# Novel Info — มหาเทพพ่ายรัก (Martial Peak) ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Martial Peak - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ตำนานมหาเทพพ่ายรัก - **แนว**: Fantasy / Action / Cultivation (กำลังภายใน) - **Setting**: โลกแห่งการบ่มเพาะพลัง พลังปราณ และสัตว์อสูร ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Kai Yang | ไคหยาง | ตัวเอกชาย | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |----------------------|----------------------|-------------------| | Sky Tower | สำนักหอคอยนภา | สถานที่บ่มเพาะของตัวเอก | | Black Wind Mountains | เทือกเขาวายุทมิฬ | - | | Demonic Spider Beast | อสูรแมงมุมปีศาจ | - | | First Realm | ขอบเขตแรกเริ่ม | ระดับพลัง | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): แสงตะวันยามบ่ายทอดเงายาวลงบนพงไพรขณะที่ไคหยางเริ่มออกก้าวเดินไปตามเส้นทางมุ่งหน้ากลับสู่สำนักหอคอยนภา เขาได้รับอนุญาตให้ลางานเพียงสามวันเท่านั้น นั่นหมายความว่าเขาต้องกลับไปถึงก่อนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ มิเช่นนั้นบทลงโทษอันหนักหน่วงคงรอเขาอยู่ ทว่าไคหยางกลับไม่ได้ร้อนรนนัก เขาเชื่อมั่นว่าตนเองมีเวลาเหลือเฟือที่จะกลับไปถึงก่อนสิ้นแสงแรงกล้า เพราะระยะทางเพียงร้อยลี้มิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงสำหรับเขาเลย ภายในใจของเด็กหนุ่มสั่นไหวด้วยความคาดหวังถึงหน้ากระดาษที่สามของตำราดำที่กำลังจะได้เปิดออก เพียงแค่จินตนาการถึงผลลัพธ์ที่มันจะมอบให้ เขาก็เผลอยิ้มออกมาพร้อมกับฝีเท้าที่ดูจะแผ่วเบาและรวดเร็วขึ้นด้วยความเปรมปรีดิ์ ทว่าในระหว่างการเดินทาง เสียงหวีดร้องแหลมคมอันน่าตระหนกพลันดังก้องมาจากทิศทางไม่ไกลนัก เป็นเสียงกรีดร้องสะอึกสะอื้นของเด็กน้อยที่ผสมโรงมากับเสียงความวุ่นวายบางอย่าง ไคหยางชะงักฝีเท้าทันควัน เขาเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก่อนที่ใบหน้าจะแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พลางออกวิ่งทะยานมุ่งตรงไปยังต้นเสียงนั้นด้วยความเร็วสูงสุด เสียงที่ได้ยินนั้นเขาจำได้แม่นยำ... มันคือเสียงของสองพ่อลูกที่เขาได้พบเมื่อคืนก่อน และเสียงร่ำไห้ที่ปาดลึกเข้าไปในใจนั้นคือเสียงของเด็กชายตัวน้อย คนทั้งคู่คงเผชิญกับคราวเคราะห์เข้าเสียแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่เกิดเหตุจลาจลเช่นนี้ เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งแบ่งปันเสบียงกรังให้แก่เขา แม้จะเป็นเพียงความเมตตาเล็กน้อย แต่ไคหยางย่อมมิใช่คนเนรคุณ เขาจะเพิกเฉยต่อความเดือดร้อนของพวกเขามิต่างจากคนไร้หัวใจได้อย่างไร? ยิ่งวิ่งเข้าไปใกล้ เสียงคำรามอันกึกก้องของชายผู้เป็นพ่อก็ยิ่งแฝงไปด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่เสียงของเด็กน้อยแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนเกือบจะเลือนหายไป ใบหน้าของไคหยางเคร่งขรึมลงทุกขณะ ลางสังหรณ์อันเลวร้ายแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อไคหยางมาถึงจุดเกิดเหตุ เสียงคำรามของชายผู้เป็นพ่อกลับเงียบหายไปเสียแล้ว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงถ้ำมืดสลัวบนเนินเขาสูง ท่ามกลางพงหญ้าที่รกชัฏ คันธนูเงินที่เด็กน้อยถือเมื่อคืนก่อนบัดนี้ติดหนึบอยู่กับใยแมงมุมที่พันเกี่ยวพัลวัน โดยไม่เสียเวลาตรึกตรอง ไคหยางขว้างสัมภาระทิ้งลงบนพื้น รวบรวมสมาธิแน่วแน่และพุ่งทะยานเข้าสู่ถ้ำอันมืดมิดและเยือกเย็นนั้นทันที แม้แสงสว่างภายในถ้ำจะริบหรี่ แต่ก็ยังพอให้พิจารณาสภาพแวดล้อมได้ ไคหยางต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าทั่วทั้งถ้ำถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมหนาทึบ ทั้งบนผนังและพื้นดินต่างไขว้สลับกันไปมาด้วยความหนาที่ต่างกัน ราวกับม่านมรณะที่ขวางกั้นเส้นทางเบื้องหน้าไว้นับไม่ถ้วน มิเพียงเท่านั้น ภายในถ้ำยังอับชื้น หยาดน้ำหยดแหมะลงมาตามจังหวะที่สม่ำเสมอ ทุกย่างก้าวที่ไคหยางเหยียบลงไป ฝ่าเท้าของเขาจมลึกลงไปในดินที่อ่อนนุ่มอย่างน่าขนลุก เขารวบรวมความกล้าและเดินตามเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงไป จนกระทั่งได้พบกับรังไหมขนาดเท่าตัวคนร้อยรัดจากใยแมงมุมที่พ่นออกมาอย่างประณีต ที่ส่วนบนปรากฏใบหน้าของมนุษย์... ใบหน้าที่คุ้นเคยของชายร่างกำยำเมื่อคืนก่อน ไคหยางรีบถลาเข้าไปหาด้วยความกังวลใจ ก่อนจะลอบผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อพบว่าชายนักล่าเพียงแต่หมดสติไปเท่านั้น เมื่อได้ยินเสียงเรียก ชายนักล่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาอย่างอ่อนแรง "ช่วย... ช่วยลูกข้าด้วย! ลูกข้าถูกลากเข้าไปข้างใน... ข้าขอร้อง ได้โปรดช่วยลูกชายข้าด้วย!" "ถูกลากเข้าไปข้างในงั้นหรือ?" คำพูดนั้นทำให้ไคหยางสะท้านเยือก เขาพยายามจะช่วยดึงชายนักล่าออกจากใยแมงมุม แต่ใยเหล่านั้นกลับเหนียวแน่นเกินกว่าพละกำลังในปัจจุบันจะทำลายลงได้ เขาจึงจำต้องตัดใจชั่วคราวและพุ่งดิ่งเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำเพื่อตามหาเด็กน้อย เสียงเตือนจากเบื้องหลังดังตามมา "ระวังตัวด้วย! นั่นมันอสูรแมงมุมปีศาจ!" ทันทีที่ได้ยินคำว่า 