บทที่ 1558 “หา? คืนแรกในวันฮันนีมูน แกกลับวิ่งแจ้นไปขอผู้หญิงคนอื่นแต่งงาน? นี่เรื่องจริงดิ…? มันไม่ต่างอะไรกับพล็อตหนังชู้สุดน้ำเน่าเลยไม่ใช่รึไง?” แวนเนอร์เอ่ยถามอย่างโผงผาง เขามิได้ลังเลที่จะตำหนิการกระทำอันนอกลู่นอกทางของสหายรักแม้แต่น้อย ท่าทีดังกล่าวล้วนเกิดจากความปรารถนาดีโดยแท้ เขาตั้งใจจะตักเตือนอย่างจริงจังเพื่อไม่ให้เพื่อนต้องเดินบนเส้นทางผิดศีลธรรม และนี่คือสิ่งที่กริดชื่นชมในตัวแวนเนอร์ “ฉันไม่อาจทนนั่งมองเมอร์เซเดสโศกเศร้าได้ อีกอย่าง บาซาร่าเองก็เป็นคนบอกให้ฉันไปหาเมอร์เซเดสก่อน” บาซาร่ามีอายุมากกว่ากริดหลายปี นางมาจากราชวงศ์และเป็นดยุคผู้ขึ้นสู่ตำแหน่งจักรพรรดินีตามเจตนารมณ์ของจักรพรรดิองค์ก่อน นางห่วงใยพสกนิกรทุกคนเสมอมา ความคิดของนางลุ่มลึกอย่างยิ่งและมีความสามารถในการอ่านสถานการณ์ได้อย่างเฉียบแหลม นางอ่านความโศกเศร้าของเมอร์เซเดสในพิธีอภิเษกสมรสออก ทั้งยังคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกริดได้ บาซาร่าชั่งน้ำหนักระหว่างสถานการณ์ที่คนทั้งสองได้ลงเอยกันและไม่ได้ลงเอยกัน ก่อนจะพิจารณาถึงทางเลือกที่ดีที่สุด เพื่อสร้างสายใยแห่งเอกภาพให้ก่อเกิด บาซาร่าจึงเป็นฝ่ายหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาเอง นางขอให้กริดเดินทางไปหาเมอร์เซเดส และสนับสนุนให้ความรักของคนทั้งสองได้ผลิดอกออกผล “ข้าคิดว่าความสัมพันธ์และความรู้สึกของผู้คนควรเป็นดั่งบันได ไม่ใช่เครื่องกีดขวาง” นี่คือสิ่งที่บาซาร่ากล่าวในคืนนั้น นางช่างเปี่ยมด้วยปัญญาและได้อธิบายถึงความสำคัญของความสัมพันธ์ ซึ่งมันได้สะท้อนก้องอยู่ในใจของกริด ก่อนที่หัวใจของเมอร์เซเดสจะร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวอันมิอาจควบคุม เขาจึงรีบวิ่งไปคว้าเธอไว้ “อืม… เมอร์เซเดสเสียใจ บาซาร่าเข้าใจ… งั้นก็ไม่มีปัญหา… ใช่ไหม?” แวนเนอร์เมื่อได้ฟังคำอธิบายก็แสดงสีหน้าก้ำกึ่งขณะพยักหน้ายอมรับ “ถ้าจะให้คิดในแง่ดี… ก็ดีใจนะที่แกยังมีความรับผิดชอบ ไม่เหมือนพอนที่พอเจอรักใหม่ทีไรก็ทิ้งรักเก่าทุกที” “มันหยาบคายนะที่มาเปรียบฉันกับพอน ฉันไม่ใช่คนเจ้าชู้สักหน่อย” “……” ขณะที่เหล่าสหายกำลังมองกริดด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ… พลันสายตาของกริดก็เบนเฉียงลง ดวงตาอันแจ่มชัดของเขาจับจ้องไปยังหน้าต่างฝั่งตรงข้ามซึ่งอยู่ด้านหลังเหล่าสหาย ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของเฟกเกอร์ที่ซ่อนอยู่ในเงาก็สั่นไหวเล็กน้อย