**บทที่ 5607: อย่าได้ก้าวสู่เส้นทางอธรรม** --- **ผู้แปล**: Silavin & Jon **ผู้ตรวจสอบคำแปล**: PewPewLazerGun **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร**: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- ฟางเทียนซื่อรู้สึกว่าหัวหน้าผู้จัดการได้ค้นพบหน่วยรบอันแสนวิเศษให้เขาได้เข้าร่วมแล้ว แรกเริ่มเดิมที เขาเพียงตัดสินใจจะไปดูตัวหยางเสี่ยวที่แดนบาดาลลึกล้ำตามคำแนะนำของหัวหน้าผู้จัดการเท่านั้น ทว่ายังไม่ได้ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเข้าร่วมหน่วยรบของเขาหรือไม่ อย่างไรเสีย เขาก็บำเพ็ญเพียรอย่างสันโดษอยู่ในดินแดนดารามาตลอดนับตั้งแต่ออกจากโลกแห่งความว่างเปล่า ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับสามพันโลกน้อยเต็มที เขามีความคิดเป็นของตนเอง แต่ก็พร้อมที่จะรับฟังคำแนะนำอันเปี่ยมด้วยเจตนาดี เขาผ่านการทดสอบของจ้าวเย่ไป๋มาได้ และยอมรับว่าคนผู้นี้มีความเข้าใจในวิถีแห่งมิติที่ลึกซึ้งกว่าตน การได้บำเพ็ญเพียรเคียงข้างผู้ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ย่อมนำมาซึ่งประโยชน์อันมหาศาล ทว่า ในไม่ช้าเขาก็ได้ตระหนักว่าหน่วยรบสูงสุดทศทิศไม่ได้มีเพียงศิษย์พี่จ้าวเท่านั้น แต่ยังมีศิษย์พี่หญิงจ้าวและศิษย์พี่สวี่อีกด้วย ศิษย์ทั้งสามของจ้าวแห่งวิถีได้สืบทอดมหาวิถีหลักทั้งสามของเขาตามลำดับ การเข้าร่วมหน่วยรบสูงสุดทศทิศนั้นหมายความว่า ฟางเทียนซื่อจะมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนความเข้าใจในมหาวิถีเหล่านี้กับพวกเขาอยู่บ่อยครั้ง นี่เป็นเหตุผลที่ดีพอให้เขาตัดสินใจเข้าร่วมหน่วยรบ หยางเสี่ยวผู้เปี่ยมด้วยพลังงานประกาศก้อง “ในเมื่อตกลงกันแล้ว เช่นนั้นเราควรไปรับเสบียงกันก่อน จากนั้นค่อยจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ศิษย์น้องฟาง เมื่อเตรียมการเสร็จสิ้น เราก็จะออกเดินทางกัน” ในที่สุดพวกเขาก็จะได้ออกจากแดนบาดาลลึกล้ำและท่องไปในดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ถูกเผ่าหมึกดำยึดครอง หยางเสี่ยวแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เริ่มต้น เป็นธรรมดาที่คนอื่นๆ จะไม่ขัดข้อง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หยางเสี่ยวคือผู้ที่นำหน่วยรบมาโดยตลอด ใช่ว่าเขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ในความเป็นจริง ปรมาจารย์ขั้นเจ็ดในหน่วยรบทุกคนล้วนมีพลังฝีมือทัดเทียมกัน เป็นเพียงเพราะคนอื่นๆ ไม่มีความสนใจที่จะบริหารจัดการกิจการของหน่วยรบ พวกเขาจึงตัดสินใจปล่อยให้หยางเสี่ยวรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างไป เมื่อกล่าวถึงเรื่องเสบียง ฟางเทียนซื่อพลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้และล้วงหยิบแหวนมิติวงหนึ่งออกมา “จริงสิ ศิษย์พี่หยาง ตอนที่ข้าอยู่ที่กองบัญชาการทัพเมื่อวันก่อน มีศิษย์น้องหญิงนามยวิ๋นซีฝากข้าให้นำสิ่งนี้มามอบให้ท่าน ข้างในมียาเม็ดอยู่บ้าง...” ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบประโยค เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงบีบอันทรงพลังที่เกาะกุมบนบ่า จนเกิดความเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมา ฟางเทียนซื่อถึงกับตกตะลึง คิดในใจว่าพลังของหยางเสี่ยวนั้นช่างรุนแรงยิ่งนัก “เจ้ากำลังพูดเรื่องอันใดกัน, ศิษย์น้อง? ข้าไม่เห็นจะเข้าใจ” ฟางเทียนซื่อรู้สึกสับสนงุนงงจึงพยายามอธิบายอีกครั้ง “ศิษย์พี่, เป็นศิษย์น้องหญิงนามยวิ๋นซีน่ะ...” “หึหึ...” พลันมีเสียงหัวเราะอันไพเราะดังขึ้นจากด้านข้าง ฟางเทียนซื่อคาดว่านั่นคือเสียงของหยางเสวี่ย และเขาสัมผัสได้ว่าหยางเสี่ยวกำลังตัวสั่นสะท้าน เมื่อเขาหันศีรษะไป ก็เห็นหยางเสี่ยวกำลังถลึงตาใส่เขา “ศิษย์น้อง, เจ้าอย่าได้ริก้าวสู่เส้นทางอธรรม” ฟางเทียนซื่องุนงงอย่างถึงที่สุด โดยไม่คิดจะอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติม หยางเสี่ยวผละจากเขาไปและเดินเข้าไปกระซิบกระซาบกับหยางเสวี่ย ฟางเทียนซื่อพอจะได้ยินเสียงแว่วๆ ว่า “ข้าไม่รู้จักสตรีเช่นนั้น อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเขา” จ้าวเย่ไป๋เดินเข้ามาตบไหล่ของฟางเทียนซื่อเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้ม “ไปกันเถอะ, ศิษย์น้องฟาง” ฟางเทียนซื่อกล่าวด้วยความเป็นกังวล “ศิษย์พี่หยาง...” “สมน้ำหน้า!” จ้าวย่าเดินผ่านพวกเขาไปพร้อมกับแค่นเสียงเย็นชา … ภายในป่าทึบ กิ่งก้านที่แผ่ไพศาลดูราวกับจะเชื่อมต่อถึงกันเป็นผืนเดียว ต้นไม้ทุกต้นล้วนมีขนาดมหึมาและมีเรือนยอดที่กว้างใหญ่ไพศาล จนเมื่อมองลงมาจากเบื้องบน จะเห็นทวีปแห่งนี้เป็นดั่งทะเลสีเขียวขจี แม้ว่าบัดนี้จะมีมนุษย์จำนวนมากอาศัยอยู่ในโลกหมื่นอสูร แต่สภาพแวดล้อมก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก ป่าดงดิบเช่นนี้ดำรงอยู่มานานนับอสงไขยปี ดังนั้นจึงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้น ภายในป่าทึบแห่งนี้ อันตรายซุกซ่อนอยู่ทุกหนทุกแห่ง บทบาทของผู้ล่าและผู้ถูกล่าสามารถพลิกผันได้ในชั่วพริบตา สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังกว่าอาจซุ่มซ่อนอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งเบื้องหลัง รอคอยที่จะกระโจนเข้าใส่เหยื่อและกัดกินมัน นี่คือภาพสะท้อนอันสมบูรณ์แบบของการคัดสรรโดยธรรมชาติ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เผ่าอสูรมีความได้เปรียบที่หาใดเปรียบมิได้ในการบำเพ็ญเพียร วิถีสวรรค์และหลักการของโลกใบนี้ล้วนเข้าข้างเผ่าอสูรเช่นกัน ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้นหลังจากมีการปลูกร่างแยกของต้นไม้โลกเมื่อหลายร้อยปีก่อน