Chapter 17: Star Castle [II]

เผยแพร่เมื่อ 21 มี.ค. 2569 16:22

บทที่ 17: ปราสาทดาว [II] Azel พบว่าตัวเองอยู่ลำพังในห้องรับรองแขกสุดหรูหรา ซึ่งใหญ่กว่าห้องเก่าของเขาที่กระท่อมของ Steven อย่างน้อยสิบเท่า เตียงหลังมหึมา ปูด้วยผ้าปูที่นอนขอบทอง หมอนนุ่มฟู และหัวเตียงที่สลักเป็นรูปดอกลิลลี่ที่กำลังเบ่งบาน พรมสีแดงเนื้อนุ่มช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเขา และหน้าต่างบานกว้างก็ปล่อยให้แสงแดดยามบ่ายลอดเข้ามาเพียงบางเบา เขาสังเกตเห็นตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้า ทั้งเสื้อตัวยาวชั้นดีและเสื้อคลุมบุผ้าไหม ขนาดพอดีกับตัวเขาราวกับตัดมาให้ "พวกเขารู้สัดส่วนฉันได้ยังไงวะ" Azel บ่นพึมพำ ขมวดคิ้วแน่น "น่าขนลุกชะมัด" แต่ไม่มีเวลามัวคิดเรื่องนั้นต่อ กระดูกของเขาเหนื่อยล้า ไม่ใช่เพราะใช้แรงหนัก แต่เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำหนักทางอารมณ์จากการช่วยนางเอกไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่ถึงสองคน ทั้งที่ต้องแบกรับความลับซึ่งมีแค่เขาที่รู้... แค่นั้นก็เกินพอจะทำให้ใครสักคนต้องการพักยาว ๆ แล้ว เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง แล้วเอื้อมมือเข้าไปในช่องเก็บของของตัวเอง นิ้วของเขาแตะผ่านระลอกโปร่งใสของพื้นที่เก็บของจากระบบ แสงวาบเล็ก ๆ ปรากฏเป็นประตูมิติเรืองรอง แล้วจากนั้นเขาก็ดึงเอา Supreme Aura Pill ออกมา เม็ดยากลมสีขาวบริสุทธิ์ที่เต้นแผ่วเบาราวกับหัวใจ ‘ตามข้อมูลในตำนานกับพวกผู้พัฒนา ห้องพวกนี้เก็บเสียงได้ แถมยังกันพลังงานได้ด้วย ตราบใดที่ฉันไม่ระเบิดอะไรทิ้งหรือฟันดาบทะลุเพดาน คนข้างนอกก็ไม่น่าจะรู้เลยว่าฉันกำลังใช้ไอเทมระดับรีลิกอยู่’ Azel หายใจยาว ก่อนจะโยนเม็ดยาเข้าปาก ไม่มีรสชาติ ไม่มีการระเบิดของพลังในทันที มีเพียง... ความสงบ จากนั้นพายุก็เริ่มขึ้น ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะเทือนด้วยพลังงาน เสียงหึ่งลึก ๆ ดังขึ้นจากภายใน แต่ไม่เจ็บปวดเลย เส้นทางออร่าในร่างกายของเขา หรือแม้แต่เส้นชีพจรที่พลังต้นกำเนิดแห่งชีวิตไหลเวียนผ่าน เริ่มขยายตัวและเปล่งแสงด้วยแสงที่มองไม่เห็น แต่ไม่มีความเจ็บ ไม่มีการแตกสลาย มันเหมือนแสงแดดอุ่น ๆ ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ส่วนที่มืดที่สุดของตัวตนเขา สิ่งเจือปนในร่างของเขา ทั้งของเสียที่เกาะติดกระดูกและเลือด ถูกเผาผลาญจนหมด กลายเป็นไอระเหยอยู่ในเส้นเลือด มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกหลอมสร้างขึ้นใหม่ เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว Azel ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น "...เชี่ย" เขากระซิบกับตัวเอง เขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่กระจกอีกฝั่งของห้องยืนยันความแตกต่างเล็กน้อยนั้นได้อย่างชัดเจน เขาดูประณีตขึ้น เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่แค่ความหล่อธรรมดา แต่เกือบจะดูเหนือโลก โครงหน้าของเขาคมขึ้นเล็กน้อย ยังดูอ่อนวัยอยู่ แต่หล่อเหลาอย่างปฏิเสธไม่ได้ ร่างที่เคยดูเป็นเด็กก็ดูสูงขึ้นอีกนิด แค่พอให้สังเกตได้ แต่พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงนั้น ก็มีปัญหาใหม่ตามมา "...เหม็นชะมัด" สิ่งเจือปนที่ถูกเผาออกมานั้นตอนนี้เกาะอยู่บนผิวของเขาเหมือนน้ำมัน Azel ถอนหายใจ ก่อนจะถอดเสื้อออกแล้วเดินไปยังอ่างอาบหินอ่อนที่แทบจะเป็นบ่อน้ำพุร้อนขนาดย่อมอยู่แล้ว เขาปล่อยให้ความอุ่นไหลซัดรดร่าง และซึมซับเอาช่วงเวลาแห่งความสงบที่แท้จริงครั้งแรกในรอบหลายวัน จากนั้น การหลับก็มาเยือนอย่างง่ายดาย [ต่อมาในช่วงเย็น...] Azel ถูกปลุกจากการหลับใหลด้วยเสียงเคาะประตูเบา ๆ ตามด้วยเสียงประตูที่เปิดแง้ม และเสียงฝีเท้าในรองเท้าแตะที่เดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง เขาลืมตางัวเงียขึ้นมา แล้วพบว่าตัวเองถูกรายล้อมไปด้วยบรรดาสาวใช้ในวังอย่างน้อยหกคน พวกเธอถือกล่องตกแต่งลายวิจิตรและผ้าขนหนูเนื้อนุ่มในมือ "สวัสดีตอนเย็นค่ะ คุณชาย Azel" หนึ่งในนั้นกล่าวพลางโค้งศีรษะอย่างอ่อนโยน "ถึงเวลาต้องเตรียมตัวไปทานอาหารเย็นกับองค์จักรพรรดิแล้วค่ะ" "...