และอีกไม่กี่วินาทีให้หลัง… “อสูรกายพันธุ์ไหนกันวะ…?” แคทซ์อุทานอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าของเขาซีดขาว บรรยากาศโดยรอบพลันปั่นป่วนวุ่นวาย “มีผู้บุกรุกหรือ?” กริดรีบห้ามปรามสมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่กำลังเตรียมพร้อมอาวุธด้วยความประหม่า “ไม่ พวกเขาเป็นแขก ไม่ต้องกังวลไป” การผสมผสานระหว่าง ‘ทะยานผ่าน’ และ ‘ชุนโป’ ของกริดในยามนี้เป็นธรรมชาติราวกับสายน้ำหลั่งไหล เขามีพลังกายมากพอที่จะไม่เหนื่อยล้าแม้จะใช้งานมันติดต่อกันหลายครั้ง เขาส่งสัญญาณให้สหายใจเย็นลงก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากหน้าต่าง ทะยานข้ามยอดแหลมของปราสาท เขายังดึงมวลกรีดที่ลอยอยู่เหนือศีรษะลงมาและใช้หนึ่งในพลังของมัน กรีดแผ่ขยายออกราวกับผืนผ้าใบขนาดมหึมาเข้าห่อหุ้มบริเวณโดยรอบ ปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้ “สบายดีหรือไม่?” ไม่นานหลังจากนั้น คนสองคนก็มาถึง คนหนึ่งคือบีบันแห่งหอแห่งปัญญา และสมาชิกหอคอยอีกคน— “สวัสดี” เป็นเบ็ตตี้ การปรากฏตัวของเบ็ตตี้นั้นแตกต่างจากบีบันซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติ ด้วยเหตุนี้กริดจึงรู้สึกไม่สบายใจ “เหตุใดท่านทั้งสองจึงมาที่นี่…?” “ผู้ทำพันธสัญญาของบาอัลในยุคนี้กำลังจะสูญเสียคุณสมบัติของตน” เบ็ตตี้แตกต่างจากบีบัน นางไม่พูดจาอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที เนื้อหาที่กล่าวออกมานั้นช่างน่าตกตะลึง “มันเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่ง เพราะพลังของบาอัลที่ผสมอยู่ในวิญญาณของผู้ทำพันธสัญญาจะถูกปลดปล่อยและรั่วไหลออกมา” “พลังของบาอัลคือบ่อเกิดแห่งความชั่วร้ายทั้งปวง มันจะล่อลวงผู้ที่ได้เห็นซึ่งมีพลังอำนาจและความมุ่งร้ายสูงส่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… เหล่ามังกร” “ข้าคิดว่าบาอัลจงใจออกแบบมันมาเช่นนี้” “พลังสำหรับล่อลวงมังกร…” “ใช่ ตอนที่ท่านย่าเบ็ตตี้สูญเสียพลังไป เนวาทานและบุนเฮเลียร์ก็บินเข้ามา มันเป็นโชคร้าย เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นใกล้กับรังของมังกรทั้งสอง ถึงจะบอกว่าใกล้ แต่ก็ยังห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร” “มีความเป็นไปได้สูงที่เหล่ามังกรจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้เช่นกัน มันต้องถูกหยุดยั้ง