บทที่ 41: วงที่สอง ลอร์เรนปิดประตูห้องตามหลังตัวเอง แล้วหมุนกลอนจนได้ยินเสียงคลิกเบาๆ จากนั้นเท่านั้น เธอจึงปล่อยลมหายใจออกมาและพิงประตู ทิ้งน้ำหนักตัวลงอย่างอ่อนล้า ถาดอาหารที่เธอเอาไปเสิร์ฟพ่อก่อนหน้านี้ถูกเก็บไปแล้ว และเธอก็เอาอาหารของอาเซลไปวางไว้ให้เรียบร้อยเช่นกัน ตอนนี้ ในที่สุด เธอก็อยู่คนเดียว เธอก้าวข้ามพื้นที่แคบๆ ไปไม่กี่ก้าว แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงหน้าคว่ำ มันนุ่ม นุ่มกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยนอนมาในหลายเดือน ไม่สิ น่าจะนานกว่านั้นเสียอีก ที่นอนแทบจะกลืนร่างเธอเอาไว้ ผ้าปูที่นอนสะอาดเย็นแนบแก้ม เป็นครั้งแรกในความรู้สึกที่เหมือนชั่วนิรันดร์ เธอแทบจะหลอกตัวเองได้ว่าได้กลับไปอยู่ในห้องเดิมที่เอจิส รายล้อมด้วยม่านไหมและหน้าต่างประดับทอง แทบจะเท่านั้น เธอพลิกตัวนอนหงาย จ้องเพดานไม้ด้านบนอย่างเหม่อลอย ผ่านมาแปดเดือนแล้วนับตั้งแต่พวกเขาหนีออกจากเอจิส แปดเดือนอันยาวนานและทรหด นับตั้งแต่การก่อรัฐประหารของป้าทำลายทุกอย่างที่เธอเคยรู้จัก แปดเดือนแล้ว ตั้งแต่เธอกับพ่อแทบเอาชีวิตรอดออกมาได้เพียงหวุดหวิด ทิ้งบ้าน ชื่อเสียง และความสบายทุกอย่างที่เคยมีโดยไม่ได้ใส่ใจไว้ข้างหลัง สตาร์บลูมต่างออกไป ใช่ แต่ก็ไม่ได้ดีกว่า กฎเดิมยังใช้ได้ที่นี่ไม่ต่างจากบ้านเกิด ไม่มีใครช่วยใคร ถ้าไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน ความไว้ใจคือสกุลเงิน และความไว้ใจมักถูกใช้ไปโดยขาดทุนเสมอ พ่อของเธอปลูกฝังบทเรียนนี้ไว้กับเธอมาตั้งแต่ยังเด็ก เธอหลับตา เธอจำได้ว่าตอนยังเล็ก เธอเดินไปตามโถงคฤหาสน์ของพวกเขาโดยมีหนังสือกอดไว้แนบอกอยู่เสมอ เธอเคยฝันมาตลอดว่าจะได้ออกไปสำรวจนอกกำแพงพวกนั้น จะได้เห็นถนนอันคึกคักและท้องฟ้าเปิดกว้างที่เธอเคยอ่านถึงแต่ในหนังสือเท่านั้น โลกภายนอกในตอนนั้นดูน่าตื่นเต้นเหลือเกิน อิสระเหลือเกิน แต่เมื่อในที่สุดเธอก็ได้สมใจ เมื่อเธอกับพ่อถูกขับไล่ออกมาและถูกบังคับให้เอาชีวิตรอดนอกความปลอดภัยของคฤหาสน์ ท่ามกลางความพยายามลอบสังหารนับไม่ถ้วน เสน่ห์โรแมนติกของเรื่องทั้งหมดก็สลายหายไป โลกนี้ไม่ได้ใจดี มันมีคมและไร้ความปรานี เธออยากกลับไปเหลือเกิน อยากย้อนกลับไปยังวันที่เรื่องน่ากังวลที่สุดของเธอคืออาจารย์จะชมการร่ายเวทของเธอหรือไม่ แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เธอกับพ่อกลับต้องใช้เวลาหลายเดือนฝืนประคองชีวิตไปวันๆ รับงานไม่รู้กี่งาน หาอาเรสมาได้เพียงพอให้มีอาหารกิน เธอเรียนหนักกว่าทุกช่วงเวลาในชีวิต ก้มหน้าก้มตาศึกษาตำราเวทมนตร์จนดึกดื่น