อาหารเย็น?" เขาครางตอบ ทั้งที่ยังงัวเงียอยู่ครึ่งหนึ่ง "กับองค์จักรพรรดิ จักรพรรดินี เหล่าองค์ชายและองค์หญิงค่ะ" อีกคนตอบพร้อมรอยยิ้มสว่างไสว ยังไม่ทันที่เขาจะโต้แย้ง สองคนในนั้นก็ช่วยพยุงให้เขาลุกนั่งแล้ว ที่เหลือก็ขยับตัวกันอย่างคล่องแคล่ว ถอดเสื้อผ้าให้ เช็ดผิวด้วยผ้าอุ่น และใช้แปรงนุ่มหวีเส้นผมสีเงินของเขาอย่างเบามือ Azel กระพริบตา มองเพดานขณะพวกเธอทำงานอยู่ รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตุ๊กตาที่ถูกแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อเอาไปโชว์ เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เขายืนอยู่หน้ากระจกในชุดเสื้อตัวยาวสีน้ำเงินเข้มสุดสง่างามที่สอดเส้นเงินเอาไว้ สวมคู่กับกางเกงสีขาวและรองเท้าบูตสีดำสูง ตราสัญลักษณ์สีทอง รูปดาวบานสะพรั่ง ถูกปักไว้ใกล้กระดูกไหปลาร้าของเขา เส้นผมถูกหวีจนเงางาม พลิ้วตกลงมาปรกดวงตาสีแดงเข้มเล็กน้อย เขาดู... สมฐานะราชวงศ์ "ตอนนี้ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว..." [ในขณะเดียวกัน ในห้องเสวยของราชวงศ์...] เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโถงหินอ่อนอันกว้างใหญ่ โต๊ะยาวสีทองถูกล้อมรอบด้วยเชื้อพระวงศ์ และ Sword Saint ที่แต่งกายสบาย ๆ เขาไม่เคยเป็นคนชอบงานเฉลิมฉลองอยู่แล้ว องค์จักรพรรดิ Arthur Starbloom อยู่ในอารมณ์ครื้นเครงเป็นพิเศษ เสียงหัวเราะทุ้มของพระองค์ดังขึ้นทุกครั้งที่ได้ฟัง Steven เล่าเรื่องราวบางส่วนของการเดินทาง ผู้บัญชาการอัศวิน Mira นั่งอยู่ปลายโต๊ะอีกด้าน สีหน้าเรียบเฉย แต่ก็กำลังฟังอยู่ จักรพรรดินีพระองค์หนึ่งรินไวน์ให้ตัวเอง ขณะที่องค์ชาย Aegon และ Varen นั่งเงียบงัน แต่ละคนมีบรรยากาศเฉพาะตัวของตนเอง และตรงกลางโต๊ะ มีที่นั่งว่างหนึ่งที่รอแขกกิตติมศักดิ์อยู่ "ข้าต้องพบเด็กหนุ่มคนนี้ที่ช่วยลูกสาวของข้าให้ได้" องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยรอยยิ้ม "Steven เจ้าช่างนำเรื่องเซอร์ไพรส์มาให้ข้าเสมอ" แล้วประตูก็เปิดออก ทุกสายตาหันไปมองพร้อมกัน และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น Azel เขาก้าวเข้ามา คางเชิดขึ้นเล็กน้อย เดินด้วยความมั่นใจแม้ในอกจะยังปั่นป่วนดุจพายุฝน เขารับรู้ได้ถึงสายตาทุกคู่ โดยเฉพาะแววตาที่เบิกกว้างของ Aegon และเสียงกระซิบตื่นตะลึงของเหล่าจักรพรรดินี แม้แต่สีหน้าที่เย็นชาของ Mira ก็ยังอ่อนลงไปเพียงเล็กน้อย ผมสีเงินของเขาเปล่งประกายในแสงคบเพลิง ดวงตาเรืองแสงด้วยความหนักแน่นเงียบงันที่ทำให้เขาดูโตเกินอายุจริง Naelia ที่นั่งอยู่ข้างมารดารีบยืดตัวตรงทันที แก้มของเธอแดงระเรื่อ และรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปาก Ira ที่ก่อนหน้านี้ยังคงสงบนิ่ง ก็ขยับตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้เช่นกัน องค์จักรพรรดิทรงปรบพระหัตถ์หนึ่งครั้งอย่างชัดเจนว่าพอพระทัย "ดังนั้น เจ้าก็คือชายหนุ่มที่ช่วยองค์หญิงคนแรกของข้าไว้สินะ" Azel ก้าวเข้าไป โค้งตัวลงเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ "เป็นเกียรติของผมครับ ฝ่าบาท" Steven ยิ้มกว้างอยู่ข้าง ๆ "บอกแล้วไง เด็กคนนี้ตัวจี๊ดของแท้" Azel หน้าแดงก่ำ หันไปจ้องชายคนนั้นเบา ๆ ขณะที่เหล่าจักรพรรดินีก็พากันหัวเราะ

React

พูดคุย