หากมังกรตนใดได้พลังของบาอัลไป มังกรปีศาจตนที่สองก็จะถือกำเนิดขึ้น” “……” หัวใจของกริดหล่นวูบ ตัวตนขั้นสุดยอดผู้ครอบครองพลังแห่งการทะยานผ่าน—โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความแข็งแกร่งของมังกรที่ดำรงอยู่มาตั้งแต่ปฐมกาลนั้นยากจะคาดเดาได้ มีเพียงการละทิ้งสามัญสำนึกที่เคยสั่งสมมาทั้งหมดและใช้จินตนาการเพิ่มเติมเท่านั้น เขาจึงจะพอจะจับเค้าโครงของมันได้รางๆ เขามิอาจซ่อนความตึงเครียดของตนไว้ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกมันโดยตรง “กล่าวอีกนัยหนึ่ง หอคอยควรจะเป็นผู้รับผิดชอบเหตุการณ์นี้ แต่บังเอิญเกิดปัญหาขึ้น ท่านย่าเบ็ตตี้ตรวจพบว่าผู้ทำพันธสัญญาคนปัจจุบันอยู่บนทวีปตะวันออก ซึ่งไม่ใช่เขตอำนาจของเรา” “หากสมาชิกหอคอยพยายามข้ามทวีป ปัญหาจะยิ่งบานปลาย พวกเราจะแสดงร่องรอยออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และจะถูกเหล่ามังกรไล่ล่า” “มังกรทุกตัวบนโลกจะรับรู้และมุ่งเป้ามาที่พลังของบาอัล ซึ่งปัจจุบันมีเพียงมังกรในทวีปตะวันออกเท่านั้นที่ตรวจจับและตั้งเป้าหมายไว้ ผลพวงที่ตามมาคือทวีปตะวันออกจะพินาศย่อยยับ” “ดังนั้น กริด เจ้าจงไปยังทวีปตะวันออกในนามของพวกเรา จงแน่ใจว่าได้ทำลายพลังนั้นก่อนที่ใครบางคนจะได้มันไปและใช้มันในทางที่ผิด” [เควส ‘ผู้บุกเบิก’ ได้ปรากฏขึ้น!] [ทำลายเศษเสี้ยวพลังของบาอัล] [ระดับความยาก: ไม่สามารถวัดได้ เบ็ตตี้ได้เฝ้าสังเกตผู้ทำพันธสัญญาของบาอัลในยุคนี้และคาดการณ์ว่าเขาจะสูญเสียคุณสมบัติในไม่ช้า จงทำลายเศษเสี้ยวพลังของบาอัลที่จะรั่วไหลออกมาในเวลานั้น เพื่อไม่ให้มันตกไปอยู่ในมือของผู้อื่น เงื่อนไขการเคลียร์เควส: ทำลายเศษเสี้ยวพลังของบาอัล รางวัลการเคลียร์เควส: ของขวัญจากเบ็ตตี้ ค่าความสัมพันธ์กับเบ็ตตี้จะเพิ่มขึ้น เงื่อนไขเควสล้มเหลว: ผู้อื่นได้รับเศษเสี้ยวพลังของบาอัลไป ผลลัพธ์เมื่อเควสล้มเหลว: ศัตรูที่แข็งแกร่งตนใหม่ซึ่งดูดซับพลังของบาอัลจะถือกำเนิดขึ้น มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดความเสียหายครั้งใหญ่แก่ทวีปตะวันออก] [ท่านต้องการยอมรับเควสหรือไม่?] เพียงแค่ระดับความยากก็เป็นลางร้ายแล้ว เควสนี้มีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับมังกรตั้งแต่แรก เป็นที่ชัดเจนว่ามันคงไม่ง่ายที่จะแก้ไข ข่าวดีก็คือจะไม่มีความเสียหายใดๆ เกิดขึ้นกับกริดโดยตรงหากเควสล้มเหลว แต่นี่ก็ไม่ได้ช่วยปลอบใจเลยแม้แต่น้อย