บทที่ 87: เทพธิดาจอมซน ‘ชีวิตเมื่อก่อนมันน่าเบื่อจริงๆ’ ความคิดนั้นลอยเอื่อยผ่านจิตใจของ Nyala เทพธิดาแห่งแดนแห่งแสง ขณะที่นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินเรียบอุ่นจากแสงตะวันริมชายฝั่ง นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ ปล่อยให้สายลมทะเลอันเปล่งประกายพัดผ่านเรือนผมสลวยอย่างแผ่วเบา แดนแห่งแสงแผ่กว้างไร้จุดสิ้นสุดรายรอบตัวนาง ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยรุ่งอรุณอันสว่างไสวชั่วนิรันดร์ ผืนทรายขาวราวไข่มุกบดละเอียด และมหาสมุทรที่ส่องแสงระยิบระยับด้วยประกายศักดิ์สิทธิ์จางๆ นี่คืออาณาเขตของนาง คือแก่นแท้ของตัวตนที่ถักทอผสานอยู่ในผืนดินสวรรค์แห่งนี้ พลังศักดิ์สิทธิ์ในที่แห่งนี้สมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง หากมนุษย์จากโบสถ์สามารถสัมผัสมานาแห่งนี้ได้แม้เพียงเศษเสี้ยว พวกเขาคงได้ก้าวขึ้นสู่ระดับในตำนานทันที ทว่า... เทพธิดาผู้เป็นนิรันดร์และไม่เคยเปลี่ยนแปลง กลับหิวกระหายความตื่นเต้นมานานเกินไปแล้ว ความสมบูรณ์แบบที่เงียบงันยาวนับศตวรรษแล้วศตวรรษเล่า ค่อยๆ เลือนกลายเป็นความจำเจ จนกระทั่งเขามา สายตาของนางเลื่อนมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ Azel นั่งอย่างสงบ มือข้างหนึ่งถือไม้เสียบเนื้อ เคี้ยวช้าๆ ขณะที่แสงของแดนแห่งนี้ไหลซึมเข้าสู่แก่นพลังของเขาอย่างมองไม่เห็น เขาไม่ได้ต่อต้านมัน ร่างกายของเขาดูดกลืนมันอย่างตะกละตะกลาม สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้ก็เพราะตัวตนของเขา เขาเป็นมนุษย์ แต่ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา เขาเป็นของนาง Nyala กัดเคบับของตัวเองเข้าไปบ้าง ฟันจมลงในเนื้อนุ่มที่ปรุงรสด้วยเกลือ ไฟ และความทรงจำ นางหลับตาลง รสชาตินั้นระเบิดออกมาอย่างเข้มข้น หยาดเยิ้มด้วยความอร่อยที่ทั้งผลไม้ทิพย์และน้ำหวานอมฤตของเหล่าเทพก็ไม่อาจเลียนแบบได้ หัวใจของนางละลายอีกครั้ง ‘ข้าไม่ได้กินอะไรจากโลกมนุษย์มาหลายศตวรรษแล้ว...’ ริมฝีปากของนางแย้มออกเป็นลมหายใจเปี่ยมสุข ‘นี่สินะ... สิ่งที่ข้าขาดหายไป’ นางเคยอยู่เหนือมวลมนุษย์ ทว่าเพียงคำเดียวที่กัดลงไป นางกลับนึกได้ว่าทำไมเหล่ามนุษย์จึงเฝ้าถนอมอาหาร เสียงหัวเราะ และความอบอุ่นเอาไว้ นางนึกได้อีกครั้งว่าทำไมเดิมทีนางจึงเฝ้ามองดูพวกเขา “อร่อยมากเลย” นางพูดขึ้นในที่สุด พร้อมเลียริมฝีปากด้วยความรื่นรมย์แบบเด็กสาว Azel ยิ้มจางๆ มองความสุขของนางราวกับมันมีค่ามากกว่าท้องฟ้าทั้งปวง “ดีใจที่ชอบ มันอร่อยยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการตอนดมกลิ่นได้อีกใช่ไหม” ดวงตาของ Nyala เปล่งประกาย “ใช่ อร่อยกว่ามาก” แต่แล้วริมฝีปากของนางก็ยู่ลงอีกครั้ง