บทที่ 114: ปรับตัวเข้าที่ อาเซลเดินผ่านโถงกว้างของคฤหาสน์ที่พวกเขาพักอยู่ สถานที่แห่งนี้ใหญ่โตจนเขารู้สึกว่าหากไม่ระวังตัวให้ดี เขาอาจหลงทางอยู่ข้างในได้เลย เพดานสูงเสียดฟ้า ผนังแวววาวจางๆ จากการขัดเงาของมือผู้ชำนาญ และมีบรรดาแม่บ้านเดินกันอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าชายจริงๆ อันย่าออกไปที่อื่น เสเสาะสำรวจอะไรบางอย่างในคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ จึงเหลือแค่อาเซลเพียงลำพัง พร้อมกับบรรยากาศเงียบสงบของบ้านหลังนี้ที่ค่อยๆ ปกคลุมลงมาราวกับหิมะ เขาอยากเอาหินเวทไปให้อีดนา เพราะเธอยังต้องสร้างวงเวทเพิ่มอีก ระหว่างทาง เขาเดินผ่านห้องครัวแล้วชะลอฝีเท้าลง เสียงคึกคักลอยออกมา ทั้งหม้อที่เดือดปุดๆ กระทะที่กำลังฉ่า เสียงหัวเราะที่ทะลักไปตามทางเดิน เขาเหลือบมองเข้าไป เมดูซ่าอยู่ที่นั่น หญิงสาวงดงามยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าแม่บ้าน กำลังทำอาหารกับพวกเธอราวกับเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้โดยเฉพาะ ดวงตาของเธอเปล่งประกายระยิบระยับจากแสงไฟเตา มีคราบเกลือกับแป้งติดอยู่ที่แก้ม เธอหัวเราะคิกคักเมื่อแม่บ้านคนหนึ่งแซวว่าเธอปรุงรสจัดเกินไป เหล่าแม่บ้านดูผ่อนคลายเวลาอยู่กับเธอ และเมดูซ่าก็ยิ้มแฉ่งราวกับเด็กสาวคนหนึ่ง มุมปากของอาเซลคลี่ยิ้มขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปขัดจังหวะ บางช่วงเวลาก็ไม่ควรถูกแทรก อย่างเงียบๆ เขาเดินต่อไป เขาต้องเอาของพวกนี้ไปให้อีดนา และต้องแวะไปดูลิเลียด้วย ทางเดินโค้งไปยังบันไดใหญ่กลางคฤหาสน์ พอเขามาถึงเชิงบันได ก็เห็นเอลลี เด็กน้อยนั่งอยู่บนราวบันไดเหมือนนกตัวเล็กๆ ขาสั้นๆ แกว่งไปกลางอากาศ ผมสีเงินสะท้อนแสงสวยงาม “อันตรายนะ เดี๋ยวตกลงมา” อาเซลพูดออกไปก่อนจะทันคิด ราวกับสัญชาตญาณเป็นคนพูดแทน แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิม นี่คือโลกที่มีมานาและพลัง ต่อให้ตกจากความสูงแค่นี้ เธอก็คงไม่ถึงกับกระดูกหัก “ฮึ่ม!” เอลลีพองแก้มแล้วสะบัดผม “พี่ชาย ถึงฉันตกลงไปก็ไม่เจ็บหรอก” เธอยกแขนเล็กๆ ขึ้นหาเขา ดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังขอให้เขาอุ้ม อาเซลถอนหายใจ แต่หัวใจกลับอ่อนลง เขาก้าวเข้าไปและอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขน “หนักนะ” เขาแซวขณะอุ้มเธอขึ้นบันได โดยมีน้ำหนักของเธอแนบอยู่กับอก “ก็เพราะฉันกินเยอะน่ะสิ!” เธอเถียงอย่างภูมิใจ พร้อมพองแก้มยิ่งกว่าเดิม แล้วสีหน้าของเธอก็สดใสขึ้น “ป๊าบอกว่าพี่ออกไปล่าครั้งแรกวันนี้! พี่ล่าอะไรได้บ้าง” “ล่าได้เยอะเลย” อาเซลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นนิดๆ “พี่ชายเก่งนะ” เอลลีหัวเราะคิกคักอย่างยินดี พอถึงชานพักบันได เธอก็ขยับตัวหลุดจากอ้อมแขนของเขา กระโดดลงมายืนเบาๆ บนเท้าทั้งสองข้าง ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เธอก็จับมือเขาไว้ก่อนแล้ว “แม่บอกให้ฉันพาพี่ไปหา พอตอนพี่กลับมา” เธอพูดแจ้วๆ ไม่รอให้เขาตอบ เด็กน้อยก็กระตุกมือเขาไปข้างหน้า ร่างเล็กๆ ของเธอกลับดื้อดึงอย่างน่าแปลกใจ เสียงหัวเราะคิกคักหลุดออกจากปากเธอ และอาเซลก็เผลอหัวเราะเบาๆ ไปด้วย เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า การมีน้องสาวตัวเล็กๆ นั้น... สนุกดีเหมือนกัน เอลลีพาเขาเดินผ่านทางเดินไปยังประตูบานใหญ่สูงตระหง่าน แกะสลักลวดลายภาคเหนือเป็นเกล็ดหิมะและสัตว์ป่า “นี่คือห้องฝึกซ้อม” เอลลีประกาศอย่างภาคภูมิใจ เธอยืดอกเหมือนคนนำทางตัวน้อยๆ “ถ้าพี่อยากก็มา ฝึกที่นี่ได้นะ หรือจะประลองกับป๊าก็ได้ ฉันก็ทำบ่อยเหมือนกัน!” อาเซลเกือบจะหัวเราะในลำคอ เด็กน้อยคนนี้จะไปประลองกับอาซาเรียห์ได้ยังไงกัน แต่พอเขาเหลือบไปดูมือของเธอ ตอนที่เธอเอื้อมไปจับลูกบิด ฝ่ามือด้านและหยาบเกินวัย หลักฐานตรงหน้าทำให้ความสงสัยของเขาสลายไป ทันทีที่ประตูแง้มเปิดออก ความเย็นก็ทะลักออกมาสู่โถงทางเดิน อาเซลรู้สึกอากาศหนาวบาดผิวหน้า “เหอๆ~ ลูกสะใภ้ของฉัน! เก่งเรื่องเวทมนตร์จริงๆ นะ!” เสียงของไดอาน่าดังขึ้น สดใสและหยอกเย้า ภายในห้องฝึกขนาดกว้าง ไดอาน่าสวมกางเกงและเสื้อคลุมขนสัตว์หนา ผมสีเงินถูกรวบไว้ด้านหลัง เธอสร้างลูกแก้วน้ำแข็งหมุนวนขึ้นระหว่างฝ่ามือ แล้วเหวี่ยงมันออกไปด้วยพลังมหาศาล อีกฝั่งหนึ่ง อีดนายืนอยู่ เธอแต่งกายสุภาพกว่า เสื้อคลุมขนสัตว์พาดอยู่บนบ่า ท่วงท่าของเธอสงบนิ่งแต่เปล่งประกาย เธอยกมือขึ้น มานาไหลออกจากฝ่ามือ ลูกแก้วน้ำแข็งหลายลูกก่อตัวขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่เธอจะผลักมันพุ่งออกไป เวททั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ไอเย็นระเบิดออกมา หิมะพุ่งกระจายเป็นกลุ่มฝุ่นขาวฟุ้ง ละอองนั้นกระแทกเข้าใส่อาเซลเต็มหน้าในตอนที่เขาก้าวเข้ามา สายตาของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ เขาสะบัดหน้าตัวเองแรงๆ ปัดหิมะออกจากผม ขณะที่เอลลีหัวเราะจนตัวงอเพราะเห็นเขาโดน ผู้หญิงทั้งสองหันมาสนใจเขา รอยยิ้มของไดอาน่ากว้างขึ้น “ลูกชายของฉัน” เธอพูดอย่างอบอุ่น “เจ้าพาหญิงสาวที่เก่งจริงๆ กลับมา เธอคู่ควรจะเป็นภรรยาของเจ้า” “แม่สามี...” อีดนาพึมพำ แก้มของเธอค่อยๆ แดงระเรื่อ เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อย เขินกับคำชมตรงๆ อาเซลหัวเราะเบาๆ พลางปัดน้ำค้างแข็งออกจากเสื้อผ้า “ขอบคุณครับ แม่ พวกแม่คุยกันต่อทีหลังได้ แต่ลิเลียอยู่ไหนล่ะ” “อยู่ข้างบนหัวเจ้านั่นแหละ” อีดนาตอบด้วยน้ำเสียงขบขัน อาเซลเงยหน้าขึ้นมอง ตรงนั้น ใกล้เพดาน คือ ลิเลีย เธอลอยกลับหัวอยู่ ผมสยายห้อยลงมา ร่างเล็กๆ ถูกห่อหุ้มอยู่ภายในรังแสงสีม่วง “เธอหลับไปแล้ว” อีดนาอธิบายเบาๆ “แล้วก็เริ่มลอยขึ้นมา” “ลิเลีย!” อาเซลเรียก พร้อมแสงวาบหนึ่ง เธอเทเลพอร์ตเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาทันที แขนเล็กๆ ของเธอโอบรอบคอเขา ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่งเพราะง่วงงุน “ป๊า...” เธอพึมพำพร้อมหาว “หนูคิดถึงป๊า” “ป๊าก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” เขากระซิบ พลางแนบหน้าผากของตัวเองกับหน้าผากเธอ จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ และเอื้อมมือเข้าไปในแหวนเก็บของ ถุงสี่ห่อปรากฏในมือของเขาอย่างเป็นระเบียบ “อ้อ” เขาพูดอย่างเรียบๆ “ผมซื้อปลาน้ำแข็งมา” คำพูดเพิ่งหลุดออกไป เอลลีก็พุ่งมือเร็วราวสายฟ้า เธอฉวยถุงไปหนึ่งห่อแล้ววิ่งออกจากห้องฝึกไป เสียงหัวเราะของเธอดังสะท้อนอยู่ข้างหลัง อาเซลหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ เขายื่นอีกห่อให้แม่ของเขา และอีกห่อให้อีดนา “ฉันชอบปลาน้ำแข็งมาก” ไดอาน่าพูดด้วยความอบอุ่น รอยยิ้มของเธอทั้งเป็นแม่และจริงใจ “ขอบใจนะ ลูกชาย” เขาแกว่งห่อสุดท้ายไปมาอยู่ตรงหน้าลิเลีย แต่หัวของเธอก็เอนตะแคงไปเสียแล้ว เธอหลับสนิทอีกครั้งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ลมหายใจเบาบางอุ่นๆ ละมุนอยู่ตรงซอกคอ “ดูเหมือนเธอจะเหนื่อยมาก” อาเซลพูดเบาๆ “ใช่” ไดอาน่าตอบ “วันนี้เธอเรียนเวทมนตร์ไปเยอะมาก” คิ้วของอาเซลเลิกขึ้นนิดๆ “เวทมนตร์?” ไดอาน่าหัวเราะเบาๆ “เด็กคนนี้มีพรสวรรค์มาก เจ้าให้เธอพักก่อนเถอะ แต่บอกมาสิ การล่าของเจ้าเป็นยังไงบ้าง” “อ้อ ผมก็แค่ฆ่าหมีอาร์กติกไปมากกว่าสามสิบตัวเอง” อาเซลตอบอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังพูดถึงการกวาดหิมะ ชั่วขณะหนึ่ง ไดอาน่าถึงกับนิ่งค้าง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง แล้วรีบก้าวเข้ามาหาเขาทันที “สามสิบตัว?” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ มือของเธอรีบไล่ไปตามร่างกายเขา ตรวจดูบาดแผล “เจ้าโอเคไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ความอบอุ่นของเธอแนบชิดเขา ในขณะที่มือของเธอลูบแขน อก และหัวไหล่ของเขาไปทั่ว ความกังวลของเธอไหลทะลักออกมาเป็นระลอก “ผมไม่เป็นไร” อาเซลพูดพร้อมรอยยิ้มปลอบใจ “พวกมันอ่อนแอ” ดวงตาของเธอนุ่มลง เธอศึกษาหน้าเขาอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ “ดีแล้วที่เจ้าปลอดภัย” เขายิ้มบางๆ ให้เธอ แล้วหันไปมองอีดนา เธอรับสายตาเขาด้วยความอบอุ่นเงียบๆ มือของเธอปัดเกล็ดหิมะที่ยังติดอยู่บนแขนเสื้อเขาออกอย่างแผ่วเบา เขาพยักหน้าให้เธอ “ผมจะพาลิเลียไปนอนก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน” เขาพูด เขาหันหลังออกจากห้องฝึก เดินผ่านโถงเย็นยะเยือกจนมาถึงห้องเมื่อวาน ภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่เลย เขาวางลิเลียลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วดึงผ้าห่มคลุมให้เธอ เธอขยับตัวนิดหนึ่ง พึมพำอะไรบางอย่างในยามหลับ ก่อนจะซุกตัวลึกลงไปในผ้าห่ม อาเซลนั่งข้างเธออยู่ครู่หนึ่ง ปัดผมที่ปรกหน้าผากเธอออก ดวงตาของเขาอ่อนลง แล้วเขาก็เอนตัวลงนอนบนเตียงเช่นกัน เปลือกตาค่อยๆ ปิดลง และในลมหายใจถัดมา วิญญาณของเขาก็หลุดออกจากโลกยามตื่น เขาก้าวเข้าสู่แดนของเทพธิดา “คีโอเน ฉันพร้อมจะเริ่มแล้ว- พวกนายทำอะไรกันอยู่?”