ผู้คนแห่งอาณาจักรโชและอาณาจักรซิง—หัวใจของเขาหนักอึ้งเมื่อนึกถึงเหล่าทหารและครอบครัวของพวกเขาที่เข้าร่วมและช่วยเหลือในมหาสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจ “นี่เป็นเรื่องที่ข้าแก้ไขได้งั้นหรือ…?” มันคงจะยาก—แม้ว่าเขาจะได้รับคำตอบเช่นนั้น กริดก็จะยอมรับเควส เขาไม่ต้องการให้ทวีปตะวันออกกลายเป็นซากปรักหักพัง คำตอบที่ได้กลับมานั้นเต็มไปด้วยความหวังอย่างน่าประหลาดใจ “มันยาก แต่ข้าคิดว่าเป็นไปได้ ข้าคงไม่มาขอร้องเจ้าหากเจ้าไม่สามารถรับมือได้” “กริด เจ้ารู้ดีว่าทวีปตะวันออกคือดินแดนแห่งทวยเทพ ในอดีต สัตว์อัปมงคลทั้งสี่เคยดำรงอยู่ใฐานะเทพผู้พิทักษ์และมีอิทธิพลต่อทุกสรรพสิ่ง ปัจจุบันเหล่าเทพที่ถูกขับไล่และพวกยังบันต่างเข้ามาแทรกแซงสถานการณ์โดยตรง เมื่อเทียบกับที่นี่ การไหลเวียนของพลังเวทจึงค่อนข้างจำกัดเนื่องจากพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มากล้น” “หมายความว่าดินแดนแห่งนี้ไม่เหมาะที่จะใช้เป็นฐานที่มั่นของเหล่ามังกร ผู้เป็นนายแห่งเวทมนตร์ นั่นหมายความว่ามังกรในทวีปตะวันออกนั้นแท้จริงแล้วใกล้เคียงกับ ‘ผู้แพ้ที่ซ่อนตัว’ มีความเป็นไปได้สูงมากว่ามันจะได้รับบาดแผลฉกรรจ์ เป็นเรื่องค่อนข้างปกติที่เหล่ามังกรจะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอาณาเขต และเหตุการณ์ลักษณะนี้จะเกิดขึ้นทุกสองสามร้อยปี” แน่นอน คำว่า ‘ผู้แพ้ที่ซ่อนตัว’ นั้นช่างเหมาะสมยิ่งนัก เป็นเพราะผู้คนในทวีปตะวันออกไม่เคยกล่าวถึงการมีอยู่ของมังกรเลย มังกรเพียงตนเดียวที่พวกเขาพูดถึงคือมังกรฟ้า ซึ่งเป็นหนึ่งในสัตว์อัปมงคลทั้งสี่ สีหน้าของกริดพลันสว่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ‘มังกรที่บาดเจ็บและซ่อนตัว… ยังพอมีโอกาสชนะอยู่’ นี่เป็นโอกาสที่จะได้รับกระดูกและเกล็ดมังกร บีบันกล่าวต่อขณะที่กริดกำหมัดแน่นด้วยความยินดี “มันคล้ายกับกูเจลตอนที่พวกเราล่าเขา อย่าพยายามทำอะไรเกินตัว แม้เจ้าจะฆ่ามันไม่ได้ ข้ามั่นใจว่าเจ้าขับไล่มันไปได้แน่นอน” “……” สีหน้าเปี่ยมสุขของกริดพลันแข็งทื่ออีกครั้ง พลังที่รวบรวมเพื่อล่ากูเจลนั้นคือสมาชิกหอคอยทั้งหมด รวมถึงฮายาเตะ นั่นหมายความว่าเป็นไปไม่ได้ที่กริดจะล่ามันเพียงลำพัง การได้มาซึ่งเกล็ดและกระดูกมังกรกลับกลายเป็นเรื่องไกลตัวออกไป… เบ็ตตี้กล่าวเสริมคำเตือน “นั่นคือก่อนที่มังกรจะได้เศษเสี้ยวพลังไปนะ หากมันได้เศษเสี้ยวพลังไป มันจะแข็งแกร่งขึ้นจนมิอาจเทียบและควบคุมไม่ได้ เมื่อถึงตอนนั้นจงยอมแพ้และกลับมาเสีย พวกเราจะจัดการเอง” “…ขอรับ” ไม่มีการสนทนาใดๆ อีก เวลาเหลือน้อยเต็มที กริดออกเดินทางไปยังทวีปตะวันออกทันที โดยมีสมาชิกหอคอยมองส่งเขาจากระยะไกล บีบันถอนหายใจและจ้องมองเบ็ตตี้อย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย “ท่านย่า ข้าผิดหวัง เหตุใดท่านจึงนิ่งดูดายและเฝ้ามองอากัสจากไปยังทวีปตะวันออก? หากท่านฆ่าเขาด้วยตนเองและทำให้เขาสูญเสียคุณสมบัติบนดินแดนแห่งนี้ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากกริดเลย” บีบันหุบปากฉับ เหตุใดผู้ทำพันธสัญญาของบาอัลจึงต้องทำสัญญากับบาอัล และเหตุใดเขาจึงสูญเสียคุณสมบัติ…? เขาเข้าใจมันได้เมื่อนึกถึงอดีตของเบ็ตตี้ที่เขาเคยได้ยินจากฟรอนซาลซ์ในวันหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักจะไร้ความรู้สึกของเบ็ตตี้ “ข้าขอโทษ ข้าลังเลเพราะรู้สึกสงสารเขา มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะรับผิดชอบและรับโทษทัณฑ์” “…ข้าเองก็ขออภัยเช่นกัน” ร่างกายของบีบันสั่นเทา เขารับรู้ถึงความมุ่งมั่นของเบ็ตตี้และรู้สึกทั้งโกรธและเศร้า ‘กริด ได้โปรด…’ หัวใจของบีบันร้อนรนขณะมองไปยังร่องรอยของ ‘เทเลพอร์ตหมู่’ ที่กริดใช้หายตัวไป ‘ได้โปรดสร้างปาฏิหาริย์อีกครั้งในคราวนี้… ช่วยดูแลผู้คนแห่งทวีปตะวันออกและท่านย่าผู้น่าสงสารคนนี้ด้วยเถิด…’ *** [มีคนกำลังสวดภาวนาถึงท่าน] นี่คือหน้าต่างแจ้งเตือนที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดหลังจากปลดล็อกค่าสถานะการสวดภาวนา มันกะพริบขึ้นและหายไปจากมุมหนึ่งของสายตา มอบความกล้าหาญอันยิ่งใหญ่ให้แก่กริด ‘ต้องเป็นผู้คนบนดินแดนนี้ที่กำลังสวดภาวนาให้เราแน่’ ณ ทวีปตะวันออก… อากาศที่อ่อนโยนแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากที่เขาหายใจเมื่อครู่ ลมพัดพากลิ่นหอมของใบสนมา ทำให้ศีรษะของเขาปลอดโปร่ง ‘ต้องรีบหน่อย’ โดยปกติแล้ว เมื่อมาถึงทวีปตะวันออก เขาจะไปเข้าเฝ้าพระราชาแห่งโชเพื่อทักทายก่อน แต่สำหรับวันนี้ เขาไม่มีเวลามากพอ กริดเคลื่อนที่ไปยังจุดหมายปลายทางทันที เขาใช้ชุนโปติดต่อกันหลายครั้ง *** ณ คายา… อสูรดาบโบราณสิ้นใจโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันที เขายินดีที่จุดที่เขาตายและจุดฟื้นคืนชีพเป็นที่เดียวกัน สิ่งนี้ทำให้เขาสามารถระบุสาเหตุการตายได้ “นี่มันอะไรกัน…?” อสูรดาบโบราณกังขาต่อภาพที่ปรากฏเบื้องล่างในเมืองใต้ศาลเจ้า