แก้มป่องนิดๆ “รู้ไหม ข้าเคยได้กลิ่นนี้มาก่อนนะ ผ่านทาง Rain” “ผ่านทาง Rain?” Azel เอียงคอ “ใช่” Nyala พูดพลางสะบัดผมเหมือนกำลังย้ำสิ่งที่ชัดเจน “ข้าแสดงตัวในร่างของนางได้เล็กน้อย แล้วก็แบ่งปันประสาทสัมผัสของนางได้ด้วย ข้าเคยมองผ่านดวงตานาง ได้ยินผ่านหูนาง แม้กระทั่งได้ลิ้มรสมาแล้ว” “อ้อ” ดวงตาของ Azel หรี่ลงอย่างครุ่นคิด “งั้นเธอก็รับรู้บาร์บีคิวจากนางได้สินะ” Nyala พยักหน้าเพียงครั้งเดียว พร้อมยู่ปากหนักกว่าเดิม “ถูกต้อง นางมีเงินพอ แต่ขี้เหนียวเกินกว่าจะซื้อสักอัน!” ความหงุดหงิดของนางเป็นของจริง ตลอดหลายศตวรรษ นางถูกพรากจากสิ่งเหล่านี้ไป และพอในที่สุดก็ได้อยู่ใกล้ของอร่อยผ่านทาง Rain... เด็กคนนั้นกลับปฏิเสธนาง แล้วความคิดแสบๆ ก็ผุดขึ้นมา โดยไม่เตือนล่วงหน้า นางยกมือขึ้นโบก แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายไหวระยับต่อหน้าพวกเขา ก่อรูปเป็นจอโปร่งใส Rain ปรากฏอยู่บนจอนั้น เด็กสาวมนุษย์อยู่ในสภาพแต่งตัวไม่เรียบร้อยกลางห้อง มีเพียงชุดชั้นในกับบราอันปกปิดผิวขาวซีดของนาง มือทั้งสองกำลังง่วนพยายามดึงกางเกงขาสั้นขึ้นสวม จากนั้นนางก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อรู้ว่าทั้งเทพธิดากับ Azel กำลังมองอยู่ “เฮ้ Rain~!” Nyala แกล้งเรียกด้วยน้ำเสียงลากยาวหวานเจี๊ยบ “กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องแทบจะทำให้จอแตก ขณะที่ Rain พุ่งหลบออกนอกเฟรมไป Nyala จึงสะบัดมือยกเลิกภาพนั้น พร้อมเสียงหัวเราะกังวานเหมือนระฆัง “สนุกดีใช่ไหมล่ะ” นางพูดพลางกัดเคบับอีกคำ “ใช่” Azel ยอมรับอย่างสงบ ทว่าลึกลงไปในใจกลับสะท้านวาบ ถ้า Nyala เรียกภาพของ Rain ออกมาได้ นางก็สามารถเปิดโปงเขาได้เช่นกันอย่างง่ายดาย แต่ก่อนที่เขาจะคิดต่อไปได้ไกลกว่านั้น เสียงของนางก็อ่อนลง “Azel...” “ว่าไง” “เจ้าคิดว่าข้า...ง่ายไหม” คำถามนั้นตกลงมาหนักอึ้ง เขากะพริบตา ช้าๆ เขาหันไปสบตานาง แล้วเขาก็เห็นสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นบนใบหน้าของเทพธิดาผู้มั่นใจ นางกำลังไม่แน่ใจ เลือดฝาดจางๆ แตะที่แก้ม ขนตาลดต่ำลง “ทำไมฉันต้องคิดแบบนั้นล่ะ” เขาถามอย่างอ่อนโยน “ก็เพราะข้าเป็นฝ่ายเข้าหาเจ้าก่อนนี่นา” นางพูดรวดเร็ว เกือบจะเป็นเชิงประหม่า “เพราะข้าอยากเป็นคนรักของเจ้าตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะขอเสียอีก เพราะข้าชอบ... แตะต้องเจ้าอยู่เรื่อย” น้ำเสียงของนางเบาลงเรื่อยๆ “ข้าไม่อยากให้เจ้าคิดว่าข้าหิวโหยเกินไป” ดวงตาของ Azel อ่อนลง “เทพธิดา ไม่มีข้อไหนเลยที่ทำให้เธอดูง่าย” Nyala เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “มันไม่ใช่ความผิดของเธอ และถึงแม้เธอจะเป็นฝ่ายมาหาฉันก่อน ฉันก็ไม่มองว่ามันเป็นความอ่อนแอ ฉันมองว่ามันคือความกล้าต่างหาก” Azel พูดต่อ “ฉันดีใจมากที่ได้เจอเธอ” ริมฝีปากของนางแยกออกบางๆ “หืม?” “ไม่ใช่เพราะเวทมนตร์ เพราะแดนแห่งนี้ หรือเพราะอะไรทั้งนั้น” Azel กล่าวด้วยความจริงใจเงียบๆ “แค่ได้อยู่กับเธอก็ทำให้ฉันยิ้มได้แล้ว และถ้าการที่ฉันอยู่ที่นี่ช่วยบรรเทาความโดดเดี่ยวของเธอได้ นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเหตุผลที่ฉันจะอยู่ต่อ” เทพธิดาจ้องเขาอยู่นานมาก หน้าอกของนางเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง นางจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่รู้สึกสับสนเพียงนี้คือเมื่อไร ความหวัง ความกลัว ความสุข ความโหยหา ทุกอย่างพันกันยุ่งเหยิงกลายเป็นคลื่นอารมณ์ที่ท่วมท้น จากนั้นนางก็ปล่อยไม้เสียบเนื้อที่กินไปได้ครึ่งหนึ่ง และดึงเขาเข้ามาในอ้อมแขนทันที “ข้าดีใจ” นางกระซิบลงบนหน้าอกของเขา “ข้าดีใจที่ได้พบเจ้าเหมือนกัน ข้าดีใจที่ข้าเป็นของเจ้า ข้าดีใจที่เจ้าให้ความสำคัญกับข้า และไม่เหมือนผู้ชายคนนั้นที่ Rain พูดถึง...” อ้อมกอดของนางกระชับแน่นขึ้น “ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ ขอเพียงแค่อยู่กับข้า อย่าปล่อยให้ชีวิตของข้ากลับไปเป็นความจำเจแบบเดิมอีกเลย” Azel ยกมือขึ้น ลูบผมนางอย่างอ่อนโยน “ทุกอย่างก็ดีอยู่แล้วแบบนี้ เราเป็นคนรักกันไม่ใช่หรือ? ชั่วนิรันดร์ ตราบเท่าที่วิญญาณของฉันจะดับสูญ ฉันคงไม่ไปไหนเร็วๆ นี้หรอก” ร่างของ Nyala สั่นไหว “ข้ารักเจ้า” “ฉันก็รักเธอเหมือนกัน” บรรยากาศรอบตัวพวกเขาสั่นระริก [เควสต์ลับสำเร็จ] [ทำให้เทพธิดาตกหลุมรักคุณ] [เป้าหมาย: Nyala เทพธิดาแห่งแสง] [กำลังคำนวณรางวัล... จะใช้เวลาสักหน่อย] Nyala ผละออกมา ดวงตาที่มีน้ำตาเปล่งประกายเหมือนเด็กซุกซน “เอาล่ะ... ไปว่ายน้ำกันเถอะ” “ได้สิ” Azel ยิ้ม พลางลุกขึ้นไปกับนาง ทว่าเธอไม่ได้เดินไปทางน้ำ กลับกัน มือของนางบีบมือเขาแน่นขึ้น ริมฝีปากโค้งด้วยเจตนากลั่นแกล้ง “เดี๋ยวก่อน—” นางหมุนตัวเขาไปรอบๆ แล้วใช้พลังศักดิ์สิทธิ์เหวี่ยงเขากระเด็นข้ามชายหาด “วู้! ไปเลยที่รัก!” Azel ดิ้นพล่านขณะร่างพุ่งทะยานกลางอากาศ ตูม! น้ำกระเซ็นสูงขึ้นระยิบระยับใต้แสงตะวันอันเจิดจ้า ขณะที่ Azel จมหายลงใต้คลื่นศักดิ์สิทธิ์ Nyala ตบมือหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะสะท้อนก้องไปทั่ว หัวใจของนางเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความเบื่อ ไม่ใช่เพราะความโดดเดี่ยว แต่เพราะความอบอุ่นจากการแกล้งเล่น ความสุข และความรัก “เทพธิดาจอมซน” Azel พึมพำขณะสายน้ำโอบกลืนเขา และประหลาดนัก เขากลับกำลังยิ้มอยู่ด้วยเช่นกัน