บทที่ 88: มานา และออร่า “งั้นนี่ก็คือปลาศักดิ์สิทธิ์สินะ?” อาเซลถาม พลางหรี่ตาเมื่อเอื้อมมือไปทางผิวน้ำที่มีปลาตัวมหึมาว่ายผ่าน มันไม่เหมือนสิ่งใดที่เขาเคยเห็นมาก่อน เกล็ดของมันส่องประกายราวทองหลอมละลาย ทุกการเคลื่อนไหวสะท้อนแสงเป็นลำระยิบระยับไปทั่วผิวน้ำทะเล ญาลายืนอยู่ไม่ไกล โดยประคองปลาตัวหนึ่งไว้ในสองมืออันบอบบาง ราวกับมันเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องเท่านั้น เจ้าปลาขยับดิ้นเบา ๆ ส่งแสงเรืองอ่อน ก่อนที่นางจะปล่อยมันกลับลงสู่ผืนน้ำ “ใช่” ญาลายืนยัน น้ำเสียงของนางแฝงความเคารพอ่อนโยน ขณะเจ้าสิ่งมีชีวิตสีทองค่อย ๆ หายลับลงไปในความลึก “ทุกสิ่งในระนาบนี้ล้วนมีความศักดิ์สิทธิ์ อากาศ ผืนดิน น้ำ ทุกชีวิต แม้แต่ปลาตัวนี้ก็ยังมีมันแฝงอยู่ นั่นหมายความว่ามานาที่เธอกำลังดูดซับอยู่ที่นี่... จะปรากฏออกมาได้เพียงเวทศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น” อาเซลเอียงคอเล็กน้อย ขณะที่ระลอกคลื่นสัมผัสไหล่ของเขา เขาใช้มือพยุงตัวในน้ำอยู่ คิ้วของเขาขมวดมุ่น ครุ่นคิดตามคำพูดของนาง “งั้นเธอกำลังบอกว่าฉันใช้เวทแบบอื่นไม่ได้? ใช้ได้แค่เวทศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียว?” “ก็ไม่เชิงนะ” ญาลายิ้มบาง ๆ แล้วยกนิ้วขึ้นราวกับกำลังสอนเขา “ถ้าอยากใช้เวทชนิดอื่น เธอจะต้องสร้างแกนพลังแยกอีกแกนหนึ่งขึ้นมาในตัวเอง จากนั้นก็เติมมันด้วยธาตุนั้นให้เต็มจนกระทั่งมันคงตัว” อาเซลถอนหายใจเฮือก น้ำกระเซ็นขึ้นตรงมุมปาก “ฮา... ฉันหวังไว้ว่าอย่างน้อยคงไม่ต้องทำมากกว่าหนึ่งแกน” เขายกมือขึ้นลูบขมับ “สงสัยคงต้องยอมรับมันแบบนี้ล่ะ ถ้าต่อไปฉันจะไปเขตฤดูหนาว งั้นก็คงสร้างแกนน้ำแข็งที่นั่นเลย” ญาลาเอียงศีรษะอย่างสงสัย “รีบวางแผนล่วงหน้าเชียวนะ ตัดสินใจไว้แล้วหรือ?” เขาแสยะยิ้ม “ฉันคงไม่ได้ต้องไปเจอเทพธิดาอีกคนในทุกเขตหรอกใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงบ้าสิ้นดี” เทพธิดาหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะของนางดังกังวานราวระฆังเงินท่ามกลางความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ของชายหาดศักดิ์สิทธิ์ ‘ขออย่าให้เขาไปเจอไอซ์เลย ยัยแพศยานั่นจะต้องไม่หยุดจนกว่าจะทำลายความสุขของฉันแน่’ “เอาเถอะ ตอนนี้ไม่สำคัญหรอก” อาเซลเอนหลัง ลอยตัวอยู่เหนือน้ำใสราวผลึก “ลองทดสอบอะไรหน่อย...” ไม่ทันให้ตั้งตัว เขาปล่อยให้ออร่าไหลสู่ฝ่ามือ พลังปะทุขึ้นราวพายุ ถูกบีบอัดสะสมอยู่ในมือของเขา จนผิวหนังเริ่มรู้สึกชาขึ้นมา จากนั้นเขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนผิวน้ำทะเลอย่างรุนแรง ผลที่เกิดขึ้นรวดเร็วฉับพลัน น้ำทะเลยกตัวระเบิดเป็นเกลียวคลื่นอันดุเดือด กระจายออกไปรอบด้านพร้อมเสียงคำราม แรงปะทะรุนแรงเสียจนร่างของอาเซลถูกเหวี่ยงถอยหลัง