บทที่ 46: จักรพรรดินีผู้ลนลาน หอสมุดหลวงเงียบสงบไร้เสียง ชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ขอบสีเงินเคลือบทองวาววับทอดเงาเหนือจักรพรรดินีรองราวกับทหารองครักษ์ที่ยืนนิ่งเฝ้าอยู่โดยไม่เอื้อนเอ่ย แสงยามเช้าสาดลอดเข้ามาทางหน้าต่างคริสตัล ทาบทอประกายงามลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดจนมันวาว หนังสือนับร้อยนับพันเรียงรายอยู่บนชั้น ทั้งคัมภีร์โบราณและตำราเวทมนตร์ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ราวกับคลังสมบัติแห่งความรู้ที่กาลเวลาไม่อาจแตะต้อง เพราะนั่นแหละคือสิ่งที่หนังสือเป็น เอ็ดน่านั่งอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะไม้โอ๊กแกะสลัก นิ้วเรียวไล้ไปตามขอบหนังสือที่เปิดค้างอยู่โดยไม่สนใจนัก ผ่านไปกว่าสิบนาทีแล้ว เธอยังไม่ได้พลิกหน้าแม้แต่หน้าเดียว สิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวกลับไม่ใช่ตัวหนังสือ หากแต่เป็นเขา เสียงฝีเท้ารัวๆ กับเสียงพูดคุยตื่นเต้นลอยแว่วมาเบาๆ จากปีกตะวันออกของพระราชวัง ลูกสาวของเธอกับเพื่อนของเธอ เนเลียกับอิรา กำลังวุ่นอยู่ในห้อง เตรียมตัวต้อนรับการมาถึงของอาเซลอย่างกระตือรือร้น เสียงหัวเราะของพวกเด็กๆ สดใสและไร้เดียงสา แต่ยิ่งทำให้พายุในอกของเอ็ดนาทวีความรุนแรงขึ้น เธอผ่อนลมหายใจช้าๆ ก่อนจะวางหนังสือลง สายตาเลื่อนไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในบานกระจกข้างๆ เธอลูบชายกระโปรงสีแดงเข้มให้เรียบ นิ้วเกลี่ยไปตามผ้าที่ทอประกายจางๆ ใต้แสง ชุดเดรสแนบรับกับเรือนร่างอย่างงดงาม ชายผ่าสูงและเข็มขัดประดับอัญมณีขับเน้นสัดส่วนของเธอให้ดู... อันตรายอยู่ไม่น้อย เรือนผมสีดำสนิทของเธอถักเปียและพาดลงเหนือบ่า ขับให้ใบหน้าคมงามดูทั้งเยือกเย็นและสง่า แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังต้องยอมรับว่า ตอนนี้เธอดูเย้ายวน ราวกับตั้งใจให้ใครสักคนกลืนกินเธอเข้าไป มากเกินไปหรือเปล่า? บางทีเธออาจแต่งมากเกินไป บางทีเขาอาจคิดว่าเธอพยายามเกินเหตุ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เอ็ดนา สตาร์บลูม เป็นคนสุขุม สำรวม และเป็นเสาหลักแห่งความสง่างามของจักรวรรดิ แต่วันนี้ล่ะ? คืนนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนเป็นเด็กสาวอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ เขาเคยให้สัญญากับเธอไว้ เธอไม่รู้ว่าเขาจะรักษาสัญญานั้นอย่างไร หากว่าเขาแข็งแกร่งพอจริงๆ... เขาจะสู้กับจักรพรรดิเพื่อเธอหรือไม่? เขาจะยอมเป็นศัตรูกับจักรวรรดิ เพียงเพื่อพาเธอหนีไปหรือเปล่า? บางทีพวกเขาอาจไปตั้งหลักที่อีจิสด้วยกันได้ มันคงไม่ยากนัก... อาเซลน่าจะเปิดร้านสักร้าน แล้วเธอก็ช่วยเขาได้ พอทุกอย่างลงตัว พวกเขาก็จะกลับไปพักผ่อนที่บ้านของเธอ และใช้ค่ำคืนนั้นอยู่ด้วยกัน จนเขาเติมเต็มเธอด้วยเมล็ดพันธุ์ของเขาจนล้นทะลัก... เอ็ดนาตบแก้มตัวเองเบาๆ ก่อนรอยแดงเข้มจะผุดขึ้นบนใบหน้า เมื่อครู่เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? ‘ฉันอ่านนิยายรักมากเกินไปแล้วแน่ๆ’ เธอคิดพร้อมถอนหายใจ เธอประสานมือเข้าด้วยกัน ก่อนจะกระซิบเบาๆ ลงไปในหอสมุดที่ว่างเปล่า “อาเซลลล... เมื่อไหร่จะมา” คำพูดของเธอลอยค้างอยู่ในอากาศอย่างน่าสงสาร เธอหัวเราะกับตัวเองเบาๆ “ฟังฉันสิ... เหมือนคนหลงรักจนโง่เลย” แล้วเสียงหนึ่งก็ตอบเธอขึ้นมา “กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ ผมมาแล้ว” เอ็ดน่าชะงัก ศีรษะเธอหันขวับไปตามเสียง และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว พิงกรอบประตูอย่างสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ เธอแทบไม่ทันได้ยินเสียงประตูเปิดเลย เพราะมัวแต่คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้อยู่ อาเซลยืนสูงสง่า แสงแดดยามเช้าจางๆ สะท้อนเส้นผมสีเงินที่ถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ดวงตาสีแดงของเขายังคงอุ่นละมุนเช่นเดิมจนทำให้หัวใจเธอบีบรัดอย่างเจ็บแปลบ เขาหล่อเหลาจนดูเหมือนไม่ได้พยายามเลย และยังอันตรายด้วยซ้ำ เมื่อสายตาของเขาสบกับเธอ ชีพจรของเธอก็เต้นเร็วขึ้นโดยไม่ยินยอมพร้อมใจ “คุณ—!” คำพูดติดอยู่ในลำคอ “ยามยังไม่ได้ประกาศเลย—” “ผมวิ่งมา” เขาพูดขัดอย่างนุ่มนวล พร้อมก้าวเข้ามาใกล้ ฝีเท้าของเขาไม่รีบร้อน แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจโดยไม่โอ้อวด เอ็ดนากะพริบตา “...คุณวิ่งมา?” อาเซลหาวเบาๆ พลางเกาหลังคอ “ผมตื่นเต้นเกินกว่าจะเสียเวลานั่งรถม้า เลยวิ่งตรงมาที่ปราสาทเลย” ลมหายใจของเธอสะดุด ‘ตื่นเต้น... ที่จะเจอฉัน?’ ต้องใช้ความพยายามทั้งหมดเท่าที่มีเพื่อไม่ให้ความสงบเสงี่ยมแบบจักรพรรดินีของเธอพังทลายลงตรงนั้น เมื่อเขาเดินมาถึงโต๊ะในที่สุด เธอก็สังเกตเห็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ต้องชะงักไปอีกครั้ง มีร่างเล็กๆ คนหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา เด็กหญิงตัวน้อยอายุไม่เกินเจ็ดขวบซุกอยู่แนบอกเขาอย่างสบาย ผมสีชมพูตกลงมาเป็นลอนนุ่ม ขณะกำลังหลับอย่างมีความสุข เอ็ดนากะพริบตา ลูกสาวงั้นหรือ? เขาเพิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ แล้วก็มีลูกสาวแล้ว? ‘หลายปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกันแน่?’ เธอคิด แต่สายตากลับไหลย้อนกลับไปมองใบหน้าของเขาอีกครั้ง... ตอนนี้เขาดูหล่อกว่าเดิมเสียอีก เธอฝืนใจไม่ให้ตัวเองควักลูกตาออกมา เพียงเพราะความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้ อาเซลค่อยๆ วางเด็กน้อยลงบนตักของเธอ ก่อนจะดึงเก้าอี้ข้างเอ็ดนาออกแล้วนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นที่ของเขาอยู่แล้ว “ผมอยากอ่านกับคุณอีกครั้ง” เขาพูดเบาๆ ดวงตาสีแดงสบตาเธออย่างจริงใจไม่หวั่นไหว “ครั้งก่อนผมสัญญากับคุณเรื่องอื่นเอาไว้ใช่ไหม” ใบหน้าของเอ็ดนาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบหันหน้าหนี พลางกำชายชุดไว้แน่นเพื่อประคองตัวเองไม่ให้สั่น ‘ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย’ เธอต่อว่าตัวเองในใจ ‘เขาอายุเท่ากับเนเลีย แล้วฉันยังมาหน้าแดงเหมือนคนโง่อีก!’ ก่อนที่เธอจะทันได้พูด เสียงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ก็ดังขึ้น “ปะป๊า” เด็กหญิงพึมพำ พลางดึงชายเสื้อของอาเซลเบาๆ “นี่คือแม่คนที่สองของหนูเหรอ” เอ็ดนากะพริบตา “แ-แม่คนที่สอง?” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางอก สายตาของเธอพุ่งไปหาอาเซลอย่างเฉียบคม หัวใจบิดเกร็งด้วยความรู้สึกไร้เหตุผลอย่างฉับพลัน อาเซลถอนหายใจ แล้วลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างแผ่วเบา “ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นแม่ของลูกนะ ลิเลีย” แต่ความอยากรู้ของเอ็ดนากลับถูกกระตุ้นขึ้นแล้ว “แม่คนที่สอง?” เธอทวน “งั้นแปลว่ามีแม่คนแรกด้วยสิ” ลิเลียมองเธอด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสา ก่อนจะหัวเราะคิกคัก ก่อนที่อาเซลจะตอบ เอ็ดนาก็เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มหวานลวงตา ขณะกางแขนออก “ลิเลียใช่ไหม? มานี่สิจ๊ะคนดี ให้ฉันอุ้มหน่อย” เด็กหญิงเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะยื่นแขนออกมาโดยไม่ลังเล อาเซลส่งตัวเธอมาให้ และเอ็ดนาก็รับเด็กน้อยมากอดอย่างแผ่วเบา ความอุ่นของร่างเล็กแนบอยู่กับหน้าอกของเธอ กลับให้ความรู้สึกสบายใจประหลาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน ลิเลียหัวเราะคิกคัก เสียงใสและร่าเริง “คุณสวยจังเลย ตอนนี้คุณเป็นแม่ของหนูแล้ว!” มุมปากของเอ็ดนายกสูงขึ้นอีก เธอกระชับอ้อมแขนรอบตัวเด็กน้อยเล็กน้อย ขณะหันไปมองอาเซลทางหางตา แววซุกซนวูบไหวในดวงตา “ได้ยินไหม อาเซล” เธอพูดอย่างหวานหยดย้อย พลางปัดปอยผมสีชมพูที่ตกลงมาบนหน้าให้ลิเลีย “ฉันเป็นแม่ของเธอแล้ว แม่คนเดียวของเธอ” อาเซลกะพริบตา แล้วเอามือลูบขมับ “คุณเอ็นดูเธอเร็วเกินไปแล้ว” เอ็ดนายิ้มมุมปากบางๆ พลางโยกตัวลิเลียเบาๆ ในอ้อมแขน ราวกับยอมรับบทบาทนั้นไปแล้วโดยสมบูรณ์ เด็กหญิงซบอยู่กับเธออย่างสบายใจ ฮัมเพลงเบาๆ อย่างมีความสุข ขณะที่หัวใจของเอ็ดนากลับเต้นถี่ในแบบที่เธอไม่ได้รู้สึกมาหลายปี บางทีอาจเป็นเพราะความอบอุ่นของเด็กน้อยในอ้อมแขน... หรือบางทีอาจเป็นเพียงเพราะเขานั่งอยู่ใกล้ขนาดนี้ ดวงตาสีแดงคอยมองเธอด้วยความขบขันเงียบๆ แต่เธอก็มีความสุข... ความสุขจริงๆ