บทที่ 2012: หลุมยักษ์รอยกระบี่มหากาฬ “เจ้าจะออกเดินทางไปยังวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์เมื่อใดกัน?” สวี่เจียฉีเอ่ยถามหยวนในทันที หลังจากที่นางได้มอบเหรียญตราทรงกระบี่ให้แก่เขา “ข้าคงต้องหาทางไปที่นั่นให้ได้เสียก่อน” เขาตอบกลับ แม้ในอดีตหยวนจะเคยไปยังวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์มาแล้วในฐานะ ‘เถียนซิน’ ทว่าในยามนี้เขากลับมิอาจฟื้นคืนความทรงจำเกี่ยวกับเส้นทางมุ่งสู่สถานที่แห่งนั้นได้เลย “มีเพียงตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นเจ้าของพื้นที่เท่านั้นที่จะนำพาเจ้าไปสู่วิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ได้” สวี่เจียฉีอธิบายเสริม “เช่นนั้นข้าก็ต้องติดต่อกับตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์สินะ? แล้วข้าจะไปพบพวกเขาได้ที่ไหน?” “แม้สำนักงานใหญ่ของพวกเขาจะตั้งอยู่บนสวรรค์ชั้นที่เก้า แต่พวกเขาก็มีสาขาย่อยอยู่ในสวรรค์ชั้นที่เจ็ดและแปดเช่นกัน เจ้าสามารถไปพบพวกเขาได้ที่หลุมยักษ์รอยกระบี่” “หลุมยักษ์รอยกระบี่อย่างนั้นรึ? ตกลง ข้าจะไปหาพวกเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” “ขอให้โชคดี ตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์นั้นขึ้นชื่อเรื่องความพิลึกพิลั่น ทางที่ดีเจ้าอย่าได้ไปก่อเรื่องวุ่นวายที่นั่นจะดีกว่า อีกทั้งพวกเขายังเป็นขุมอำนาจระดับท็อป 20 ที่รวบรวมจ้าวกระบี่ไว้มากที่สุดในโลกอีกด้วย” ผู้อาวุโสไป๋กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้ามิรับปากนะ” หยวนตอบพลางเผยรอยยิ้มทะเล้น หลังจากนั้นไม่นาน หยวนก็ขอตัวลาโดยทิ้งเค่อหลานเอาไว้เบื้องหลัง เมื่อหยวนลับสายตาไป สวี่เจียฉีก็หันมาให้ความสนใจกับเค่อหลานด้วยแววตาที่คมปลาบ “เอาล่ะ... ผู้บัญชาการเค่อหลาน” “ขะ... ขอรับ!” เค่อหลานสะดุ้งสุดตัวและเหยียดหลังตรงโดยสัญชาตญาณเมื่อถูกเรียกขาน “ข้ามั่นใจว่าเคยสั่งให้เจ้าแจ้งข้าในทันทีที่หยวนกลับมา ทว่าเจ้ากลับเมินเฉยต่อคำสั่งของข้า แล้วมุ่งตรงไปกักตนฝึกฝนทันทีที่เขามาถึง เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่?” นางหรี่ตาลงจดจ้องเขาอย่างคาดคั้น เค่อหลานรีบก้มศีรษะลงพลางกล่าวขออภัยอย่างลนลาน “ข้าขออภัยอย่างสูงขอรับ! ข้าเพียงแต่ตื่นเต้นเกินไปหน่อยตอนที่เขาประทานวิชาให้ข้า...” “วิชาอย่างนั้นรึ?” ผู้อาวุโสไป๋และสวี่เจียฉีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เป็นที่รู้กันดีว่าเค่อหลานนั้นเลือกเฟ้นวิชาที่จะฝึกฝนอย่างพิถีพิถันยิ่งนัก การที่เขาตื่นเต้นกับวิชาหนึ่งจนถึงขั้นลืมเลือนคำสั่งสำคัญ ย่อมแสดงว่าวิชานั้นต้องมิใช่ธรรมดา แม้ทั้งสองจะใคร่รู้ในตัววิชานั้นเพียงใด ทว่าก็มิได้บีบคั้นให้เค่อหลานเปิดเผยออกมา เพราะถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับหยวน “ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปพร้อมกับคำเตือนก็แล้วกัน” สวี่เจียฉีกล่าวสรุป “ขอบพระคุณขอรับ นายเหนือแห่งสรวงสวรรค์!” เมื่อกลับมาถึงสำนัก หยวนก็ได้อธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้คนอื่นๆ ฟัง “สรุปว่าเจ้ากำลังจะจากไปอีกแล้วสินะ?” ฉู่หลิวเซียงถอนหายใจยาว แม้นางจะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาต้องออกเดินทางอีกครั้งในสักวัน ทว่าเมื่อเวลานั้นมาถึงจริงๆ หัวใจของนางก็ยังคงรู้สึกโหวงเหวงมิได้ “ข้าจะยังไม่ไปในทันทีหรอก ข้าสัญญากับอวี่โหรวไว้ว่าจะบอกนางก่อนจะไป ดังนั้นข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงกำหนดนัดหมายครั้งหน้า” หยวนปลอบโยน ด้วยเหตุนี้ หยวนจึงใช้เวลาที่เหลืออยู่ในสำนักร่วมกับพวกนาง จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องไปพบกับอวี่โหรว ณ หอวิชาหมื่นพัน เมื่อการพบปะสิ้นสุดลง หยวนจึงได้ประกาศถึงจุดหมายปลายทางต่อไปให้แก่พวอวี่โหรวและคนอื่นๆ ได้รับรู้ “ครั้งนี้พี่คิดว่าจะต้องจากไปนานเพียงใด?” อวี่โหรวเอ่ยถาม “ยากจะบอกได้... แต่คงไม่ต่ำกว่าสองสามปีเป็นแน่” “เข้าใจแล้ว...” อวี่โหรวก้มหน้าลงชั่วครู่ ก่อนจะเงยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอันเงียบสงบ “รักษาตัวด้วยนะพี่ชาย” “เจ้าก็เช่นกัน” อวี่โหรวเข้าสวมกอดเขาในอึดใจต่อมา “แล้วพบกันใหม่นะคะ” หลังจากออกจากหอวิชาหมื่นพัน หยวนก็เริ่มเตรียมตัวเดินทางมุ่งหน้าสู่ภูผาวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ทันที “ในเมื่อข้ามิอาจเข้าไปอยู่ในจุดตันเถียนของท่านได้เหมือนคนอื่นๆ เช่นนั้นข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนร่วมกับคนอื่นๆ ก็แล้วกัน” ซีเม่ยลี่เอ่ยกับหยวนก่อนที่เขาจะออกเดินทาง หยวนพยักหน้าตอบรับ หลังจากร่ำลากับทุกคนเรียบร้อย หยวนก็เดินทางออกจากสำนักชำระกายาไร้ที่ติ มุ่งหน้าสู่หลุมยักษ์รอยกระบี่ ทว่าช่างน่าเสียดายที่ไม่มีค่ายกลเคลื่อนย้ายไปยังจุดหมายโดยตรง เขาจึงทำได้เพียงเคลื่อนย้ายไปยังสถานที่ที่ใกล้ที่สุดและเดินทางต่อด้วยตัวเอง เมื่อก้าวออกมาจากค่ายกลเคลื่อนย้าย หยวนก็มิยอมเสียเวลาแม้แต่น้อย เขาเรียกใช้สมบัติบินได้ของฟงยวี่เสียงเพื่อเร่งความเร็วในการเดินทาง สามเดือนผ่านไป ในที่สุดหยวนก็เดินทางมาถึงจุดหมาย “ที่นี่น่ะหรือ... หลุมยักษ์รอยกระบี่?” ฟงยวี่เสียงพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความทึ่งขณะกวาดมองข้ามเส้นขอบฟ้า หลุมยักษ์รอยกระบี่นั้นยิ่งใหญ่สมคำเล่าขาน—มันคือรอยแยกขนาดมหึมาที่กรีดลึกลงไปในผืนปฐพีอย่างไร้ที่ติ ทอดตัวยาวเหยียดนับพันลี้และดิ่งลึกลงสู่ใต้ดิน ราวกับบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกสลักไว้ด้วยคมดาบจากสรวงสวรรค์ แม้ทัศนียภาพรอบด้านจะดูราวกับร่องรอยหลังผ่านศึกสงครามกัลปาวสาน ทว่ารอยแยกอันกว้างใหญ่นี้กลับมิได้อ้างว้างเปล่าเปลี่ยว มีจ้าวกระบี่นับมิถ้วนต่างเคลื่อนไหวกันอย่างคึกคักทั้งรอบบริเวณและภายในส่วนลึกของรอยแยก ตำนานเล่าขานว่ารอยแยกมหากาฬนี้ถูกจารึกขึ้นโดยจักรพรรดิกระบี่ด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียว ในยามนี้เหล่าจ้าวกระบี่จากทั่วทุกสารทิศต่างมารวมตัวกันที่นี่ ด้วยความหวังที่จะหยิบโหย่งเศษเสี้ยวแห่งอานุภาพที่ยังหลงเหลืออยู่ เพื่อขัดเกลาเจตจำนงกระบี่ของตนให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น แน่นอนว่ามิใช่จ้าวกระบี่ทุกคนที่มาที่นี่เพื่อฝึกฝน แท้จริงแล้วคนส่วนใหญ่ต่างต้องการดึงดูดความสนใจจากตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมักจะเวียนว่ายมายังหลุมยักษ์แห่งนี้เพื่อเฟ้นหาจ้าวกระบี่ผู้มีพรสวรรค์เข้าสู่ขุมอำนาจของตน เพื่อที่จะเรียกร้องความสนใจจากคนของตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์ จ้าวกระบี่หลายคนจึงจงใจปลดปล่อย ‘กลิ่นอายกระบี่’ ออกมาเป็นระยะ แสร้งทำเป็นว่ากำลังเข้าถึงแก่นแท้ของวิชา ขณะที่บางคนก็ร่ายรำกระบี่อย่างเปิดเผยด้วยความหวังว่าจะถูกค้นพบ “ช่างเป็นพวกที่แปลกประหลาดเสียนี่กะไร” ฟงยวี่เสียงวิจารณ์เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์พิลึกพิลั่นตรงหน้า เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หยวนก็เริ่มออกเดินทางสำรวจไปรอบๆ หลุมยักษ์รอยกระบี่เพื่อตามหาคนของตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์ “ชุดคลุมสีขาวทอง...” หยวนพึมพำกับตัวเองเป็นระยะ พลางแผ่ขยายสัมผัสศักดิ์สิทธิ์เพื่อสำรวจพื้นที่อย่างรวดเร็วโดยมิหยุดพัก หลายวันผ่านไป ในที่สุดหยวนก็หยุดฝีเท้าลง เมื่อเขาสามารถสัมผัสถึงใครบางคนที่ดูเหมือนจะมาจากตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์ได้ เขามุ่งเน้นสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ไปยังชายชราศีรษะล้านผู้หนึ่ง สวมใส่ชุดคลุมสีขาวทองอันสง่างาม ประดับประดาด้วยลวดลายสลักรูปกระบี่ที่วิจิตรบรรจง รอบกายของชายชราผู้นั้นรุมล้อมไปด้วยเหล่าจ้าวกระบี่ ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบงันเพียงลำพัง ชายหนุ่มผู้นั้นแผ่ซ่านเจตจำนงกระบี่ที่แข็งแกร่งออกมาอย่างน่าประทับใจ “ไม่เลว... ไม่เลวเลยทีเดียว...” ชายชราพยักหน้าด้วยความพึงใจ เมื่อเห็นเช่นนั้น แววตาแห่งความอิจฉาริษยาก็วาบผ่านดวงตาของเหล่าจ้าวกระบี่โดยรอบ ทุกคนต่างเฝ้าฝันว่าเจตจำนงกระบี่ของตนจะเป็นสิ่งที่ตราตรึงสายตาของชายชราผู้นั้นได้บ้าง