บทที่ 12 - ไม่มีอาชีพ? "อ๊ากกก! รีบเลือกอาชีพสักทีเถอะ!" เรย์แทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพง เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่ดูตื่นเต้นและเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วของอาจารย์ฝึกสอน "พวกนายว่าเขาจะเลือกอาชีพอะไร?" "เขาจะได้เควสต์ลับสำหรับอาชีพซ่อนเร้นอีกหรือเปล่า? บ้าเอ๊ย นี่มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!!!" "นี่มันโชคเฮงซวยอะไรกันเนี่ย?" "นายคิดว่าถ้าเราฆ่าเขา เควสต์จะโอนมาให้เราไหม?" "แกมันงี่เง่าหรือเปล่า? นอกจากว่าเกมนี้จะต่างจากเกมอื่นแบบสุดขั้ว ปกติแล้วมันก็ดรอปแค่พวกอุปกรณ์กับหนังสือทักษะไม่ใช่เหรอ?" ผู้คนไม่กี่คนที่มารวมตัวกันรอบๆ เลียมกำลังเริ่มจะคลั่งตาย น่าเสียดายที่ผลการทดสอบความถนัดไม่ได้ถูกแสดงต่อสาธารณะ คนอื่นๆ จึงมองไม่เห็นอะไรเลย พวกเขาทำได้เพียงรออย่างอดทนให้เลียมเอ่ยปากเลือกอาชีพกับอาจารย์ฝึกสอน เพื่อที่จะได้เบาะแสเพิ่มเติม ยิ่งกว่าพวกที่รอคอยอยู่ อาจารย์ฝึกสอนคือคนที่อยากรู้อยากเห็นมากที่สุดว่าเลียมจะเลือกเดินบนเส้นทางไหน ตลอดหลายปีที่ทำงานในโรงฝึกแห่งนี้ เขาไม่เคยพบผลการประเมินแบบนี้มาก่อนเลย เขาประทับใจมากที่ได้มอบความไว้วางใจและเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่มตรงหน้า "เจ้าจะเลือกอาชีพไหนล่ะ พ่อหนุ่ม?" เขาขยับมือไปมาอย่างตื่นเต้นพลางเอ่ยถาม ส่วนเลียมนั้นยังคงยืนนิ่งสนิทโดยไม่มีสีหน้าใดๆ ทว่าภายในสมองของเขากลับกำลังคำนวณอย่างหนักเป็นล้านครั้ง เขาสยายามทำความเข้าใจผลการวิเคราะห์ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้วเรื่องความเข้ากันได้กับมานาระดับ S และความเข้ากันได้กับธรรมชาติระดับ S นี่คือผลจากการดื่มของเหลวในขวดโหลเล็กๆ ที่เขาได้รับมาเป็นส่วนหนึ่งของเควสต์บังคับแบบพิเศษที่มีเพียงหนึ่งเดียว อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือความเข้ากันได้กับเผ่าปีศาจและความเข้ากันได้กับอันเดด ยังไม่รวมถึงระดับการรับรู้ (Perceptivity) ระดับ SSS อีกด้วย นี่เป็นเพราะจิตใจของเขาเคยผ่านประสบการณ์มาแล้วชาติหนึ่งอย่างนั้นเหรอ? แล้วเรื่องความเข้ากันได้กับอันเดดล่ะ? เป็นเพราะเขาเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งหรือเปล่า? แต่ตามหลักการแล้วเขาข้ามเวลากลับมา ดังนั้นชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาจะนับด้วยอย่างนั้นหรือ? มีคำอธิบายที่ซับซ้อนมากเกินไป และแต่ละอย่างก็ดูบ้าบอพอๆ กัน เลียมส่ายหัวและหยุดตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านเกินความจำเป็น ผลลัพธ์อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในท้ายที่สุด เขาหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งเพื่อทำให้ตัวเองสงบลงก่อน ด้วยค่าสถานะและความเข้ากันได้ของเขา เขาอาจจะเริ่มต้นด้วยอาชีพไหนก็ได้ที่มีอยู่ และมันก็คงจะไม่ผิดพลาดอย่างแน่นอน ตอนนี้เขาอยู่เหนือกว่าคนอื่นๆ มากแล้ว และการเติบโตของเขาจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างทวีคูณในอนาคต แต่ต่างจากผู้เล่นคนอื่นๆ เลียมไม่ได้ต้องการเพียงแค่แข็งแกร่งขึ้น เขาต้องการที่จะครอบครองความเป็นหนึ่ง! เขาต้องการสร้างและเชี่ยวชาญอาชีพลูกผสมขั้นสุดยอด ซึ่งในท้ายที่สุดจะช่วยให้เขาสังหารหมู่และแผ้วถางเส้นทางผ่านวันสิ้นโลกที่กำลังคืบคลานเข้ามา! เขาคงจะเป็นไอ้งั่งถ้าไม่ตั้งเป้าหมายและบากบั่นเพื่อสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ หลังจากที่ได้รับโอกาสที่สองในชีวิตอย่างปาฏิหาริย์เช่นนี้ หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เลียมก็ลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่สงบและเยือกเย็น เส้นทางที่ดีที่สุดสำหรับเขานั้นอยู่ตรงหน้าแล้ว และระบบยังเป็นผู้แนะนำมันเองอีกด้วย เขามองอาจารย์ฝึกสอนอย่างสงบและตอบกลับพร้อมรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้า "ตอนนี้ผมจะยังไม่เลือกอาชีพครับ ผู้อาวุโส" "อา... อย่างนั้นรึ" อาจารย์ฝึกสอนพยักหน้า "เจ้าแน่ใจนะพ่อหนุ่ม? การตัดสินใจนี้อาจทำให้เจ้าตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่จำกัดตัวเองไว้ในเส้นทางเดียว" "การเป็นเลิศในด้านเดียว ย่อมดีกว่าการเป็นแค่คนธรรมดาในหลายๆ ด้านเสมอ" เขาพยายามเกลี้ยกล่อมเลียมอย่างสุดความสามารถ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มคนนี้มีโครงสร้างร่างกายที่ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา อย่างไรก็ตาม เลียมส่ายหัวอย่างเด็ดขาดและยืนหยัดในการตัดสินใจของเขา "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง ข้าขอให้เจ้าโชคดีในการเดินทางนะพ่อหนุ่ม" อาจารย์ฝึกสอนตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจ ทั้งสองคนเดินออกจากโรงฝึกโดยไม่สนใจผู้เล่นคนอื่นๆ ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบกริบจนไม่มีใครรู้ว่าควรจะพูดอะไรดี NPC ที่ทำหน้าที่ทดสอบความถนัดให้ผู้เล่นเป็นคนทำลายความเงียบนี้ด้วยเสียงที่ดังก้องไปทั่วห้อง "ใครจะทดสอบเป็นคนต่อไป? มาเข้าแถวซะ" ทว่าในตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่ในอารมณ์ที่จะก้าวไปข้างหน้า พวกเขามองหน้ากันอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่เสียงเอะอะโวยวายจะปะทุขึ้นทันที บางคนที่เลือกอาชีพไปแล้วถึงกับเริ่มรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง การเล่นแบบ 'ไม่มีอาชีพ' เป็นตัวเลือกที่มีอยู่ในหลายๆ เกมก็จริง แต่ส่วนใหญ่มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด แต่หลังจากได้เห็นการกระทำของเลียม พวกเขาก็เริ่มไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีกต่อไป...