มังกรขนาดมหึมากำลังอาละวาด มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากมังกรฟ้า หนึ่งในสัญลักษณ์ของทวีปตะวันออก ร่างกายของมันใหญ่โตและมีปีก มันพ่นไฟออกมาทุกครั้งที่อ้าปาก และสีหน้าของมันก็ดุร้ายอย่างยิ่ง “มังกร…” เหตุใดอสูรกายที่แข็งแกร่งที่สุดของทวีปตะวันตกจึงมาปรากฏตัวในดินแดนตะวันออกอันไกลโพ้นแห่งนี้? อสูรดาบโบราณสงสัยในตัวอากัสโดยธรรมชาติ เขาถูกบีบให้ตีความว่าอากัสเป็นคนนำอสูรกายตนนี้มาที่นี่ แสงวาบขึ้นที่ศาลเจ้าด้านหลังเขา มันเป็นสัญญาณว่ามีผู้เล่นฟื้นคืนชีพ อสูรดาบโบราณหันกลับไปมองเพียงเพื่อเบิกตากว้าง “อากัส เจ้า!” “นานแล้วนะที่ไม่ได้ฟื้นคืนชีพบพื้นผิวโลก” อากัสฟื้นคืนชีพในนรกทุกครั้งที่เขาตาย มันเป็นบทลงโทษและหนึ่งในความไม่สะดวกที่ผู้ทำพันธสัญญาของบาอัลได้รับ ทว่าในขณะนี้ เขาได้รับการปลดปล่อยจากมันแล้ว ไม่มีจุดฟื้นคืนชีพที่กำหนดไว้ เขาจึงฟื้นคืนชีพที่ฐานฟื้นคืนชีพที่ใกล้ที่สุด เขาคิดว่ามันเป็นคุณสมบัติที่สะดวกดี “มังกรนั่นคืออะไร? เจ้าต้องทำร้ายคนอีกกี่คนถึงจะพอใจ?” “ข้าไม่รู้จักเจ้านั่น” หลังจากผ่านไปหลายปี อากัสได้กลับมาเป็นเนโครแมนเซอร์ธรรมดา ดวงตาของเขาซึ่งกลับมาสงบนิ่งตามสัดส่วนของพลังต่อสู้ที่ลดลงอย่างฮวบฮาบ ส่องประกายคมกริบดังเช่นเดิม ผมสีเขียวของเขาทำให้นึกถึงช่วงปีแรกๆ ที่เขาโด่งดังในทางที่ไม่ดี “พวกยังบันกำลังตายอย่างง่ายดาย มังกร… มันสุดยอดสมคำร่ำลือจริงๆ” “บ้าเอ๊ย! นี่ไม่ใช่เวลามาทึ่งนะ! เมืองกำลังจะถูกทำลายแล้ว!” อากัสไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมังกรจริงๆ อสูรดาบโบราณจึงพักความเกลียดชังที่มีต่ออากัสไว้ก่อน เขาคำนวณจังหวะที่จะก้าวออกไปขณะมองดูผู้คนที่วิ่งหนีอย่างสับสนอลหม่านด้วยความกระวนกระวาย อากัสถามเขา “อยากช่วยคนงั้นรึ?” “จะมาเยาะเย้ยข้ารึไง? ใช่! ข้าอยากช่วยพวกเขา! เจ้ามันทำร้ายผู้คนเป็นว่าเล่น คงไม่เข้าใจหรอก แต่ข้า…! พวกเรา…!” ช่วงเวลาที่เขาใช้ร่วมกับฮวัง กิลดงฉายผ่านเข้ามาในความคิดของเขา เขาพยายามช่วยคนมากี่คนแล้ว และอีกกี่คนที่เขาช่วยไม่ได้… ครั้งนี้เขาก็คงช่วยพวกเขาไม่ได้อีกเช่นกัน ขณะที่อสูรดาบโบราณกำลังกุมใบหน้าด้วยความคับข้องใจ อากัสก็ก้าวเดินผ่านเขาไป “ถ้าอยากช่วยคนล่ะก็ ไปช่วยพวกยังบันจะดีกว่า” “ว่าไงนะ…?” “มังกรนั่นต้องการพลังของบาอัล หากมันได้ไป เมืองทั้งเมืองจะกลายเป็นผุยผงโดยไม่มีเวลาให้ช่วยใคร ก่อนอื่นเลย ร่วมมือกันและช่วยพวกยังบัน จากนั้นหาโอกาสทำลายพลังของบาอัลทิ้งเสีย” “ฮะฮ่า…? ดูมันพูดเข้าสิ? จะมาสู้กับข้าตอนนี้เนี่ยนะ? แกจะช่วยคนเนี่ยนะ? ใครจะไปเชื่อคำพูดของแก? แกก็แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อจะกินพลังของบาอัลอีกครั้งเท่านั้นแหละ” “จะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง ในอนาคต ข้าจะทำในสิ่งที่ข้าอยากทำเท่านั้น” ราวกับว่าโซ่ตรวนของอากัสได้พังทลายลง เมื่อมองย้อนกลับไป ผู้ทำพันธสัญญาของบาอัล สิ่งเดียวที่เขาเชื่อและพึ่งพา กลับกลายเป็นความมืดมิดที่ผลักไสเขาลงสู่ห้วงเหวที่ลึกยิ่งกว่าเดิม “จงเข้าสู่เงา แลนเทียร์” [เดธไนท์ แลนเทียร์ของท่านไม่ตอบสนอง ท่านไม่มีอำนาจ] “จงชักดาบขึ้น เฉา” [เดธไนท์ เฉาของท่านไม่ตอบสนอง ท่านไม่มีอำนาจ] ไม่มีใครตอบสนองต่อการเรียกหา เขาได้สูญเสียการเชื่อมต่อกับตัวตนที่เขาได้รับมาในช่วงที่เป็นผู้ทำพันธสัญญาของบาอัล ความโดดเดี่ยวอย่างกะทันหันที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวถูกเปิดเผยต่ออากาศที่หนาวเย็น ถึงกระนั้น อากัสก็ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง “เหล่าผู้วายชนม์ผู้ยากไร้ จงสะท้อนความแค้นของพวกเจ้าออกมา” โครงกระดูกหลายสิบตนปรากฏขึ้นรอบตัวอากัสที่กำลังก้าวไปข้างหน้า พวกมันคือทหารโครงกระดูกชั้นต่ำที่ถือดาบเหล็กและธนูขึ้นสนิม พวกมันคือสมุนพื้นฐานของเนโครแมนเซอร์ อากัสไม่สนใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบอาวุธออกมาจากช่องเก็บของ เขาสวมใส่คทาเก่าที่เคยใช้ในอดีตอันไกลโพ้น “ข้าจะเริ่มต้นใหม่” “เจ้า…?” ดวงตาของอสูรดาบโบราณเบิกกว้างขณะจ้องมองแผ่นหลังของอากัสอย่างว่างเปล่า ร่างกายท่อนบนของอากัสซึ่งเผยออกมาจากชายเสื้อคลุมที่สะบัดพริ้ว ปราศจากซึ่งผิวหนังและเนื้อหนัง โครงกระดูกและอวัยวะภายในถูกเผยให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง มันช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองและน่าสมเพชยิ่งกว่าเหล่าทหารโครงกระดูกซึ่งยืนอยู่ข้างกายเขาเสียอีก มันไม่ใช่ภาพที่คนส่วนใหญ่จะทนดูได้ง่ายๆ แต่สีหน้าของอากัสกลับไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย เขาสงบนิ่งและทรงพลังยิ่งกว่าก่อนที่เขาจะตายด้วยน้ำมือของอสูรดาบโบราณเสียอีก เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงจากดวงตาสีทองที่ดูเย็นชาดุจโลหะ และมันทำให้อสูรดาบโบราณรู้สึกแปลกประหลาด