'อสูรแมงมุมปีศาจ' หัวใจของไคหยางก็เต้นระรัวราวกับกลองรบ สัตว์อสูรเหล่านี้มิใช่สัตว์ป่าทั่วไป พวกมันรักการเข่นฆ่าและดุร้ายโดยสันดาน ด้วยพละกำลังของเขาในยามนี้ แม้แต่สัตว์อสูรระดับต่ำสุด เขาก็แทบจะมิใช่คู่ต่อสู้ของมัน ในเทือกเขาวายุทมิฬ เหตุผลที่สามสิบลี้แรกถูกเรียกว่าเขตปลอดภัย ก็เพราะไม่มีอสูรกายดุร้ายอาศัยอยู่ ทว่าบัดนี้ดูเหมือนว่าจะมีหนึ่งตัวหลุดรอดเข้ามา นี่เป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง เมื่อรู้แน่ว่าเป็นอสูรร้าย ท่วงท่าของไคหยางก็ยิ่งสุขุมและเงียบเชียบขึ้น เขาค่อยๆ คลำทางไปตามอุโมงค์แคบๆ และหลังจากก้าวไปได้เพียงสิบก้าว เขาก็พบเด็กน้อยเข้าจนได้ สภาพของเด็กชายมิได้ต่างจากบิดาของเขานัก ร่างถูกพันด้วยรังไหมแขวนตระหง่านอยู่กลางอากาศด้วยใยแมงมุมขนาดใหญ่ ข้างกายเด็กน้อย แมงมุมลายดอกไม้ขนาดมหึมาน่าสยดสยองกำลังใช้รยางค์ที่ดูคล้ายหลอดแหลมคมปักลงบนแขนของเด็กน้อย ไคหยางมองเห็นของเหลวสีแดงฉานไหลผ่านหลอดใสนั้นเข้าสู่ปากของอสูรร้ายได้อย่างชัดเจน บนพื้นถ้ำเกลื่อนกลาดไปด้วยซากกระดูกของสัตว์ป่านานาชนิดที่กองสุมกันเป็นภูเขาเลากา จินตนาการได้เลยว่าอสูรแมงมุมปีศาจตนนี้อาศัยอยู่ที่นี่มานานเพียงใด และมีกี่ดวงวิญญาณผู้เคราะห์ร้าย ทั้งมนุษย์และสัตว์ที่ต้องสังเวยชีวิตให้แก่รยางค์มรณะนี้ ไคหยางไม่มีเวลาให้ลังเลหรือวางแผนการอันซับซ้อน ทุกวินาทีที่ล่าช้าหมายถึงชีวิตของเด็กน้อยที่กำลังจะดับสูญ หลังจากความเงียบงันเพียงชั่วครู่ เขาก็ระเบิดพลังพุ่งเข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน! แมงมุมยักษ์ลายดอกไม้มิคาดคิดว่าจะถูกรบกวนในยามสำราญ แรงปะทะอันมหาศาลจากการพุ่งชนของไคหยางทำให้ใยแมงมุมขาดสะบั้น ร่างของแมงมุมลายพาดกลอนร่วงหล่นลงมาพร้อมๆ กับไคหยาง และเด็กน้อยที่ตกลงมาสู่พื้นดิน การถูกลอบโจมตีอย่างฉับพลันทำให้อสูรแมงมุมปีศาจเดือดดาลถึงขีดสุด ขาทั้งแปดที่เต็มไปด้วยขนดกดำของมันกระทืบพื้นจนสั่นสะเทือน ดวงตาทุกดวงของมันจับจ้องเขม็งไปที่ไคหยาง ก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งตัว อสูรร้ายก็โถมเข้าใส่จนเขาถูกตรึงไว้ใต้ร่างของมัน ไคหยางแผดคำรามในลำคอ หมัดเหล็กพุ่งทะยานออกไปกระแทกเข้าที่ลำคอของแมงมุมอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้มันชะงักงันไปชั่วครู่ ไคหยางจึงสบโอกาสใช้เท้าถีบเข้าที่ลำตัวของมันจนกระเด็นออกไป เขาม้วนตัวกลับมายืนหยัดได้อย่างรวดเร็ว พลางย่อตัวลงต่ำ ดวงตาแน่วแน่จับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของอสูรร้าย หลังจากการปะทะเพียงสั้นๆ หัวใจที่เต้นระรัวของไคหยางก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย เพราะเขาสัมผัสได้ว่าระดับของอสูรตนนี้มิได้สูงส่งนัก มิเช่นนั้นเขาคงมิอาจขัดขืนได้เลย เป็นไปได้ว่ามันจะเป็นเพียงสัตว์อสูรขอบเขตแรกเริ่มเท่านั้น ทว่าแม้จะเป็นเพียงอสูรขอบเขตแรกเริ่ม สำหรับความแข็งแกร่งของไคหยางในยามนี้ มันก็ยังคงเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมืออย่างยิ่ง ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังหยั่งเชิงกันอยู่นั้น อสูรแมงมุมปีศาจเริ่มแสดงอาการกระสับกระส่าย ไคหยางเองก็เช่นกัน ดูเหมือนเด็กน้อยจะเสียเลือดมากเกินไปและเริ่มมีอาการจากพิษแทรกซึม หากสถานการณ์ยังยืดเยื้อต่อไป เขาคงมิอาจช่วยชีวิตเด็กชายไว้ได้ ฉับพลันนั้น อสูรแมงมุมปีศาจอ้าปากพ่นใยไหมประดุจแพรพรรณล้ำค่าพุ่งตรงเข้าใส่ไคหยาง เป็นสัญญาณเปิดฉากการจู่โจม ไคหยางเคยประจักษ์ถึงความเหนียวแน่นของใยชนิดนี้มาแล้ว เขาจึงระแวดระวังไม่ยอมให้ถูกพันธนาการ เด็กหนุ่มม้วนตัวหลบไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด ทว่าอสูรร้ายกลับมิได้ยี่หระต่อการหลบหลีกของเขา มันยังคงพ่นใยออกมาอย่างต่อเนื่อง กว่าไคหยางจะรู้ตัวว่าเป้าหมายของมันมิใช่ตัวเขา แตเป็นการสร้างตาข่ายปิดกั้นทุกทางออกก็สายเกินไปเสียแล้ว ทั่วทั้งถ้ำถูกปกคลุมไปด้วยเส้นใยที่ร้อยรัดจนเขากลายเป็นลูกไก่ในกำมือ "คิดจะบีบให้ข้าสู้จนตัวตายงั้นหรือ?" ไคหยางหัวเราะให้แก่ความคิดนั้น ความขลาดกลัวที่เคยมีถูกชะล้างหายไปสิ้นด้วยความโอหังที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก อะดรีนาลีนสูบฉีดไปทั่วร่าง ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาไม่ฆ่ามัน เขาก็ไม่มีวันรอดออกไปได้ เมื่อเรื่องราวมาถึงจุดนี้ เขามีเพียงทางเดียวคือสู้จนสุดใจขาดดิ้น... ไม่มันตาย ก็เขามอดม้วย! เวลาเหลือน้อยเต็มที ไคหยางไม่รอช้า เขาปักหลักมั่นก่อนจะโจนทะยานเข้าหาอสูรแมงมุมปีศาจอีกครั้ง ใยแมงมุมพุ่งสวนออกมา แต่ด้วยความระแวดระวังที่มีอยู่เต็มเปี่ยม เขาจึงหลบหลีกมันได้อย่างคล่องแคล่ว หลังจากหลบใยแมงมุมได้สามเส้นติดต่อกัน เขาก็เข้าถึงตัวมันในระยะประชิด ทว่าก่อนที่หมัดจะทันได้ซัดออกไป ขาหน้าทั้งสองของอสูรร้ายก็ชูตระหง่านและปักฉลึกลงมาที่ร่างของเขา ไคหยางจำต้องยกแขนขึ้นรับแรงกระแทก รยางค์แหลมคมของมันทิ่มแทงทะลุผ่านแขนของเขาไป! ไคหยางแผดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดในกายเดือดพล่าน ทว่าแทนที่จะหวาดผวา ภายในใจของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังอย่างบอกไม่ถูก เสียงกระดูกทั่วร่างลั่นเกรียวกราวแผ่ซ่านความร้อนระอุไปทั่วสรรพางค์กาย!