บทที่ 2053: จักรพรรดิกระบี่หยวน เนิ่นนานหลังจากนั้น ผู้อาวุโสไป๋จึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นต่อหน้าหยวนด้วยน้ำเสียงอันดัง "ตามปกติแล้ว เราควรจัดพิธีเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ให้แก่จักรพรรดิกระบี่คนใหม่ ทว่าอย่างที่เจ้าเห็น ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ยังห่างไกลจากความสำเร็จนัก ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องเลื่อนพิธีออกไปจนกว่าผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะเสร็จสิ้นภารกิจ" "ข้าจำเป็นต้องเข้าร่วมพิธีที่ว่านั่นด้วยหรือ?" หยวนเลิกคิ้วขึ้นถาม พลางนึกในใจว่ามันช่างเป็นเรื่องที่น่ารำคาญใจมิน้อย "แม้เราจะมิอาจบังคับใจเจ้าได้ แต่พึงรู้ไว้ว่าจักรพรรดิกระบี่ทุกท่านก่อนหน้าเจ้า ล้วนมิเคยมีใครพลาดพิธีอันทรงเกียรตินี้" ผู้อาวุโสไป๋เอ่ยสำทับ "ข้าจะเก็บไปคิดดู" หยวนตอบเรียบๆ จากนั้น ผู้อาวุโสไป๋จึงหยิบแผ่นศิลากระบี่ลี้ลับออกมาแล้วส่งมอบให้แก่เขา "นี่คือรางวัลสำหรับผู้ที่ครองอันดับหนึ่ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าอีกครั้ง... จักรพรรดิกระบี่หยวน" เนื่องจากหยวนได้ผ่านบททดสอบสุดท้ายด้วยคะแนนอันสมบูรณ์แบบ ตำแหน่งอันดับสองจึงตกเป็นของเทียนเยว่ซิงอย่างแน่นอน ไม่ว่าเขาจะสามารถพิชิตเจดีย์ทั้ง 200 ชั้นได้สำเร็จหรือไม่ก็ตาม "ขอบใจท่านมาก" หยวนรับแผ่นศิลากระบี่ลี้ลับมาแล้วโยนมันลงในแหวนมิติของตนทันทีโดยไม่แม้แต่จะเสียเวลาปรายตามอง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับเขยื้อนไปไหน ร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมาข้างหน้า "ข้าได้รับอนุญาตให้เข้าพบเจ้าได้ใช่ไหม ตราบเท่าที่ข้ามิได้มาเพื่อชักชวนเจ้าเข้าสังกัด?" ชายผู้นั้นเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก หยวนหันไปเผชิญหน้ากับเขาและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม "หากท่านมาเพื่อถามเรื่องแผ่นศิลากระบี่ลี้ลับ ข้าคงต้องขออภัยที่ตอนนี้ข้ายันไม่มีเวลาให้ ทว่าข้าก็มิได้คิดจะเก็บมันไว้ครอบครองเพียงผู้เดียวตลอดไป เมื่อใดที่ข้าศึกษามันจนถ่องแท้แล้ว ข้าจะเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ร่วมพิจารณามันเช่นกัน" เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มของชายคนดังกล่าวก็กว้างขึ้น พร้อมกับกระแสแห่งความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั่วฝูงชน เหล่าปรมาจารย์กระบี่จำนวนมากต่างเฝ้าสงสัยในเรื่องนี้อย่างเงียบๆ นับตั้งแต่แผ่นศิลาปรากฏขึ้น "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไม่รบกวนเวลาของเจ้าอีกต่อไป" ชายผู้นั้นพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะทะยานร่างจากไป "หลังจากนี้เจ้าจะไปที่ใดต่อ?" ผู้อาวุโสไป๋เอ่ยถามหยวนในเวลาต่อมา