บทที่ 89: ปราสาททราย ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ริมชายฝั่งแล้ว คลื่นซัดซาบเบา ๆ เข้าหาผืนทราย แล้วถอยกลับไป ก่อนจะย้อนกลับมาอีกครั้ง ราวกับกำลังเต้นรับจังหวะเสียงหัวเราะของ Nyala Azel ยืนเท้าเปล่า เขาเกร็งนิ้วเท้ากดลงบนทรายอุ่น ๆ ใต้ฝ่าเท้า เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วนั่งลงขัดสมาธิ หลับตาลง “เธอไม่ได้โกหกจริง ๆ ด้วย” เขาคิด ตอนนี้เขารับรู้ถึงมันได้แล้ว เส้นออร่าของเขา มันเต้นระริกเบา ๆ เป็นสายนำพลังอ่อนละมุนที่ถูกขับเน้นเอาไว้ด้วยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเทพธิดา มันไม่ใช่สิ่งที่จับต้องได้ ไม่ใช่อะไรที่ตาเปล่าจะมองเห็น ทว่าเขากลับสัมผัสมันได้ชัดเจน ราวกับมีใครสักคนขีดเส้นสว่างไว้กลางอกของเขา และมันเชื่อมตรงไปถึงหัวใจของเขา จากนั้นก็มีแกนพลังอยู่ด้วย อยู่เหนือหัวใจขึ้นไปเล็กน้อย คล้ายลูกทรงกลมที่ส่องแสงสว่างไสว อัดแน่นไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ ทุกครั้งที่เขาดึงออร่าออกมาอย่างไม่ระวัง พลังศักดิ์สิทธิ์นั้นจะไหลแทรกเข้ามาผ่านเส้นมานาของเขา แล้วหลอมรวมเข้ากับมัน ผลลัพธ์น่าหวาดหวั่น เป็นพลังทำลายล้างจากการผสานกันของทั้งสองสิ่ง แม้มันจะใช้งานได้จริง แต่เขาก็ยังชอบควบคุมพลังของตัวเองให้อยู่หมัดมากกว่า “ดูท่าฉันคงต้องไปนั่งสมาธิเอาตอนกลับไปยังโลกของคนเป็นสินะ” Azel พึมพำเบา ๆ “ไม่งั้นถ้าพลาดนิดเดียว ฉันอาจจะระเบิดเมืองไปครึ่งเมืองก็ได้” พอเขาลืมตาขึ้น Nyala ก็ย่อตัวนั่งยอง ๆ อยู่ไม่ไกล ผมสีทองของเธอทอดลงมาที่ไหล่ราวกับแสงอาทิตย์ ดวงตาเป็นประกายด้วยความใคร่รู้ เขายิ้ม “เอาล่ะ มาสร้างปราสาททรายกัน” Nyala เอียงคอ “เธอบอกอย่างนี้ตอนอยู่บนน้ำ เรากำลังจะสร้างปราสาท...ด้วยทรายเหรอ?” “ใช่” Azel หัวเราะเบา ๆ “โดยทั่วไปเด็ก ๆ จะเล่นกันแบบนี้ที่ชายหาด แต่มันสนุกมากนะ เชื่อฉันสิ” ครั้งสุดท้ายที่เขามาอยู่ที่ชายหาด เขายังอายุสิบขวบ เขาแทบจะเห็นภาพตัวเองในตอนนั้นได้ชัดเจน เด็กน้อยที่วิ่งไปมาพร้อมถังพลาสติก หัวเราะคิกคักโดยมีไม้เล็ก ๆ อยู่ในมือ ก่อกองทรายยุ่งเหยิงที่แทบไม่เหมือนปราสาทเอาเสียเลย อย่างน้อยตอนนั้นเขาก็ยังไม่ใช่คนเก็บตัว ในวัยอย่างตอนนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้กลับมาทำแบบนั้นอีก แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อเขา มันเพื่อเธอ “ก่อนอื่น” Azel อธิบาย “เราต้องหาเอาทรายมาเยอะ ๆ ก่อน” Nyala พยักหน้าอย่างร่าเริง เธอยกมือขึ้น แล้วด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์เพียงสะบัดมือ กองทรายมหึมาก็ถูกอัญเชิญขึ้นมา ก่อนจะถาโถมลงมาทับ Azel โดยตรง “วะ...!?” เขาร้องลั่นขณะหายไปใต้กองทราย ก่อนจะคลานโผล่ขึ้นมาในอีกไม่กี่อึดใจ ถ่มทรายออกจากปากแล้วสะบัดตัวเหมือนสุนัขเปียกน้ำ “ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น Nyala!” เทพธิดายกมือปิดปาก พยายามกลั้นหัวเราะ แต่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง “ฉันควบคุมทุกอย่างในระนาบนี้ได้” เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ “ถ้าเธอต้องการทราย ฉันหาให้ได้เท่าที่เธออยากได้เลย” Azel ยกมือขึ้นทำท่าประท้วง “แบบนั้นมันจะทำให้ทั้งเรื่องไม่สนุกเอาน่ะสิ” “ไม่สนุกเหรอ?” Nyala กระพริบตา เอียงคออีกครั้ง เธอยังไม่ค่อยเข้าใจนัก ทำไมต้องเก็บทราย ต้องขนทรายด้วย ในเมื่อเธอเสกมันขึ้นมาได้ทันที? ทำไมต้องลงแรง ทั้งที่เธอมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว? “เพราะบางครั้ง วิธีที่เราสร้างมันต่างหากที่สนุก” Azel อธิบายอย่างอ่อนโยน เขาชี้ไปยังจุดที่อยู่ใกล้น้ำมากขึ้น “มาเถอะ ใช้มือของเราสร้างที่ให้สายน้ำไหลผ่านกัน” ดังนั้นทั้งสองจึงคุกเข่าลงเคียงกัน Azel ใช้ฝ่ามือขุดทรายออก สร้างร่องตื้น ๆ เป็นคูน้ำขึ้นมา ตอนแรก Nyala ลังเล แต่ไม่นานก็เริ่มทำตาม เธอกดมือของตัวเองลงไปในเม็ดทรายอุ่น ๆ ทรายเกาะติดนิ้วของเธอ ทั้งนุ่มและสาก ลื่นไหลลอดผ่านซอกนิ้วเป็นสายเล็ก ๆ และน่าแปลกใจเหลือเกิน เธอกลับชอบมัน เธอหัวเราะเบา ๆ ขณะตักทรายเพิ่ม “มันรู้สึก...แปลกดี ยุ่งเหยิง แต่ก็สนุก” Azel ยิ้มกว้าง “เห็นไหม บอกแล้ว” พวกเขาขุดวงกลมขึ้นมาด้วยกัน สร้างฐานกว้าง ๆ ขึ้นมา Azel สอนเธอให้พูนกำแพงทรายขึ้น แล้วใช้ฝ่ามือแบน ๆ ตบให้แน่น เธอเลียนแบบเขา ช่วงแรกมือยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่ไม่นานก็เริ่มมั่นใจขึ้น เป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษที่ Nyala กำลังทำอะไรที่แสนธรรมดา เป็นสิ่งที่ไม่ต้องพึ่งพาความเป็นเทพเลยแม้แต่น้อย และเธอก็รักมัน มันดีกว่าการใช้เวทมนตร์สลักมันขึ้นมามากนัก เมื่อวงกลมนั้นเสร็จสมบูรณ์ Azel ก็ตักทรายเปียกขึ้นมาหนึ่งกำมือจากใกล้แนวคลื่น “แบบนี้จะขึ้นรูปหอคอยได้ดีกว่า ดูนะ” เขาซ้อนมันขึ้นอย่างระมัดระวัง กดให้แน่น แล้วค่อย ๆ ปั้นด้านข้างจนมันมีรูปร่างคล้ายหอคอยเล็ก ๆ ดวงตาของ Nyala ส่องประกายราวกับเด็กที่เพิ่งได้เห็นเวทมนตร์เป็นครั้งแรก “ฉันอยากลอง!” เธอพูดอย่างตื่นเต้น แล้วคว้าทรายเปียกมากองหนึ่งเป็นของตัวเอง แต่ครั้งแรกของเธอมันก็พังครืนกลายเป็นก้อนเละเทะ เธอเม้มปาก ย่นแก้มป่องขึ้นอย่างงอน ๆ “มันไม่เหมือนของเธอเลย” “ก็เพราะเธอรีบเกินไป” Azel พูดพลางหัวเราะ “นี่” เขาวางมือของตัวเองครอบลงบนมือเธอ แล้วค่อย ๆ พานิ้วเธอไปตามจังหวะการกดและปั้นทรายอย่างช้า ๆ เรียบขอบให้เข้ารูปไปด้วยกัน หัวใจของ Nyala สะท้านวูบอย่างไม่คาดคิด เธอไม่คุ้นเคยกับการต้องได้รับความช่วยเหลือ เพราะยังไงเธอก็เป็นเทพธิดาของระนาบนี้ แต่การถูกเขาช่วยนำทาง การได้ทำอะไรเรียบง่ายเช่นนี้ กลับทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองร่วมกันสร้างหอคอยนั้นจนเสร็จ มันเอียงไปเล็กน้อย แต่ก็ยืนอยู่ได้ Nyala ตบมืออย่างดีใจ “ฉันทำได้แล้ว!” “เธอทำได้” Azel หัวเราะเบา ๆ “ไม่เลวสำหรับหอคอยปราสาททรายอันแรกของเธอ” ทีละชิ้น พวกเขาก็ช่วยกันต่อเติม Azel ขุดคูน้ำคดเคี้ยว ส่วน Nyala ก็วางหอคอยทรายขึ้นมา พวกเขาสร้างกำแพงเชื่อมต่อกัน แล้ว Azel ก็สอนเธอให้หยดทรายเปียกลงไปเป็นยอดแหลมประดับ Nyala อุทานด้วยความยินดีทุกครั้งที่ค้นพบอะไรใหม่ ๆ เสียงหัวเราะของเธอสดใส ไพเราะ กังวานไปทั่วชายหาด เธอยังเก็บเปลือกหอยที่กระจัดกระจายอยู่ตามชายฝั่งมาวางประดับกำแพงของปราสาทอย่างระมัดระวัง เปลือกหอยสีขาว สีชมพู และสีทองเรียงรายตามขอบราวกับอัญมณี “ดูนี่สิ!” เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ “ปราสาทของเรามันระยิบระยับด้วย” “ใช่จริงด้วย” Azel เห็นพ้อง พลางปัดทรายออกจากมือ “เป็นพระราชวังของเทพธิดาแห่งแสงตัวจริงเลยนะ” แก้มของเธอขึ้นสีจาง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอก้มสายตาลง ใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่เปลือกหอย “...มันสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย” “นั่นแหละประเด็น” Azel ยิ้ม “บางครั้งความสนุกมันไม่ได้อยู่ที่ความสมบูรณ์แบบ แต่อยู่ที่การได้เพลิดเพลินกับช่วงเวลานั้น” จากนั้น Nyala ก็เงยหน้ามองเขา มองเขาอย่างแท้จริง และหัวใจของเธอก็สั่นไหว “หยุดทำให้ฉันตกหลุมรักคุณลึกลงไปอีกได้ไหม...” เธอคิดขณะกัดริมฝีปาก “ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงอยากเก็บวิญญาณของคุณไว้ที่นี่ตลอดไปแน่” หลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าเธอคิดถึงความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่มากเพียงใด คลื่นค่อย ๆ ยกตัวขึ้น ซัดเบา ๆ เข้าสู่คูน้ำของพวกเขา เติมมันด้วยน้ำจนเต็ม Nyala อุทานอย่างตื่นเต้น “มันใช้ได้จริงด้วย! น้ำไหลเหมือนแม่น้ำเลย!” “ถูกต้อง” Azel เอนตัวไปด้านหลัง วางแขนลงบนทราย “ตอนนี้เสร็จแล้ว” พวกเขานั่งเคียงกัน ชื่นชมปราสาททรายที่เอียง ๆ แต่สวยงาม ซึ่งส่องประกายอยู่ใต้แสงยามอรุณอันไม่สิ้นสุด Nyala กอดเข่าตัวเองไว้กับอก ยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ทำอะไรแบบนี้” “ฉันก็เหมือนกัน มันนานมากแล้ว” Azel พูดเบา ๆ ดวงตาสีทองของเธอประสานกับเขา และชั่วขณะนั้น เธอไม่มีความเป็นเทพธิดาเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ริมฝั่ง หัวเราะอยู่ข้างคนที่เธออยากอยู่ด้วยต่อไป จากนั้นอยู่ ๆ เธอก็ตักทรายขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วเหวี่ยงใส่เขา Azel กระพริบตาเมื่อมันกระแทกเข้าที่อก ทิ้งรอยเป็นทางบนเสื้อของเขา “...เธอเพิ่งจะ...” “สงครามทราย!” Nyala ประกาศอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมคว้าทรายเพิ่มอีกกำมือ “เฮ้อ... ฉันอยากจูบเธอนะ แต่ฉันก็ยังไม่อยากใจอ่อนง่าย ๆ!” เธอคิด Azel ครางออกมา ก่อนจะพุ่งตัวหลบไปด้านข้างเมื่อระลอกถัดมาถูกซัดเข้ามา “เธอนี่เจ้าเล่ห์สุด ๆ เลยนะ!” และเธอก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง หัวเราะต่อไปจนกระทั่งซี่โครงเจ็บ นั่นแหละคือความสนุกของการได้อยู่กับคนรักของเธอ [บันทึกของผู้เขียน] ถึงบางคนอาจจะไม่ชอบพัฒนาการของตัวละครเทพธิดา แต่เฮ้อ มันจำเป็นที่จะต้องทำให้ตัวเทพธิดามีมิติและชัดเจนมากขึ้นอีก ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งได้สัมผัสกับความสุขและความตื่นเต้นที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ เราจะเริ่มอาร์กเขตฤดูหนาวตั้งแต่บทถัดไป เฮ้อ ขอบคุณที่อ่าน