บทที่ 47: หยอกเย้า เอ็ดนารู้ดีว่าที่ตัวเองฟังดูน่าขัน ไม่สิ แย่กว่าน่าขันเสียอีก เธอฟังดูเหมือนเด็กที่กำลังหึงหวง และยังออกแนวครอบครองอยู่เล็กๆ ด้วย ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังหยุดความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนอีแร้งไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ถึงได้ถูกลิเลียเรียกว่าแม่ก่อนหน้าเธอ? ความคิดนั้นกัดกินใจเธออย่างช้าๆ มันไม่สมเหตุสมผลเลย มันไม่สมกับความเป็นจักรพรรดินีเอาเสียเลย แต่เพียงแค่คิดว่าอาเซลอยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นมากพอจนลูกสาวของเขายอมเรียกอีกฝ่ายด้วยคำนั้นได้อย่างง่ายดาย หัวใจเธอก็เหมือนถูกบิดจนเจ็บแปลบ แขนของเธอกระชับโดยสัญชาตญาณรอบเด็กสาวผมสีชมพูที่นั่งอยู่บนตัก เธอกอดลิเลียไว้แนบอก ลิเลียตัวอุ่นและนุ่มเหลือเกิน เสียงหัวเราะคิกคักของเธอเบาเหมือนขนนกที่กระทบข้างหูเอ็ดนา ความรู้สึกนั้นแปลกแยก แต่กลับชวนมึนเมา 'นานแค่ไหนแล้วนะที่ข้าไม่ได้รู้สึกแบบนี้' เอ็ดนาคิดอย่างเคลิบเคลิ้ม เธอกำลังรู้สึก... มีความสุข ความสุขจริงๆ แน่นอนว่าเธอรักลูกสาวของตัวเอง การได้เห็นเนเลียกับน้องสาวเติบโตแข็งแกร่งทำให้เธอภูมิใจ แต่สิ่งนี้ สิ่งที่อบอุ่นเงียบๆ ค่อยๆ พรั่งพรูอยู่ในอกเพียงเพราะอาเซลอยู่ตรงนี้ มันเป็นอะไรที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันให้ความรู้สึกเหมือนวัยเยาว์ เหมือนความรักครั้งแรกอันแสนบริสุทธิ์ที่เธอเคยอ่านถึง เหมือนความฝันที่เป็นไปไม่ได้ซึ่งเธอทอดทิ้งไปนานแล้ว เมื่อหน้าที่ได้มัดเธอไว้ด้วยโซ่แห่งไหมและทองคำ ถ้าเธออายุน้อยกว่านี้... เหล่าเทพเอ๋ย ถ้าเธออายุน้อยกว่านี้สักนิดก็คงดี บางทีอาจจะใกล้เคียงกับวัยของเนเลียก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอคงได้เกาะอาเซลไว้แบบไม่อายใคร ฉกเอาความสนใจของเขามาทั้งหมด และไม่ยอมปล่อยไปไหนอีก แต่เธอไม่ได้เป็นอย่างนั้น เธอควรจะเป็นฝ่ายสงบนิ่ง สุขุม เป็นคนที่โตเป็นผู้ใหญ่กว่าในระหว่างพวกเขาเพราะเธออายุมากกว่า และถึงอย่างนั้น ทั้งที่เธอพยายามยับยั้งตัวเองมาตลอดหลายปี เธอกลับกำลังรู้สึกหึงหวงผู้หญิงที่ไม่มีหน้า และเธอไม่รู้จักแม้แต่น้อย “เอ่อ... เธอเรียกผู้หญิงสวยทุกคนว่า ‘แม่’ น่ะ” อาเซลพูดอย่างไม่ใส่ใจ ชัดเจนว่าเข้าใจความเงียบของเธอผิดไป เอ็ดนากระพริบตา ก่อนจะฝืนหัวเราะเบาๆ ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เธอหวังว่าจะดูเป็นธรรมชาติ แน่นอนว่าเขาต้องคิดแบบนั้นอยู่แล้ว เขามีความสามารถน่าปวดหัวแบบนี้เสมอ ชนิดที่อ่านเธอผิดได้ตรงจังหวะพอดิบพอดี และปลดอาวุธเธอทิ้งก่อนที่เธอจะรู้ตัวเสียอีก มันเคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว แต่คำพูดของเขาก็ไม่ได้ช่วยปลอบเธอจริงๆ ถ้าให้ว่าไป มันยิ่งทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมอีก ผู้หญิงสวย เขาเรียกผู้หญิงปริศนาคนนั้นแบบนั้นใช่ไหม? แล้วเขาเคยเรียกเธอว่าสวยต่อหน้าแล้วหรือยัง? แทนที่จะตอบ เอ็ดนากลับก้มมองลิเลียที่เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตากลมโตเปี่ยมความสงสัย “ลิเลีย” เอ็ดนาพูดเสียงอ่อนโยน แต่แฝงความหยอกเย้า “แม่คนแรกของเจ้าสวยกว่าข้าหรือเปล่า?” เด็กน้อยเอียงคอ ราวกับคำถามนี้เป็นเรื่องที่จริงจังที่สุดในโลก เพียงชั่วครู่ เธอทำแก้มป่องคิดอย่างตั้งใจ แล้วสีหน้าก็พลันสว่างไสวด้วยความยินดีราวแสงแดด “ไม่!” เธออุทาน ก่อนจะกอดคอเอ็ดนาแน่น “ท่านสวยกว่าตั้งเยอะเลยค่ะ แม่!” หัวใจเอ็ดนาแทบละลาย เสียงหัวเราะที่หลุดออกมาจากลำคอเบาและปลดปล่อยอย่างไม่ยั้ง เธอกอดลิเลียตอบกลับอย่างแน่นแฟ้น พลางซาบซึ้งกับแขนเล็กๆ ที่รัดไหล่เธอเอาไว้ เสียงหัวเราะของเธอ ความยินดีไร้เดียงสาและไม่ถูกกักเก็บนั้น บริสุทธิ์เสียจนริมฝีปากเอ็ดนาสั่นไหว เธอลูบผ่านเส้นผมสีชมพูนุ่มสลวยของลิเลียอย่างแผ่วเบา ดื่มด่ำกับความนุ่มนั้น ขณะเดียวกันอาเซลที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เอนหลังอย่างสบายๆ บนเก้าอี้ ดวงตาสีแดงเพลิงมองพวกเธอสองคนด้วยแววขบขัน เขารู้สึกโล่งใจที่ทำให้อเอ็ดนายิ้มได้ เหตุการณ์ในเกมครั้งนั้นเคยทำให้รอยยิ้มของเธอหายไป... และถึงแม้เธอจะไม่ได้เป็นนางเอก เขาก็ไม่อยากเห็นเธอเสียรอยยิ้มแบบนี้ไป เมื่อเห็นช่วงเวลาที่เงียบลง เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่เปิดค้างอยู่บนโต๊ะข้างๆ เธอ แล้วพลิกมันเล่นในมืออย่างไม่รีบไม่ร้อน “ฉันกำลังสงสัยอยู่ว่าตอนฉันไม่อยู่ เธออ่านอะไรอยู่” อาเซลพูดเบาๆ ขณะพลิกไปหน้าแบบสุ่ม “ครั้งสุดท้ายที่เราอ่านด้วยกัน คือเรื่อง ตำนานจอมเวทแห่งวงแหวนที่เก้า กับสงครามครั้งใหญ่ครั้งแรก” เอ็ดนาชะงัก ความร้อนวาบพุ่งขึ้นมาตามลำคอของเธอ เขากำลังถือหนังสือเล่มนั้นอยู่ นิ้วมือของเธอกระตุกอย่างไร้ประโยชน์ข้างตัว นิยายเล่มนั้นไม่ใช่หนึ่งในหนังสืออ่าน “ใสซื่อ” ของเธอ มันเป็นหนึ่งในเล่มที่เธอตั้งใจเลือกมากกว่า เป็นนิยายรักที่เต็มไปด้วยแรงตึงเครียด ซึ่งเธอสั่งทำเป็นการส่วนตัว เพราะชั้นหนังสือในวังไม่มีสิ่งที่เธอโหยหาจริงๆ และที่เลวร้ายที่สุดคือ เธอยืนยันให้ชื่อตัวเอกฝ่ายชายเป็น “อาเซล” เธอช่วยไม่ได้... เขาออกจากหัวเธอไม่ได้สักที... ลมหายใจของเธอสะดุด อาเซลพลิกอ่านอีกสองสามหน้า ไล่สายตาไปตามลายมือประณีต ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วปิดหนังสือลงพร้อมถอนหายใจเบาๆ “อืม...” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ไม่ได้เยาะเย้ยหรือดุว่าอะไร มันกลับดูคล้ายยอมรับชะตาเสียมากกว่า ราวกับเขาคาดผลลัพธ์นี้ไว้ตั้งแต่วินาทีที่เห็นห้องสมุดของเธอแล้ว หน้าเอ็ดนาร้อนผ่าว เธอไม่กล้าสบตาเขา แน่นอนว่าเขาต้องเดาออกอยู่แล้ว เพราะความสิ้นหวังที่จะหนีความตึงเครียด เธอจึงหันไปสนใจลิเลียแทน ลูบผมเธอเบาๆ เพื่อปลอบประสาทที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง “เจ้า... ผิดหวังหรือเปล่า?” เอ็ดนาถามในที่สุด แม้จะไม่อาจซ่อนเสียงสั่นเอาไว้ได้ เธอเกลียดที่มันฟังดูเปราะบาง แต่คำถามนั้นก็หลุดออกไปจนได้ อาเซลปรายตามองเธอ และชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นก็นุ่มลง “ไม่” เขาตอบอย่างหนักแน่น “ไม่เลย ถ้าจะให้พูดจริงๆ นะ” เขาเผยยิ้มมุมปากนิดๆ แล้วเอนศอกกับที่วางแขน “บางทีฉันก็อ่านอะไรแบบนั้นเหมือนกัน” เอ็ดนาหันขวับไปมองเขาอย่างตะลึง “เจ้าเคยด้วยหรือ?” เขาหัวเราะ เสียงต่ำและน่าหงุดหงิดเพราะมันมั่นใจเกินไป “แน่นอน” เขายอมรับ พลางเท้าคางกับมือ “แต่ถ้าเทียบกับนิยายบางเล่มที่ฉันเคยเห็นมาก่อน... อันนี้ยังถือว่าเบามาก” และเขาก็ไม่ได้โกหก นิยายสยิวในโลกของเขาทำให้เล่มนี้ดูเหมือนนิทานก่อนนอน เพราะพวกนั้นละเอียดลึกซึ้งจนแทบจะเกินขอบเขตไปมาก เอ็ดนากะพริบตารัว ใบหน้าของเธอยิ่งแดงเข้มขึ้นกว่าเดิม ริมฝีปากเธอสั่นนิดๆ ก่อนจะฝืน吐คำเดียวที่นึกออก “พ...พวกบ้า...” แต่ในใจลึกๆ เธอแทบจะต้องห้ามตัวเองไม่ให้ถามเขาว่ามีอะไรแนะนำบ้าง อาเซลเพียงยิ้มกว้างขึ้น เขาเอนตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม น้ำเสียงลดต่ำลงเป็นโทนหยอกล้ออันตรายที่เธอเริ่มจะทั้งหวาดและโหยหาในเวลาเดียวกัน “แต่ฉันก็สงสัยนะ” เขาพูดช้าๆ “ทำไมชื่อฉันถึงเป็นชื่อของพระเอกฝ่ายชายล่ะ?” ทั้งตัวเอ็ดนาสะดุ้งโหยง “ฉะ...ฉะ...ฉันมะ...ไม่...รู้...ว่าคะ...คุณพูดอะไร...อึก...” เธอพูดตะกุกตะกักอย่างรุนแรง สะดุดทุกพยางค์ขณะนิ้วมือกำชายชุดของตัวเองแน่นอย่างช่วยไม่ได้ เธออยากตาย ตรงนั้นเลย และแน่นอนว่า ชะตากรรมกลับเลือกเอาช่วงเวลานั้นพอดีที่จะโยนเธอเข้าสู่นรกเพิ่มขึ้นอีก ประตูห้องสมุดถูกผลักเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น “แม่?” เสียงของเนเลียดังขึ้น เร็วและเต็มไปด้วยความอยากรู้ “เห็นอาเซลหรือยังคะ เขายังไม่มา—” คำพูดนั้นขาดหายไปกลางอากาศ เนเลียก้าวเข้ามา สายตากวาดมองทั่วห้อง ก่อนจะชะงักทันทีเมื่อดวงตาไปหยุดอยู่ที่เขา อาเซลหันศีรษะไปมองเธออย่างสงบ ดวงตาทั้งสองสบกัน ลมหายใจของเนเลียสะดุด หัวใจเธอเต้นหลุดจังหวะไปหนึ่งครั้ง เขา... งดงามเหลือเกิน