เขาส่งกระแสจิตตอบกลับไปว่า "ข้าจะพักอยู่ที่สมาคมหมื่นวิถีสักครู่ ท่านช่วยแจ้งให้คนอื่นๆ ทราบแทนข้าทีได้หรือไม่?" "ย่อมได้" "ขอบใจท่านมาก" ในชั่วพริบตาต่อมา หยวนก็เปิดใช้งาน 'ม่านเงาเร้น' ร่างของเขาพลันเลือนหายไปราวกับภูตพรายภายใต้สายตาของทุกคนก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว "เขาหายไปไหนแล้ว?!" เสียงใครบางคนในกลุ่มผู้ชมตะโกนขึ้นด้วยความตระหนก สายตาหลายคู่ต่างกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน หลายคนวางแผนจะสะกดรอยตามหยวนทันทีที่เขาจากไป แต่เขากลับไม่ทิ้งโอกาสนั้นให้ใครเลย หลังจากลงจากลานประลอง หยวนก็มุ่งหน้าเข้าสู่สมาคมหมื่นวิถีเพื่อรอคอยพรรคพวกของเขา ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสไป๋ก็ได้ส่งข่าวแจ้งตำแหน่งของหยวนให้แก่เค่อหลานทราบ "พวกเจ้ายังอยากจะดูต่อไหม?" เค่อหลานหันไปถามคนอื่นๆ "จะมีประโยชน์อะไรเล่า?" ทุกคนต่างส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ "ถ้าอย่างนั้นก็ไปหาเขากันเถอะ" เค่อหลานเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน จากนั้นพวกเขาก็พากันปลีกตัวออกไปพบหยวนอย่างเงียบเชียบ ครู่ใหญ่ต่อมา ณ สมาคมหมื่นวิถี "ยินดีด้วยกับสมญานามใหม่ จักรพรรดิกระบี่หยวน" พวกเขาเอ่ยแสดงความยินดีทันทีที่ได้พบหน้า "เจ้าคิดอย่างไรกับการคัดเลือกจักรพรรดิกระบี่? มันง่ายดายเหมือนอย่างที่เจ้าแสดงออกมาหรือเปล่า?" หวังหมิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย หยวนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบว่า "แม้จะไม่ง่ายนัก แต่มันก็ไม่ได้ยากลำบากอย่างที่ข้าคาดไว้ หากให้พูดตามตรง ข้ายังรู้สึกลำบากตอนฝึกฝนอยู่ที่วิหารกระบี่ศักดิ์สิทธิ์เสียมากกว่า" "สมกับเป็นจักรพรรดิกระบี่วิปริตจริงๆ" สือลางเอ่ยเย้าหยวนด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "จักรพรรดิกระบี่วิปริต?" หยวนเลิกคิ้วขึ้นกับสมญานามที่ไม่คุ้นหูนี้ "นั่นคือสิ่งที่คนอื่นๆ เรียกเจ้า" หลี่จินซีอธิบาย "ก็เพราะเจ้ามันตัวประหลาดอย่างไรเล่า" หวังปิงปิงช่วยขยายความ หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก หยวนก็เอ่ยขึ้นว่า "ใครคนใดคนหนึ่งช่วยไปบอกอวี่โหรวทีว่าข้ากลับมาแล้ว เพื่อที่ข้าจะได้ใช้เวลาร่วมกับนางก่อนที่ข้าจะต้องจากไปอีกครั้ง" "ข้าจัดการให้เอง แต่เจ้าจะเดินทางไปที่ใดต่อหรือ?" เหมยซิ่วเอ่ยถาม หยวนเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แดนบรรพกาล" "แดนบรรพกาล? นั่นไม่ใช่บ้านเกิดของเสี่ยวหัวหรอกหรือ?" เขาพยักหน้าพลางกล่าวต่อ "นางไม่ฟื้นขึ้นมาเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าเป็นห่วงนางเหลือเกิน" "เดี๋ยวก่อน... แดนบรรพกาลอย่างนั้นหรือ? เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไรกัน ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าจะเข้าออกได้ตามใจชอบนะ" เค่อหลานเอ่ยค้านทันทีหลังจากได้ยินแผนการของหยวน "ข้ารู้ดี" หยวนตอบ ก่อนจะเริ่มอธิบายสถานการณ์ของเสี่ยวหัวให้เขาฟัง "ข้าเข้าใจสถานการณ์ของเจ้าดี แต่แดนบรรพกาลไม่ได้เป็นเพียงที่พำนักของเหล่าอาชญากรที่ร้ายกาจที่สุดในเก้าชั้นฟ้าเท่านั้น ทว่าเจ้าจะกลายเป็นอาชญากรที่ถูกหมายหัวทันทีหากคิดจะลอบเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิสวรรค์" เค่อหลานเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คำอนุญาตจากจักรพรรดิสวรรค์น่ะหรือ? นั่นย่อมไม่มีทางเป็นไปได้ อย่างไรเสีย ข้าก็ตกเป็นเป้าหมายของเขาอยู่แล้ว เรื่องนั้นจึงไม่ทำให้ผลลัพธ์ต่างไปเท่าใดนัก" "มันต่างกันมหาศาล! หากเจ้ากระทำการบุ่มบ่ามเช่นนั้น แม้แต่เจ้าสวรรค์สวี่ก็ไม่อาจคุ้มครองเจ้าได้!" เค่อหลานตวาดลั่นพร้อมขมวดคิ้วมุ่น "อย่างไรก็ตาม อย่าได้แม้แต่จะคิดเข้าใกล้แดนบรรพกาลเด็ดขาด เพราะข้าจะขัดขวางเจ้าด้วยทุกอย่างที่ข้ามี!" เค่อหลานประกาศกร้าวอย่างเด็ดขาด หยวนมิได้ถือโกรธเขาแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าเค่อหลานเพียงแต่ต้องการปกป้องเขาเท่านั้น ทว่าโชคชะตาได้กำหนดไว้แล้วว่าเขาต้องก้าวเข้าสู่แดนบรรพกาล "ก็ได้ ข้าจะล้มเลิกความคิดเรื่องแดนบรรพกาล... สำหรับตอนนี้นะ" หยวนเอ่ยพลางยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมจำนน "ดีมาก ส่วนเรื่องสหายผู้ถูกเนรเทศของเจ้า ข้าจะหาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยรักษานางเอง" เค่อหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง หยวนพยักหน้าอย่างสงบ ทว่าในใจลึกๆ เขากลับมิได้มีความคิดที่จะล้มเลิกเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าเขาจะกล่าวเช่นไรออกมาภายนอก แต่ปณิธานในใจเขายังคงแน่วแน่ไม่เสื่อมคลาย ไม่กี่วันต่อมา อวี่โหรวได้เดินทางมาเยือนสมาคมหมื่นวิถี ทั้งสองต่างพากันถามไถ่สารทุกข์สุกดิบให้สมกับความคิดถึง ในขณะเดียวกัน สมาชิกภาคีสยบมารก็ได้เดินทางกลับไปยังสำนักขัดเกลากายาไร้ที่ติพร้อมกับเค่อหลานเพื่อฝึกฝนต่อไป เวลาล่วงเลยไปประดุจประกายไฟ เพียงพริบตาเดียว สองเดือนก็ผ่านพ้นไปนับตั้งแต่หยวนได้รับสมญานามจักรพรรดิกระบี่ การคัดเลือกจักรพรรดิกระบี่ยังคงดำเนินต่อไป ผู้เข้าร่วมทุกคน ยกเว้นเพียงบุตรแห่งสวรรค์ ต่างยังคงดิ้นรนอย่างหนักเพื่อที่จะผ่านบททดสอบที่สอง สำหรับเทียนเยว่ซิง เขาพยายามกดดันตนเองจนสามารถทะยานขึ้นไปถึงชั้นที่ 84 ของเจดีย์ไร้สิ้นสุด แม้ว่าเขาจะใช้เวลานานขึ้นเรื่อยๆ ในการพิชิตแต่ละชั้น แต่สำหรับเหล่าผู้ชมแล้ว มันชัดเจนยิ่งนักว่าเขายังห่างไกลจากขีดจำกัดของตน และต่างพากันเฝ้าสงสัยว่าเขาจะไปได้ไกลเพียงใดก่อนที่การทดสอบนี้จะสิ้นสุดลง