หมุนคว้างอย่างช่วยตัวเองไม่ได้ ก่อนจะกระแทกจมหายลึกลงไปในคลื่น หน้าอกของเขาแสบร้อนจากแรงกดดันที่เกิดขึ้นกะทันหัน ขณะที่เขาดันตัวโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำแล้วไอออกมา เขาจ้องมองมือตัวเองอย่างตกตะลึง “อะไรวะ... ทำไมออร่าฉันถึงได้วุ่นวายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” เขาสัมผัสได้ว่าความเป็นเทพกำลังซึมแทรกเข้าไปในออร่าของเขา นั่นคือสาเหตุของแรงสะท้อนกลับอันรุนแรง “เฮ้! ญาลา! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?!” เขาตะโกนพลางกวาดตามองไปรอบบริเวณอย่างลนลาน “ข้างหลังเธอ” น้ำเสียงของนางแผ่วผ่านข้างหูราวเสียงกระซิบ ทำเอาอาเซลเกือบจะกระโจนพรวดขึ้นจากทะเล เมื่อหันไปก็พบว่านางกำลังลอยตัวหงายหลังอยู่บนผิวน้ำอย่างสบายใจ และไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย นางถอนหายใจ “เธอต้องระวังให้มากกว่านี้ ไอ้งั่ง” นางเอ็ด พลางว่ายเข้ามาใกล้ มือของนางยื่นออกมาแล้วจับมือของเขาเอาไว้ สัมผัสของนางอุ่นอย่างน่าประหลาด แม้จะมีน้ำล้อมรอบพวกเขาอยู่ก็ตาม “เธอกำลังถักเวทศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในออร่าโดยไม่รู้ตัว” นางอธิบายอย่างใจเย็น “ออร่าถูกสร้างมาให้มั่นคง ตั้งอยู่กับร่างกาย แต่พอมีพลังศักดิ์สิทธิ์แทรกเข้าไป... เธอก็เสี่ยงจะเผาผลาญตัวเองจนหมด หรือแย่กว่านั้น” นางประคองมือของเขายกขึ้น ไล้นิ้วไปตามเส้นเลือดใต้ผิวหนัง “ออร่ามีอยู่ทั้งในร่างกายและในจิตวิญญาณ มันคือพลังชีวิตของเธอที่ดึงขึ้นมาจากภายใน เธอสามารถถ่ายมันเข้าไปในหมัด เข้าไปในอาวุธ เพื่อเสริมให้แข็งแกร่งและหนักแน่นขึ้น แต่ถ้าจะปล่อยมันออกไปภายนอก เธอก็ต้องอาศัยสิ่งที่เรียกว่าเส้นออร่า” “เส้นออร่า?” อาเซลทวนเสียง คิ้วเลิกขึ้น เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน “ใช่” ญาลาพยักหน้า น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไป กลายเป็นจริงจังขึ้น คล้ายกำลังสอนเรื่องวิชาการ “เส้นออร่าคือทางเดินพลัง เป็นเส้นทางเฉพาะของแต่ละคนที่ทำให้พลังออกจากร่างได้โดยไม่ทำลายตัวเองระหว่างทาง ถ้าไม่มีมัน ทุกครั้งที่พยายามปลดปล่อยพลังออกไป เธอก็เสี่ยงจะฉีกตัวเองออกเป็นชิ้น ๆ” อาเซลครางในลำคอ ครุ่นคิดตามคำอธิบายของนาง มือของญาลาเคลื่อนอีกครั้ง คราวนี้เลื่อนขึ้นไปวางสูงกว่าเดิมบนท่อนแขนของเขา เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบา คล้ายเส้นด้ายกำลังถักทออยู่ใต้ผิวหนัง “ทีนี้ ถ้าออร่าคือส่วนขยายของร่างกาย งั้นมานา...” นางกดแรงลงอีกนิด ดวงตาสีทองจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา “...ก็คือส่วนขยายของจิตใจ เวทมนตร์คือความคิดที่ถูกทำให้เป็นจริง เธอเรียกไฟ น้ำแข็ง พายุ ไม่ใช่ด้วยกล้ามเนื้อ แต่ด้วยจินตนาการและการควบคุม” น้ำเสียงของนางอ่อนลง พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ คลี่อยู่บนริมฝีปาก “บางคนพึ่งคำร่าย บางคนพึ่งสัญลักษณ์ แต่มันไม่มีหลักเกณฑ์ตายตัว เวทมนตร์คือความคิดสร้างสรรค์ เธอจะปั้นมันออกมาได้แค่ไหน ขึ้นอยู่กับว่าจิตใจของเธอไปได้ไกลเท่าไร เส้นมานาเป็นตัวควบคุมเวทในร่างกาย เพราะเธอมีทั้งสองอย่าง ดังนั้นต้องแยกให้ออกระหว่างเส้นพวกนี้” นางผละออกมา หยดน้ำเกาะตามผิวราวกับไม่ยอมจากไป จากนั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางก็พุ่งถอยหลังฉับพลัน “งั้นต่อไป” นางเย้า เสียงหัวเราะของนางก้องสะท้อนราวกับลอยอยู่ใต้เกลียวคลื่น “มาดูกันว่าเธอจะจับฉันได้ไหม” ก่อนที่อาเซลจะทันตอบสนอง ทะเลรอบตัวนางก็ปะทุระเบิดขึ้น ขณะที่ญาลาดันตัวพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง นางว่ายราวกับเกิดมาจากผืนน้ำ ร่างของนางกรีดผ่านกระแสน้ำอย่างงดงามไม่ต่างจากพวกปลาสีทองเหล่านั้น “ชิ... เร็วชะมัด” อาเซลกัดฟันแน่น เขาหลับตาแล้วรวบรวมออร่ารอบกาย ครั้งนี้เขาระวังมากขึ้น กำจัดร่องรอยของความศักดิ์สิทธิ์ออกไปก่อนที่มันจะทำให้พลังเสียสมดุล ร่างของเขาคมชัดขึ้น การเคลื่อนไหวลื่นไหลกว่าเดิม เขาเตะตัวพุ่งตามทางน้ำที่นางทิ้งไว้ ผืนน้ำแหวกออกต่อหน้า ฟองอากาศวนผ่านข้างหู เขาเร่งความเร็วขึ้นอีก เร็วขึ้นอีก จนปอดร้อนผ่าว สายตาจับจ้องอยู่ที่เงาสีเงินของเส้นผมของนางเบื้องหน้า ‘เขาเรียนรู้เร็ว’ ญาลาคิดพลางเหลือบมองกลับไป ดวงตาของนางเบิกกว้างเล็กน้อย เขาไล่ตามเข้ามาใกล้แล้ว ‘เร็วมาก’ นางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วถีบตัวหนีแรงขึ้น แต่ก็ยังไม่พอ มือของอาเซลคว้าแขนเสื้อของนางได้ในที่สุด แล้วดึงนางไปด้วยกัน ขณะที่ทั้งคู่พุ่งขึ้นเหนือผิวน้ำพร้อมกัน ทั้งสองโผล่พ้นน้ำขึ้นมาในคราวเดียว สาดละอองน้ำกระจายไปกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงกลับสู่ผิวน้ำ “ฮู่...” อาเซลหอบหายใจแรง ยังจับแขนของนางอยู่ “ในที่สุดก็ตามจับได้แล้ว” ญาลาเม้มปากพองแก้มอย่างไม่พอใจ “ก็เพราะฉันชะลอเองต่างหาก!” “ใช่ ๆ” เขาแสยะยิ้ม สายตาของนางเลื่อนมองไปยังชายฝั่งสีทองที่อยู่ไกลออกไป ทรายตรงนั้นส่องประกายจาง ๆ สะท้อนแสงแดดราวอัญมณีบดละเอียด นางกระพริบตาแล้วหันกลับมามองเขา “อยากกลับไปหรือ?” อาเซลถาม พลางตามองไปยังทิศทางที่นางมอง “อืม... ไปที่ชายฝั่ง” นางยอมรับ พร้อมพยักหน้าเบา ๆ “ดี” อาเซลว่า พร้อมรอยยิ้ม “หลังจากนั้น มาสร้างปราสาททรายกัน” “ปราสาททราย?” ญาลาเอียงคอ สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความงุนงงแท้จริง อาเซลตบหน้าผากตัวเองครางออกมา “นอกจากเธอจะเจ้าเล่ห์แล้ว ยังไม่รู้อะไรเลยอีกนะ” ริมฝีปากของนางยู่ลึกขึ้น “งั้นก็ต้องให้เธอสอนฉัน ถ้ามันเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างกัน ฉันก็อยากลองทำด้วย”