มือชาจนเกร็ง ตาแสบจนแทบลืมไม่ขึ้น เธอสร้างวงมานาวงแรกขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่นและความทรหดล้วนๆ ประกอบทฤษฎีที่ครั้งหนึ่งเคยเรียนไว้เพียงเพื่อความสนุกเล่นเข้าด้วยกันทีละชิ้น ทั้งหมดนั้นก็เพียงเพื่อให้แข็งแกร่งพอจะมีชีวิตรอด จดหมายตอบรับจากสถาบันอัสทราลิสคือชัยชนะเพียงครั้งเดียวที่ส่องแสงให้เธอ คำมั่นถึงอนาคต ทั้งเงินสนับสนุน การศึกษา และหนทางข้างหน้า ถ้าเธอไต่ขึ้นไปติดหนึ่งในสิบอันดับแรกได้ เธอก็จะสามารถเลี้ยงดูพ่อของตัวเองได้อย่างเหมาะสมเสียที ทั้งหมดนี้ เธอทำด้วยตัวคนเดียว คนเดียว แล้วอาเซลก็ปรากฏตัว เธอกัดริมฝีปาก นิ้วมือกำผ้าปูเตียงแน่น เขาบอกว่าพวกเขาอายุเท่ากัน แต่เธอกลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลย เขาสุขุม เก่งกาจจนเกินเหตุ และแข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น แค่การควบคุมออร่าของเขาก็เหนือกว่านักผจญภัยมากประสบการณ์บางคนที่เธอเคยเห็นกลับบ้านเกิดหลายขุมแล้ว แล้วจากนั้น โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาก็ยื่นแกนกลางของชาโดว์เรธให้เธอของมีค่าจากมอนสเตอร์ระดับ 4 ซึ่งถ้าให้เธอหาเองคงต้องใช้เวลาหลายเดือน ทำไม? เธอไม่เข้าใจเขาเลย คนเราจะช่วยกันโดยไม่ต้องการอะไรตอบแทนไม่ได้หรอก ในโลกนี้ไม่มีทางเป็นแบบนั้น แต่ทุกครั้งที่เธอตั้งท่ารอว่าเขาจะมีเงื่อนไขอะไร จะเรียกราคาอะไรจากความช่วยเหลือของเขา มันก็ไม่เคยเกิดขึ้นเลย มือของเธอเลื่อนไปที่โต๊ะข้างเตียง ซึ่งคริสตัลวางอยู่ มันส่องประกายจางๆ ในความมืด แสงนุ่มนวลมีชีวิต ราวกับแสงจันทร์ที่ถูกขังไว้ในแก้ว เขาบอกว่า อยากได้ก็เอาไป ไม่อยากได้ก็ทิ้งไว้ เธอสูดลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ แทบจะหัวเราะใส่ตัวเอง หยาบคาย นั่นแหละคือสิ่งที่เธอเป็น หยาบคายและระแวง แต่เขากลับปัดมันทิ้งไปโดยไม่มีความโกรธ ไม่มีความขุ่นเคือง “โง่ชะมัด” เธอพึมพำ พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง “พรุ่งนี้จะขอโทษเขา” แต่คืนนี้? คืนนี้เธอยังมีงานต้องทำ เธอห้อยขาลงจากเตียง แล้วนั่งลงกลางห้อง ถ้าเธอจะทวงตระกูลของตัวเองกลับมา โค่นป้าลงจากตำแหน่ง และทวงทุกอย่างที่เคยเสียไปกลับคืน เธอก็ไม่อาจปล่อยให้โอกาสใดสูญเปล่าได้แม้แต่น้อย ป้าของเธออยู่ถึงวงที่ห้าแล้ว เป็นจอมเวทอสูรกาย แต่ลอร์เรนยังไม่ถึงวงที่สองด้วยซ้ำ เธอกำหมัดแน่น ฉันต้องมีพลังมากกว่านี้ เธอหยิบคริสตัลขึ้นมาด้วยสองมือ กวาดมองแสงของมันเป็นครั้งสุดท้าย มันเต้นวูบเบาๆ คล้ายกำลังหายใจ “...