหว ก่อนจะลุกโชนสูงขึ้น ราวกับมันเองก็รับรู้ถึงน้ำหนักของการตัดสินใจครั้งนี้ เขากัดฟันแน่น “สำหรับเด็กคนนั้นที่รักษาข้า... ไม่มีอะไรน้อยไปกว่ากระดูกมังกร” แล้วด้วยคำสาบานนั้น Elyon ก็เริ่มลงมือทำงานของตนเอง