บทที่ 267: การพบพานครั้งที่สอง (ภาค 2) หญิงสาวเบื้องหน้าอยู่ในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ เผยให้เห็นช่วงไหล่เนียนละเอียดและเรียวแขนที่ชวนมอง อาภรณ์นั้นปักประดับด้วยไพลินล้ำค่าที่ขับเน้นดวงเนตรสีฟ้ากระจ่างใสราวนภาให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ใบหน้าของเธอดูมีชีวิตชีวาและประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า ทว่าท่าทีของเธอกลับทำให้ลิธรู้สึกสับสนยิ่งนัก "ขออภัย... ข้าเคยรู้จักท่านมาก่อนหรือ?" แม้หญิงสาวผู้นี้จะดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่ไม่ว่าเขาจะเพ่งพินิจเพียงใด ลิธก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี สิ่งเดียวที่เขามั่นใจคือเธอมีรูปร่างที่งดงามและเย้ายวนใจ ความงามของเธอนั้นอยู่ในระดับเดียวกับฟรียาอย่างไม่ยากเย็น "ท่านลืมเลือนข้าไปแล้วจริงๆ หรือ?" เธอเอ่ยด้วยสายตาซุกซน "ทั้งที่ท่านเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่เคยเห็นข้าในยามเปลือยเปล่าแท้ๆ..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างถูกจังหวะ ก่อนจะใช้พัดที่ทำจากขนยูงทองปิดบังใบหน้าด้วยท่าทีขัดเขิน 'เธอคือบุตรสาวของมาร์เควียนิสน่ะสิ เจ้าไม่เห็นความคล้ายคลึงนั่นเลยหรือ?' โซลัสชี้จุดสังเกต 'อีกอย่าง แม้สาวๆ ส่วนใหญ่บนโลกโมการ์จะค่อนข้างผอมบาง แต่ถ้าเทียบกับทิสตาแล้ว พี่สาวเจ้าดูจะมีส่วนเว้าส่วนโค้งมากกว่า...' 'อย่างแรก... น่าเกลียดน่า โซลัส อย่างที่สอง ทิสตาไม่ใช่สาวอื่นที่ไหน เธอเป็นน้องสาวข้า อย่าเอาเธอมาเป็นบรรทัดฐานจะได้ไหม ขอบใจ' ลิธตัดบททันควัน เหล่าสหายของเขาต่างพากันตกตะลึงกับคำพูดทิ้งท้ายของหญิงสาวปริศนาผู้นี้ 'แล้วเขายังกล้าเรียกข้าว่าไอ้เจ้าบ้าผู้โชคดีอีกรึ!' ยูเรียลสบถด่าเพื่อนในใจ แต่ขณะเดียวกันก็แอบแสดงความยินดีอยู่เงียบๆ "ขอประทานอภัยด้วย เลดี้... ข้าไม่อาจจดจำคนไข้ของข้าได้ทุกคนหรอก แม้ว่าพวกเธอจะเจริญตาเพียงใดก็ตาม เพราะข้ารักษาผู้คนมามากมายเหลือเกิน" ลิธค้อมศีรษะให้เล็กน้อย แสร้งทำเป็นจำไม่ได้ว่าเธอคือใคร ฟลอเรียรู้สึกเบาใจขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า 'คนไข้' แต่ก็ยังรู้สึกถูกคุกคามด้วยส่วนอื่นๆ ของประโยค ลิธไม่ใช่ผู้ชายที่จะเอ่ยคำชมพร่ำเพรื่อเสียด้วย "แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเคยเป็นคนไข้ของท่าน?" เธอหุบพัดลง ดวงตาฉายแววใคร่รู้ในแบบที่เจอร์นีเห็นแล้วไม่ชอบใจเอาเสียเลย "เพราะท่านเรียกข้าว่าผู้ช่วยชีวิต... ข้าไม่ใช่ยอดนักรบ เป็นเพียงผู้เยียวยาเท่านั้น" ในขณะที่ลิธกำลังสวมบทบาทนักสืบผู้ชาญฉลาด สหายของเขาต่างต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นขยับยิ้มกับคำลวงคำโตนั้น "นั่น... และอีกส่วนหนึ่งที่ท่านเอ่ยออกมา" เขากระซิบ "ทำให้ทุกอย่างกระจ่างชัด" "อัจฉริยะจริงๆ" เธอตบมือพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่เคยจางหาย "จิตใจที่เข้มแข็ง สติปัญญาที่เฉลียวฉลาด และดวงตาที่มองเห็นมากกว่าแค่ชุดสวยๆ สิ่งเหล่านี้คือคุณสมบัติที่ข้าชื่นชมในตัวบุรุษ และท่านพูดถูก... เรายังไม่เคยแนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการเลย" "ข้าคือ บรินจา ดิสตาร์ บุตรสาวคนโตของมาร์เควียนิส มิริม ดิสตาร์ และผู้สืบทอดแห่งตระกูลดิสตาร์" คำพูดของเธอเป็นทางการยิ่งขึ้น บรินจาค้อมตัวลงทำความเคารพอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ดูนอบน้อมและลึกซึ้งกว่าครั้งแรกมาก มันเป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่งที่เจ้าภาพจะแสดงความเคารพต่อแขกที่เพิ่งพบกันครั้งแรกถึงเพียงนี้ สิ่งนั้นและคำพูดก่อนหน้าทำให้ลิธรู้สึกกังวลพอๆ กับฟลอเรียและเจอร์นี การถูกรุกรานโดยบุตรสาวของผู้มีพระคุณดูจะเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวอย่างยิ่ง 'ดูเหมือนพี่สาวข้าจะมีคู่แข่งเสียแล้ว' ฟรียายิ้มกริ่มในใจ ค่ำคืนนี้ดูจะทวีความน่าสนใจขึ้นทุกวินาที "ข้าลิธ แห่งลูเทีย หากปีหน้าข้าเรียนจบ ข้าก็ยังคงเป็นเพียงจอมเวทธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น" เขาค้อมตัวลงอย่างสง่างามพร้อมกับใช้ถ้อยคำถ่อมตนเพื่อลดทอนความสำคัญของตัวเอง "อืม... สำหรับคนที่บอกว่าเป็น 'เพียง' จอมเวท ท่านกลับพิสูจน์ให้เห็นถึงความกล้าหาญและไหวพริบปฏิภาณอันเลิศล้ำ ท่านถึงขั้นยืนหยัดต่อหน้ามหาจอมเวทผู้ถือดีคนนั้นได้... หรือนั่นจะเป็นเพียงความบ้าระห่ำกันแน่?" เธอเอ่ยถามโดยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว "หามิได้" ลิธส่ายหน้า "ข้าอาจจะเป็นคนที่มีพื้นเพต่ำต้อย แต่ข้าไม่ได้ใช้เวลาไปกับการซ่อนตัวในถ้ำเพื่อศึกษาเวทมนตร์ หรือต่อสู้อย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือดเพียงอย่างเดียว ข้าเรียนรู้กฎเกณฑ์ของสังคม ได้รับการตอบรับเข้าสู่หนึ่งในหกสถาบันมหาเวท ได้พบมิตรสหาย..." เขาผายมือไปยังเพื่อนๆ ของเขา "และพันธมิตร" ลิธพยักหน้าไปยังมาร์เควียนิส "ข้าเพียงแค่แสดงให้ทุกคนเห็นว่าข้าบรรลุสิ่งใดบ้างหลังจากการศึกษาที่เหมาะสมเพียงหนึ่งปี ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้วว่าจะเลือกยืนหยัดต่อต้านข้า หรือจะให้การสนับสนุน ไม่ว่าทางใด ข้าก็ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ เพราะข้าได้สร้างคุณค่าให้ตัวเองจนยากที่จะหาใครมาทดแทน" "ไม่ว่าอีโก้ของพวกเขาจะสูงส่งเพียงใด หรือจะมีจิตใจคับแคบแค่ไหน ข้าเชื่อว่าในยามวิกฤต พวกเขาจะรู้สึกอุ่นใจมากกว่าที่จะรู้สึกถูกคุกคามจากการมีอยู่ของข้า" "เห็นไหมล่ะ? นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าหมายถึง ลิธ 'ผู้เป็นเพียงจอมเวท' " บรินจาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ขณะเข้ามากุมแขนของเขาไว้ และกดแนบเข้ากับทรวงอกของเธออย่างแผ่วเบา แม้ลิธจะรู้สึกพึงพอใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวั่นไหวต่อการกระทำนั้น "ขอบพระคุณ เลดี้... แต่ข้าคิดว่าท่านลืมจุดสำคัญที่ว่าข้าอายุเพียงสิบสามปี และไม่มีหัวนอนปลายเท้า" ลิธพยายามจะก้าวถอยออกมา เขาแทบจะสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่ทิ่มแทงแผ่นหลังของเขาอยู่ในขณะนี้ "นั่นเป็นปัญหาตรงไหนกัน?" เธอหัวเราะคิกคักพลางกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น "ในอีกไม่กี่ปี ช่องว่างระหว่างวัยก็จะไร้ความหมาย ไม่ว่าบุรุษใดที่จะมาแต่งงานกับข้า เขาจะต้องเข้าร่วมตระกูลของข้า และข้าก็ร่ำรวยพอที่จะเลี้ยงดูคนได้ถึงสามคน แม้ข้าจะไม่มีพลังเวทมนตร์เป็นของตัวเอง แต่สายเลือดดิสตาร์ก็ได้ให้กำเนิดจอมเวทที่ทรงพลังมาแล้วมากมาย" "ข้าไม่อาจทนพวกขุนนางจอมปลอมที่หวังเพียงทรัพย์สินของข้า หรือพวกจอมเวทโอหังที่มองคนไร้เวทมนตร์เป็นเพียงสิ่งของ ข้าเหนื่อยหน่ายกับการถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องประดับข้างกายของผู้ที่หวังจะชิงฐานันดรของครอบครัว" "จากสิ่งที่ข้าได้ยินเกี่ยวกับท่าน และสิ่งที่ท่านทำในคืนนี้ ท่านเป็นเหมือนสายลมที่พัดพาความสดชื่นมาให้ ข้าแค่อยากจะทำความรู้จักกับท่านให้มากขึ้นเท่านั้นเอง" เหตุผลของเธอนั้นฟังขึ้นทุกประการ ทว่าลิธกลับไม่มีความสนใจในความสัมพันธ์รูปแบบใดทั้งสิ้น 'ให้ตายเถอะ เริ่มจากฟลอเรีย แล้วตอนนี้ยังจะบรินจาอีกรึ? ผู้หญิงในโลกใหม่นี้ช่างรุกหนักเสียจริง' ลิธคิดในใจ 'อาจเป็นเพราะที่นี่เวทมนตร์ทำให้พวกเธอมีอำนาจเหนือกว่า' โซลัสเสนอความเห็น 'หรืออาจจะเป็นเพียงวัฒนธรรมของพวกเขา ต่างจากยุคมืดของโลกมนุษย์ บนโลกโมการ์นี้สตรีมีโอกาสเท่าเทียมกับบุรุษ พวกเธอสามารถใช้นามสกุลเดิมและสืบทอดมรดกของตระกูลได้' โซลัสต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เอ่ยออกมาว่าเธอก็คงจะรุกหนักเช่นกัน หากเธอมีร่างกายเป็นของตัวเอง แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอได้สัมผัสกับการมีตัวตน ทั้งในร่างของลิธและร่างของเธอเอง แต่มันก็ได้เติมเต็มหัวใจเธอด้วยความหวังและความมั่นใจ ในขณะเดียวกัน โซลัสก็เริ่มจะหมดความอดทน 'ข้าสงสัยเหลือเกินว่าต้องใช้เวลาอีกกี่ปี กว่าที่ข้าจะได้แม้กระทั่งร่างกายที่สร้างขึ้นจากแสงสว่างนี้' เธอถอนหายใจลึกอยู่ในมุมหนึ่งของจิตใจ ยินดีที่อย่างน้อยเธอก็ยังมีความเป็นส่วนตัวเหลืออยู่บ้าง 'จนกว่าจะถึงตอนนั้น ข้าคงทำได้เพียงส่งแรงใจให้ลิธจากข้างสนามเท่านั้น' *** คฤหาสน์ดิสตาร์ ในเวลาต่อมาของคืนนั้น หลังจากแขกเหรื่อทุกคนเดินทางกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยผ่านประตูเคลื่อนย้าย (Warp Gate) ส่วนตัวของมาร์เควียนิส เธอก็สามารถทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นวมในห้องทำงานและผ่อนคลายได้เสียที หลังจากเริ่มต้นด้วยความวุ่นวาย ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามแผนที่วางไว้ เธอหยิบเครื่องรางสื่อสารออกมา วางมันลงตรงกลางโต๊ะทำงาน ผลึกเวทมนตร์สีน้ำเงินสี่เม็ดปรากฏขึ้นจากมุมโต๊ะไม้โอ๊คสีขาวบริสุทธิ์ เปิดช่องทางสื่อสารที่ปลอดภัยกับราชินีซิลฟา "ข้าหวังว่าเจ้าจะมีข่าวดีมาบอกนะ มิริม" ใบหน้าเคร่งขรึมของราชินีเอ่ยทักทายพร้อมกับการพยักหน้า "ข่าวดีอย่างยิ่งเพคะ ฝ่าบาท" มาร์เควียนิสค้อมตัวลงถวายความเคารพอย่างนอบน้อม