เอาล่ะ” เธอพึมพำ เธอถ่ายมานาลงไปในนั้น ผิวด้านนอกต่อต้านก่อน แกร่งดุจศิลา แต่แล้วก็— แกร็ก มันแตกกระจายราวแก้วเปราะบาง ในชั่วพริบตา มานาก็ทะลักเข้าสู่ร่างเธอ มันคำรามผ่านเส้นเลือดราวแม่น้ำเชี่ยวกราก เป็นกระแสที่รุนแรงจนเธอเผลอสูดลมหายใจแรง เข่าทั้งสองสั่นสะท้าน เธอกำคริสตัลแน่นขึ้น นิ้วจิกลงบนต้นขาตัวเองเพื่อยึดร่างให้มั่น นี่น่ะหรือ... พลังของแรงก์ 4...? ความคิดของเธอเฉียบคมขึ้น สัญชาตญาณเข้าควบคุมแทน เธอค่อยๆ นำกระแสนั้นพุ่งเข้าสู่หัวใจ ไปยังวงมานาที่มีอยู่เดิม มันสั่นครืนอย่างรุนแรง พองตัวจนสุดขีด แสงสว่างยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง— ตุบ วงมานาหดตัวและนิ่งเสถียร ระเบิดพลังออกมาในตัว ในเวลาเดียวกัน ของเหลวสีดำก็ซึมออกจากรูขุมขน ส่งกลิ่นเหม็นฉุนและเหนียวข้น เปรอะเปื้อนผิวเธอ เธอแทบไม่รับรู้เรื่องนั้นเลย เพราะต้องเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การควบคุมมานาส่วนที่เหลือ เพื่อเริ่มขั้นต่อไปที่เจ็บปวด วงที่สอง เธอกัดฟัน ดูดลมหายใจผ่านขากรรไกรที่ขบแน่น กระบวนการนั้นทรมานราวกับกำลังสลักอักขระลงบนวิญญาณโดยตรง จารึกมันเป็นเส้นแสงร้อนระอุทั่วหน้าอก เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก เล็บของเธอกดจมลงบนฝ่ามือจนเป็นรอยพระจันทร์เสี้ยว ทุกส่วนในร่างกรีดร้องบอกให้เธอหยุด แต่เธอไม่หยุด เธอหยุดไม่ได้ นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไปราวชั่วโมง แต่ในที่สุด— ตุบ วงที่สองล็อกเข้าที่ เปล่งแสงจางๆ อยู่ใต้ผิวหนังเธอ การไหลเวียนมานาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ลื่นไหลขึ้น แข็งแกร่งขึ้น ราวสายน้ำที่ถูกขุดร่องทางใหม่กว้างใหญ่ พลังสำรองของเธอเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หรือแม้กระทั่งสามเท่า คาถาที่เคยต้องขบคิดอย่างหนัก ตอนนี้กลับเหมือนจะร่ายออกมาได้อย่างง่ายดาย ลอร์เรนหายใจออกมาอย่างสั่นเทา เธอก้มมองคราบสีดำที่เปรอะอยู่บนแขนและมือ แล้วขยี้จมูกเพราะกลิ่นเหม็นนั้น สิ่งเจือปน ตำราเคยบอกไว้เรื่องนี้ ร่างกายกำลังขับของสกปรกออกไป หล่อหลอมตัวเองให้บริสุทธิ์ขึ้นทุกครั้งที่เลื่อนระดับ มันน่าขยะแขยง แต่เธอกลับยิ้มออกมา ใต้คราบสกปรกนั้น ผิวของเธอรู้สึกเรียบเนียนขึ้นแล้ว ประสาทสัมผัสก็คมชัดกว่าเดิม แม้แต่ช่วงอายุขัยของจอมเวทยังยืดยาวขึ้นเมื่อทะลวงผ่านแต่ละขีดจำกัด น้ำตารื้นขึ้นที่ขอบตา เธอไม่ได้ร้องไห้มาหลายเดือนแล้ว นับตั้งแต่หนีออกมา แต่ตอนนี้— “ขอบคุณ...” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ นิ้วของเธอกำแน่นราวกับกำลังจับอะไรบางอย่างที่ไม่มีอยู่ “...ขอบคุณมากจริงๆ”