บทที่ 76: กลับมาพบกันอีกครั้ง แสงแรกของรุ่งอรุณค่อยๆ เล็ดลอดผ่านม่านบางเบา ทอประกายสีทองอ่อนลงบนห้องพักเรียบง่ายของโรงเตี๊ยม ดวงตาของ Azel ค่อยๆ ลืมขึ้นก่อนที่ดวงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้าเต็มที่ อยู่ครู่หนึ่ง เขานอนนิ่งฟังเสียงนกร้องแผ่วเบาด้านนอก กับเสียงล้อเกวียนที่ดังมาจากถนนข้างล่างเป็นระยะ ร่างกายของเขารู้สึกอุ่นสบาย สบายเกินไป พอหันศีรษะไป เขาก็เข้าใจในทันทีว่าเพราะอะไร Edna กอดรัดเขาไว้ราวกับผ้าห่มที่มีชีวิต เส้นผมสีเงินของเธอแผ่กระจายอยู่บนหมอนและพาดอยู่บนหน้าอกของเขา แก้มของเธอแนบชิดกับเขาด้วยสีหน้าสงบผ่อนคลายอย่างแท้จริง แขนข้างหนึ่งของเธอรัดอยู่กับลำตัวเขา ส่วนขาของเธอพาดทับลงมาที่ช่วงล่างของเขาอย่างเป็นเจ้าของ ไออุ่นจากร่างเธอโอบล้อมเขาไว้อย่างสมบูรณ์ แขนขาของทั้งคู่พันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง ราวกับเธอหวาดกลัวที่จะปล่อยเขาไปแม้ในยามหลับ ริมฝีปากของเธอแยกออกเล็กน้อยตามจังหวะหายใจอ่อนโยน และเป็นบางครั้งเธอก็ส่งเสียงแผ่วเบาออกมา ครึ่งหนึ่งคล้ายถอนหายใจ ครึ่งหนึ่งคล้ายพึมพำ จนความเงียบอันคมกริบของยามเช้าค่อยๆ เลือนหายไป หัวใจของ Azel อ่อนลงเมื่อเห็นภาพนั้น เขาใช้นิ้วปัดเส้นผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าของเธอออกอย่างระวัง ไม่ให้รบกวนเธอ “น่ารักชะมัด” เขาพึมพำเบาๆ ความอบอุ่นเอ่อท้นขึ้นในหัวใจของเขา ด้วยความอดทนที่ฝึกฝนมาอย่างดี เขาค่อยๆ ขยับร่างกาย ดิ้นหลุดออกมาจากอ้อมกอดของเธอ แม้ในยามหลับ Edna ก็ยังคว้าเขาไว้แน่นจนคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่พอเขาก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ สีหน้าของเธอก็คลายลง เธอยิ้มบางๆ อยู่ในความฝัน พึมพำอะไรที่ฟังไม่รู้เรื่อง Azel ยืนมองใบหน้าสงบของเธออีกเพียงครู่ ก่อนจะลุกขึ้น “พักผ่อนให้ดีนะ” เขากล่าวเสียงเบา เขาล้างหน้า น้ำเย็นจัดไล่เศษง่วงงุนสุดท้ายออกไป แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ เสียงหาวหลุดออกจากปากของเขา ขณะคาดเข็มขัดและสวมรองเท้าบูต ความคิดของเขาวิ่งนำหน้าไปไกลแล้ว ‘ต้องเตรียมตัวแล้ว ชายชราคนนั้นจะมาวันนี้อยู่ดี’ เขาจะมาพบ Emilia และ Azel ก็ชอบแบบนั้น การที่พวกเขาได้กลับมาพบกันแต่เนิ่นๆ ก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้พ่อกับลูกตายไปพร้อมกัน พอ Azel เปิดประตูแล้วก้าวออกไปยังโถงทางเดิน เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา “อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านอาจารย์~ เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ?” Medusa ยืนอยู่ตรงนั้นนอกประตูอย่างสบายๆ ราวกับรออยู่มาตลอดทั้งเวลา น้ำเสียงเย้าแหย่ของเธอทำให้รู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวกำลังขบขัน การปรากฏตัวฉับพลันแบบนั้นไม่ได้ทำให้ Azel แปลกใจอีกต่อไปแล้ว นั่นเป็นวิธีของเธอเสมอ ปรากฏตัวโดยไม่บอกกล่าว ยิ้มราวกับเป็นเจ้าของช่วงเวลานั้นเสียเอง “อืม Meda” Azel ตอบเรียบๆ แต่สายตากลับค้างอยู่บนตัวเธอด้วยความชื่นชมบางๆ วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดเมด เธอเลือกใส่ชุดเดรสที่เขาซื้อให้ เป็นเดรสสีน้ำเงินที่เขาซื้อให้เธอเมื่อวานนี้ มันสั้น ปลายกระโปรงอยู่เหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย และผ้านุ่มก็แนบไปกับส่วนโค้งเว้าของเธออย่างอ่อนละมุน แบบเรียบง่ายไม่ได้ทำให้ตัวตนของเธอลดลงเลย ตรงกันข้าม มันยิ่งขับให้เด่นชัดขึ้น ความงามของเธอคมกริบ ดุจอสรพิษ งดงามจนเมินมองไม่ได้เช่นเคย “เช้านี้คุณดูสวยมาก” เขาเสริม ดวงตาของ Medusa เปล่งประกาย ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มยินดี “ฉันพยายามแต่งตัวให้ดูดีเพื่อท่านค่ะ ท่านอาจารย์~” นั่นเป็นอีกอย่างที่ Azel เรียนรู้เกี่ยวกับ Meda ได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่เคยปิดบังความสนใจของตัวเอง เธอไม่สนเรื่องการยับยั้งชั่งใจ หรือการรักษาระยะห่างแบบพอเหมาะพอควร ทุกอย่างของเธอ ตั้งแต่สายตาที่มองเขา ไปจนถึงน้ำเสียงที่พูด ล้วนโจ่งแจ้งอย่างไม่ปิดบัง Azel โน้มตัวไปข้างหน้า แล้วจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยกับการกระทำนั้น ก่อนแก้มจะขึ้นสีจางๆ ทรยศความนิ่งของเธอ เธอแตะตรงที่ถูกจุมพิตด้วยปลายนิ้ว ริมฝีปากคลี่เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “วันนี้ฉันต้องออกไปจัดการอะไรบางอย่าง” Azel กล่าว น้ำเสียงหนักแน่นแต่ไม่เย็นชา “พอกลับมา เราไปเที่ยวเล่นในเมืองด้วยกันได้” ลูกแก้วสื่อสารในกระเป๋าของเขาหนักเพียงเบาๆ เขารู้ว่าเมื่อมันเริ่มเรืองแสง ก็แปลว่า Steven มาถึงแล้ว เขาต้องพร้อมรับมือ Medusa เอียงศีรษะ แก้มยังคงอมแดงอยู่เล็กน้อย “ได้ค่ะ ท่านอาจารย์~ ฉันจะรอคอยนะคะ” เธอก้าวเข้ามาใกล้ แล้วโอบแขนรอบตัวเขา กลิ่นหอมของดอกไม้ติดอยู่กับตัวเธอ สดใหม่และชวนหลงใหล Azel ผ่อนลมหายใจเบาๆ วางมือลงบนศีรษะของเธอ แล้วลูบเบาๆ ขณะที่เธอซบเข้ามาหาเขา “ดูแล Lillia ด้วย” เขาพึมพำ อย่างไม่เต็มใจนัก เธอจึงปล่อยเขาออก แม้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะไม่เคยหายไปจากใบหน้า “ได้เลยค่ะ ท่านอาจารย์ ฝากทุกอย่างไว้กับฉันได้เลย” จากนั้น Azel ก็ออกไปข้างนอก อากาศยามเช้าสดชื่นและเย็นสบาย กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยมาจากร้านเบเกอรี่ใกล้ๆ ปะปนกับกลิ่นควันจางๆ จากปล่องไฟ เขาล้วงลูกแก้วสื่อสารออกจากกระเป๋าในจังหวะที่มันเริ่มเรืองแสง “ไอ้หนู” เสียงของ Steven ดังขึ้นมาทันที หนักแน่นและทรงอำนาจ ภาพโฮโลแกรมจางๆ ปรากฏขึ้นเหนือแก้ว ร่างของ Sword Saint ถูกห้อมล้อมด้วยหมู่เมฆ “ข้าอยู่ข้างบนเจ้า” Steven กล่าว Azel หรี่ตามองภาพนั้น แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า “จะมองไกลขนาดนั้นได้ยังไงวะ” เขาพึมพำ จากนั้นก็ส่ายหน้า ก็แน่นอนอยู่แล้ว เขาคือ Sword Saint Azel ปิดการทำงานของลูกแก้วแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย พลังเวทของเขา เมื่อคืนเขาลืมมันไปเสียสนิท ถ้า Steven รับรู้ได้ อาจมีคำถามตามมา ‘ระบบ มีวิธีปกปิดพลังเวทของข้ามั้ย?’ [ฟีเจอร์ปกปิดได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว พลังเวทของท่านจะถูกปกปิดจากนี้ไป แม้ว่าเหล่าผู้มีระดับสูงกว่ายังสามารถมองเห็นได้] มุมปากของ Azel ยกขึ้นบางๆ ‘บางทีเจ้านี่ก็สมบูรณ์แบบเกินไป’ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า กริฟฟินกำลังร่อนลงมาแล้ว ปีกอันใหญ่โตของมันบดบังแสงอาทิตย์ไว้ชั่วขณะ อสูรตัวนั้นลงจอดอย่างหนักบนถนนหินกรวด เล็บตีนครูดกับพื้นหินขณะมันพับปีกมหึมาของตนเข้า บนหลังของมันคือ Steven ซึ่งลงจากหลังได้อย่างชำนาญ เขาออกคำสั่งสั้นๆ ไม่กี่คำแก่กริฟฟิน แล้วด้วยแรงกระพือปีกอันทรงพลัง มันก็ทะยานกลับขึ้นฟ้า หดเล็กลงเรื่อยๆ จนลับไปกับเส้นขอบฟ้า จากนั้น Steven ก็หันกลับมา สีหน้าของเขาแข็งกระด้าง “พาข้าไปหาลูกสาวของข้า” ‘เขาจะไม่แม้แต่จะทักว่าไงเลยเหรอ?’ ... บรรยากาศภายในที่พักหนักอึ้ง Emilia นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น นิ้วมือของเธอประสานกันแน่น ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับเผยความประหม่าออกมาจากข้างในอย่างชัดเจน วันนี้คือวันนั้น วันที่พ่อของเธอจะมารับเธอ Rain นั่งอยู่ใกล้ๆ เงียบงันและเฝ้าระวัง Hilda และ Elga ก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน แต่ละคนจมอยู่กับความคิดของตนเอง ทว่าก็ถูกรวมไว้ด้วยความคาดหวังเดียวกัน ห้องทั้งห้องเงียบงัน ราวกับทุกเสียงถูกขยายให้ดังขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเสียงเข็มนาฬิกาเรือนเล็กบนผนัง เสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ของเฟอร์นิเจอร์ หรือเสียงเสียดสีกันแผ่วๆ ของเสื้อผ้า พวกเขาเชื่อใจ Azel ไม่มีใครในนั้นสงสัยเขา แต่ความเชื่อใจก็ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดลง พวกเขากำลังรอคอย Sword Saint ในสถานที่อันเรียบง่ายเช่นนี้ ประตูส่งเสียงเอี๊ยด ทุกศีรษะหันไปมองในจังหวะที่มันเปิดออก ในตอนแรกมองเห็นเพียงร่างของ Azel เท่านั้น แต่แล้วก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวที่เร็วเสียจนแม้แต่สายตาแหลมคมของ Rain ยังแทบตามไม่ทัน แทรกผ่านห้องมาทั้งห้องในพริบตา ชั่วอึดใจเดียว ร่างหนึ่งก็ทรุดคุกเข่าลงเบื้องหน้า Emilia แล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด Sword Saint แขนของ Steven โอบรัดลูกสาวไว้แน่นด้วยพลังที่สิ้นหวัง ร่างทั้งร่างของเขาสั่นสะท้าน น้ำตาคลอขึ้นในดวงตา แล้วไหลลงมาตามแก้มที่ผ่านร้อนผ่านหนาวของเขาอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด ต่อให้เขามีชื่อเสียงเพียงใด ต่อให้เขาเป็นผู้ที่ทำให้ทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยพลังของตน ในเวลานี้เขาก็ไม่ใช่ Sword Saint เขาเป็นเพียงพ่อคนหนึ่ง “Emilia” เขากระซิบเสียงแหบพร่า “พ่อคะ” เธอตอบกลับ เสียงสั่นจนขาดห้วง ขณะที่แขนของเธอโอบกลับรอบตัวเขา พวกเขากอดกัน...