เหล่ามหาอสูรจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ได้ทลายโซ่ตรวนของตนและสลัดพันธนาการของโลกจักรวาลทิ้งไป ทำให้พวกเขาสามารถมุ่งหน้าสู่อวกาศภายนอกอันกว้างใหญ่เพื่อสำรวจดินแดนที่ไม่รู้จัก เมื่อเหล่ามหาอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดจากไป สมดุลเดิมก็ถูกทำลายลง หลังจากการเปลี่ยนแปลงเป็นเวลาหลายร้อยปี บัดนี้จึงเกิดระเบียบใหม่ขึ้นในโลกใบนี้ แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ภายในป่าก็ยังคงมืดมิดอย่างยิ่งยวดเนื่องจากเรือนยอดของต้นไม้ได้บดบังแสงอาทิตย์จนหมดสิ้น งูขนาดเท่าท่อนแขนที่มีผิวหนังแวววาวเลื้อยวนรอบกิ่งไม้และเคลื่อนเข้าหาเป้าหมายอย่างเงียบเชียบ มันคือโพรงไม้บนลำต้นที่ส่งกลิ่นอายของเลือดและเนื้อออกมา แม้งูจะเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ล่อๆ แต่เหยื่อในโพรงไม้ก็ยังสังเกตเห็นการมาของมัน ทันทีที่งูยื่นหัวเข้าไปในโพรงไม้ เงาสีเทาสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ดูเหมือนว่าเจ้างูจะเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ทันทีที่เงาสีเทาปรากฏตัว งูก็พุ่งไปข้างหน้าและอ้าปากอันน่าสยดสยองของมันออกก่อนจะงับลงไป เงาสีเทาคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ทว่ามิอาจสลัดเจ้างูให้หลุดพ้นได้ ขณะที่พิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ในไม่ช้าเงาสีเทาก็หยุดเคลื่อนไหว เจ้างูจึงใช้ลำตัวของมันพันรัดรอบลำต้นและอ้าปากโชกเลือดให้กว้างขึ้น มันพร้อมที่จะลิ้มรสเหยื่ออันโอชะ โดยที่มันไม่รู้ตัว มีเงาหนึ่งเคลื่อนไหวเล็กน้อยอยู่เบื้องหลัง เงานั้นกลมกลืนไปกับเงาของต้นไม้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นได้ เงานั้นเห็นงูจัดการเหยื่อของมันได้สำเร็จ แต่ก็ยังคงนิ่งสงบ แสดงให้เห็นถึงความอดทนอันสูงส่ง ทันทีที่เจ้างูเปี่ยมล้นไปด้วยความปรีดาที่สังหารเหยื่อได้สำเร็จ เงาทมิฬนั้นก็กระโจนพรวดออกมา เมื่อเทียบกับงูแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเงาทมิฬนั้นมีขนาดเล็กกว่า แต่มันกลับว่องไวอย่างยิ่งยวดและปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเจ้างูในชั่วพริบตาก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนลำคอของมัน งูส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดขณะที่ร่างของมันบิดเกร็งและร่วงหล่นลงสู่พื้น เงาทมิฬกระโจนหนีอย่างรวดเร็วพร้อมกับชิ้นเนื้อในปากและกลืนมันลงไป ขณะที่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เจ้างูก็ส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างบ้าคลั่งขณะขดตัวและชูหัวสูงขึ้นเพื่อข่มขู่ฝ่ายตรงข้าม อย่างไรก็ตาม เงาทมิฬยังคงไม่หวั่นไหว ขณะที่มันย่างเหยียบลงบนใบไม้ที่ร่วงหล่น มันกลับไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา มันเพียงแค่เดินวนรอบเจ้างูอย่างต่อเนื่อง รอคอยโอกาสที่จะจู่โจมอย่างอดทน การต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายเช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในป่า ผู้ชนะจะได้เพลิดเพลินกับอาหารอันโอชะในขณะที่ผู้แพ้ต้องจบชีวิตลงในท้องของอีกฝ่าย ครึ่งชั่วยามให้หลัง การต่อสู้ก็สิ้นสุดลง เจ้างูทอดกายอยู่บนพื้นด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วนทั่วร่าง หลายแห่งลึกจนเห็นกระดูก เงาทมิฬคือผู้ชนะและบัดนี้มันกำลังกัดกินเหยื่อของมัน ทว่า ในไม่ช้าเงาทมิฬนั้นก็ล้มฟุบลงกับพื้น แม้จะได้รับชัยชนะ แต่มันก็หาได้ไร้รอยขีดข่วนไม่ เหยื่อของมันต่อต้านอย่างดุเดือดและกัดเงาทมิฬไปหลายครั้งก่อนหน้านี้ ด้วยเหตุนี้เงาทมิฬจึงถูกพิษเล่นงานเสียแล้ว พิษชนิดนี้ไม่ถึงตาย แต่มันจะทำให้เงาทมิฬหมดสติไปชั่วขณะ อย่างไรก็ตาม ในป่าที่อันตรายเช่นนี้ เงาทมิฬอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย หนึ่งก้านธูปให้หลัง เสียงบางสิ่งเสียดสีผ่านเรือนไม้ดังขึ้นในป่าอันเงียบสงบ และร่างหลายร่างก็กระโดดจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าเผ่ามนุษย์จะเริ่มเข้ามาอาศัยในโลกหมื่นอสูรเมื่อกว่า 200 ปีก่อน แต่โลกใบนี้ยังคงเป็นขุมทรัพย์ที่ยังไม่ถูกค้นพบอย่างเต็มที่ นอกเหนือจากอสูรในโลกใบนี้แล้ว สิ่งที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์มากที่สุดคือบุปผาวิญญาณและสมุนไพรทิพย์ อย่างไรก็ตาม นี่คือโลกจักรวาลที่ยังคงความดิบเถื่อนโบราณเอาไว้ และเผ่าอสูรก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการปรุงยาเลย นอกเหนือจากสมุนไพรวิญญาณที่สามารถบริโภคได้โดยตรงแล้ว ที่เหลือก็ไม่ได้ถูกนำไปใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ ด้วยเหตุนี้ มนุษย์ที่อาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้จึงรวมตัวกันและเข้าป่าเพื่อรวบรวมทรัพยากรอันล้ำค่าอยู่เป็นครั้งคราว และได้รับรางวัลมหาศาลกลับไปทุกครั้ง ทว่า การกระทำนี้ก็มาพร้อมกับความเสี่ยงมากมาย แม้ว่าหยางไค่จะได้บอกเหล่ามหาอสูรในโลกหมื่นอสูรไว้ว่าห้ามล่ามนุษย์ แต่เรื่องแบบนี้ก็ไม่สามารถป้องกันได้อย่างสิ้นเชิง ยังคงมีอสูรบางตนที่ยังคงสัญชาตญาณป่าเถื่อนเอาไว้และใช้สัญชาตญาณมากกว่าเหตุผล ดังนั้นหากพวกมันพบเจอมนุษย์ตามลำพัง พวกมันก็มักจะจับกินเป็นอาหาร ภายใต้สถานการณ์ส่วนใหญ่ มนุษย์และเผ่าอสูรอยู่ร่วมกันได้ค่อนข้างดีในโลกหมื่นอสูร ไม่มีฝ่ายใดลงมือกับอีกฝ่ายโดยไม่มีเหตุผล ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมนุษย์จึงกล้าเข้าป่าเพื่อรวบรวมสมุนไพร หากปราศจากข้อจำกัดของหยางไค่ในอดีต ผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นมนุษย์เหล่านี้คงถูกทำลายล้างไปในทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ป่า ทันใดนั้น ร่างเล็กอรชรหนึ่งพลันหยุดชะงัก นางดูเหมือนหญิงสาวแรกรุ่นที่งดงามในวัยยี่สิบต้นๆ และพรสวรรค์ของนางก็ค่อนข้างดีอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากนางอยู่ในขอบเขตผสานรวมแล้ว กลิ่นคาวเลือดในอากาศนั้นชัดเจน นางจึงสังเกตเห็นได้อย่างแน่นอน ขณะที่นางมองไปรอบๆ ในไม่ช้านางก็เห็นสนามรบที่โชกเลือด นางกระโดดลงจากกิ่งไม้และลงมายืนข้างๆ เจ้างู จากนั้นนางก็เห็นเงาทมิฬนอนอยู่บนพื้น “ศิษย์น้องหญิง” ร่างอีกคนหนึ่งลงมายืนข้างๆ นาง เขาดูเหมือนจะเป็นชายหนุ่มที่แก่กว่าไม่กี่ปี หญิงสาวชี้ไปที่เงาทมิฬและกล่าวว่า “มันคือเสือดาวเงา!” “มันตายแล้วหรือ?” ชายหนุ่มถาม “ข้าไม่คิดเช่นนั้น” หญิงสาวตอบ จากนั้นนางก็วางมือลงบนคอของเสือดาวเงาและกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “มันยังไม่ตาย แต่น่าจะถูกพิษ” ชายหนุ่มเร่งนางโดยกล่าวว่า “ช่างมันเถอะ ในโลกหมื่นอสูร เป็นเรื่องปกติที่อสูรจะต่อสู้กันเอง เราควรจดจ่อกับภารกิจของเรา” “แต่ว่า ถ้าเราไม่สนใจมัน มันจะถูกอสูรตัวอื่นกินนะ” สตรีผู้นั้นมิอาจทำใจปล่อยให้เสือดาวน้อยตัวนี้ตายได้ นางจึงเงยหน้ามองชายหนุ่ม “ได้โปรดช่วยมันด้วย, ศิษย์พี่” ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยไม่เต็มใจที่จะยื่นมือเข้ายุ่งเกี่ยวเรื่องระหว่างอสูร เขาจึงห้ามปรามนางว่า “มันจะแย่เอานะถ้าพ่อแม่ของมันเข้าใจเราผิด เสือดาวเงานี่มันยังเล็กมาก บางทีพ่อแม่ของมันอาจจะอยู่ใกล้ๆ ก็ได้” หญิงสาวตอบว่า “ถ้าพวกเขาอยู่ใกล้ๆ พวกเขาก็คงช่วยมันไปแล้ว พ่อแม่ของมันต้องตายไปแล้วแน่ๆ น่าสงสารจริงๆ ที่เสือดาวตัวนี้ต้องเริ่มล่าตั้งแต่อายุยังน้อย” ขณะที่นางนึกถึงความทรงจำบางอย่าง ก้อนสะอื้นก็พลันจุกขึ้นที่ลำคอ นางกล่าวต่อไปว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พ่อแม่ของมันมาตามหา ก็ไม่เป็นไรนี่ เราก็แค่คืนเสือดาวให้พวกเขาไป ได้โปรดช่วยมันเถอะนะ, ศิษย์พี่” ขณะที่นางแหงนหน้าขึ้น นางก็มองไปที่ชายหนุ่มด้วยดวงตาที่คลอหน่วงไปด้วยน้ำตา ชายหนุ่มมิอาจทนเห็นสตรีผู้นั้นร้องไห้ได้ เขาจึงยกมือขึ้นและยอมแพ้ “ก็ได้ๆ เราจะช่วยมัน หยุดร้องไห้ได้แล้ว” หญิงสาวหยุดร้องไห้ทันทีและยิ้มกว้าง “ศิษย์พี่ใจดีที่สุดเลย” จากนั้นนางก็ย่อตัวลงและอุ้มเสือดาวเงาขึ้นมา “ไปกันเถอะ, ศิษย์พี่” “เจ้าจะอุ้มมันไปแบบนี้เลยเหรอ?” “เจ้าค่ะ?” “เจ้าไม่ควรให้ยาถอนพิษและทำแผลให้มันก่อนหรือ?” “อา...” ถึงตอนนั้นหญิงสาวจึงได้สติและเริ่มทำการรักษาเสือดาวน้อย เนื่องจากพวกเขาต้องเข้าป่าเพื่อรวบรวมสมุนไพรวิญญาณบ่อยครั้ง พวกเขาจึงแน่ใจเสมอว่าจะนำยาถอนพิษติดตัวมาด้วย เพราะไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ยาเม็ดเช่นนี้มีประโยชน์ในยามนี้เอง