ลิธไม่ตัดใจพอที่จะปลุกโซลัสให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันแสนสงบ เธอไม่เคยนอนหลับมาก่อนเลยตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาเองก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าสิ่งนี้เป็นผลมาจากร่างดวงจิตที่พัฒนาขึ้นของเธอ หรือเป็นเพราะการหลอมรวมวิญญาณชั่วคราวระหว่างเขากับเธอแน่ ในอดีตนั้น ต่อให้เธอจะก้าวเข้าสู่ห้วงนิมิตไปพร้อมกับเขา โซลัสก็ยังคงตื่นตัวอยู่เสมอ เธอทำได้เพียงเฝ้ามองเขาผ่านพันธะทางจิต และไม่เคยได้รับความพักผ่อนจากการกระทำนั้นเลยแม้แต่น้อย หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ลิธวางแผนขั้นตอนการรักษาผู้เป็นแม่จนเสร็จสิ้น เขายังเตรียมมาตรการรองรับเหตุไม่คาดฝันทุกรูปแบบที่พอจะนึกออกไว้พร้อมสรรพ ทว่าโซลัสก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา หลังจากร่าย ‘คาถาเงียบงัน’ (Hush) เพื่อสร้างม่านมนตราขจัดเสียงรบกวนรอบกายดวงจิตตัวน้อย เขาก็ติดต่อไปหาศาสตราจารย์วาสทอร์ ในช่วงปีที่ผ่านมา ลิธได้แลกเปลี่ยนอักขระสื่อสารกับเหล่าศาสตราจารย์ทุกคนที่เขามีความสัมพันธ์อันดีด้วย "ลิธ เจ้าหนู ดีใจที่ได้ยินเสียงเจ้าเสียที" วาสทอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงพลางหมุนหนวดเคราของตนเล่น "ข้าแอบเคืองอยู่นิดหน่อยที่เจ้าจากไปโดยไม่บอกลา แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงทำเช่นนั้น" "ท่านเข้าใจงั้นหรือ?" ลิธขมวดคิ้ว เขาไม่รู้เลยว่าวาสทอร์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร ในใจแอบตำหนิตัวเองที่เสียมารยาทอย่างรุนแรงเช่นนั้น แต่ด้วยเรื่องของโซลัสรวมกับอารมณ์ที่บูดบึ้งขุ่นมัว ทำให้เขาเอือมระอาต่อสถาบันจนไม่อยากรั้งอยู่ต่อแม้เพียงวินาทีเดียว "ใช่สิ ขอบคุณเทพเจ้าที่เจ้าชิงจากไปเสียก่อน เพราะพอประกาศอันดับออกไป ทุกอย่างก็ปั่นป่วนไปหมด อันดับท็อปสามของภาควิชาแสงสว่างปีนี้... มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้ว" "สามัญชนหนึ่ง ขุนนางหนึ่ง และขุนนางเก่าอีกหนึ่ง ฟังดูเหมือนจุดเริ่มต้นของเรื่องตลกไม่มีผิด แต่น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นอะไรไกลกว่าปลายจมูกตัวเอง ไม่ถึงชั่วโมงเราก็ถูกถล่มด้วยจดหมายและสายเรียกเข้าที่เต็มไปด้วยคำร้องเรียน ตอนนี้พวกมันส่วนใหญ่กำลังทำหน้าที่ให้ความอบอุ่นแก่กระดูกแก่ๆ ของข้าอยู่เนี่ย" วาสทอร์หันหน้าจอให้เขาดูเตาผิงที่กำลังโชติช่วงด้วยเปลวเพลิง ซึ่งเชื้อเพลิงของมันไม่ใช่ฟืนไม้ แต่เป็นซองจดหมายที่ยังไม่ได้ถูกแกะออกจำนวนมหาศาล "ข้านึกว่าจะเจอเจ้าในสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยง หรือไม่ก็โกรธแค้นจนตัวสั่นเสียอีก แต่เห็นเจ้าสงบนิ่งได้ขนาดนี้ทั้งที่โดนลินจอสเล่นแง่ ข้าก็เบาใจ เขาควรจะบอกพวกเราก่อนแท้ๆ จะได้ลดปัญหาไปได้ตั้งเยอะ" "ท่านหมายความว่าอย่างไร? เล่นแง่อะไรกัน?" ความประหลาดใจของลิธดูเหมือนจะเป็นของจริง "เจ้าหนู เตือนข้าทีว่าอย่าริอ่านไปเล่นไพ่กับเจ้าเชียว" วาสทอร์หัวเราะร่วน "เจ้ารู้ไหม ถึงแม้เราจะห้ามเปิดเผยคะแนนของนักเรียน แต่เหล่าศาสตราจารย์ก็มักจะ ‘พูดคุย’ กันเรื่องลูกศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดเสมอ พอข้าได้ยินว่าเจ้าได้อันดับสาม ข้าก็รีบไปถามวาเนไมร์ทันทีว่าทำไมถึงให้คะแนนเจ้าแย่ขนาดนั้น ซึ่งเธอก็ถามคำถามเดียวกันเป๊ะกลับมาหาข้า" "สรุปสั้นๆ คือพวกเรารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น และเข้าใจว่าทำไมมันถึงจำเป็น หากอันดับสามยังก่อความวุ่นวายได้ขนาดนี้ ข้านึกไม่ออกเลยว่าถ้าเจ้าได้อันดับสองหรืออันดับหนึ่ง โลกจะแตกเอาหรือเปล่า" วาสทอร์ถอนหายใจยาว "วาเนไมร์ดูจะรับเรื่องนี้ไม่ได้ที่สุด ตอนที่ศาสตราจารย์ภาควิชาวอร์เดนเริ่มโอ้อวดเรื่องอันดับหนึ่งของพวกเขา เธอเกือบจะเผาชายคนนั้นทั้งเป็นอยู่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นเอ็นดูเจ้าจริงๆ จนทำให้คนเริ่มสงสัยกันแล้วว่าข่าวลือเรื่องเจ้ากับเธอน่ะมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า" วาสทอร์พูดเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่ลิธสัมผัสได้ว่าลึกๆ แล้วมันคือคำถามที่จริงจัง "ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้นครับ" เขาตอบตามตรง นั่นคือวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงการทำลายชื่อเสียงของทั้งคู่ และป้องกันไม่ให้ความสำเร็จของเขาต้องมัวหมองด้วยข้อกล่าวหาอันเป็นเท็จ "อย่าใจร้อนไปเลย ข้าเข้าใจว่าผู้หญิงที่อายุมากกว่าน่ะมีเสน่ห์ แต่เวลาไม่เคยรอใคร" วาสทอร์ดูเหนื่อยล้าไปชั่วขณะ "อีกไม่นานเจ้าก็จะโตพอที่จะจีบผู้หญิงแบบวาเนไมร์ได้ทั้งโลกนั่นแหละ หลังจากนั้นเจ้าก็จะแก่ตัวลงจนพวกนางไม่ชายตาแล เว้นแต่ว่าจะมีเรื่องงานแต่งงานมาเกี่ยวข้อง... ถ้าเพียงแต่มันจะมีวิธีที่ทำให้เราเยาว์วัยไปตลอดกาลได้ล่ะก็นะ เอาล่ะ เลิกฟังข้าบ่นเรื่องไร้สาระเสียที ว่าแต่ที่เจ้าติดต่อมา มีธุระอันใดหรือ?" "ข้ากำลังคิดเรื่องการรักษาเส้นเอ็นที่ขาด หรือการสร้างนิ้วที่หายไปขึ้นมาใหม่ครับ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่พอให้ได้เงินมาใช้บ้าง" ลิธเริ่มอธิบาย "ข้าแค่ไม่รู้ว่าควรจะเรียกค่าตอบแทนเท่าไหร่ดี" เขาไม่ได้กังวลเรื่องการเรียกราคาแพงเกินไป แต่กลัวว่าจะตั้งราคาต่ำกว่ามูลค่าที่ควรจะเป็น ในฐานะนักศึกษาฝึกงานที่สถาบัน เขาทำตามคำสั่งเสมอโดยไม่เคยต้องคิดเรื่องค่าธรรมเนียม วาสทอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ผิวหนัง เส้นเอ็น หรือฟันสักซี่สองซี่น่ะเป็นเรื่องที่จอมเวทคนเดียวจัดการได้ แต่ข้าคงไม่เรียกการสร้างนิ้วขึ้นมาใหม่ว่าเป็นเรื่องเล็กหรอกนะ หากไม่มีจอมเวทคนหนึ่งคอยรักษาสมดุลและอีกคนคอยถ่ายเทพลังชีวิตไปพร้อมๆ กัน มันเป็นขั้นตอนที่เสี่ยงมากทีเดียว" "อย่างไรก็ตาม ไม่มีกฎหมายข้อไหนห้ามไม่ให้คนหนุ่มทำเรื่องบ้าระห่ำ หากเจ้าเรียนจบแล้ว ข้าคงบอกว่าเหรียญเงินสิบเหรียญแบ่งกันระหว่างจอมเวทสองคนคือราคาที่ยุติธรรม แต่ในเมื่อเจ้ายังเป็นนักเรียน เหรียญเดียวก็เกินพอแล้ว" "หลังจากที่เจ้าทำคนไข้คนแรกตายแล้วล่ะก็ รู้สึกอยากระบายก็โทรหาข้าหรือมาร์ธได้ทุกเมื่อนะ" เมื่อเห็นว่าโซลัสยังคงหลับอยู่ ลิธจึงใช้เวลานั้นติดต่อหาวาเนไมร์และมาร์ธเพื่อชดเชยความผิดพลาดที่จากมาโดยไม่ได้ลา พวกเขาต่างยินดีที่ได้ยินข่าวจากเขาและอวยพรให้เขามีช่วงปิดเทอมฤดูหนาวที่ดี กว่าเขาจะได้กลับบ้านจริงๆ ก็เกือบจะเป็นเวลาอาหารค่ำแล้ว แต่เขาต้องจำใจข้ามมื้อนั้นไป เพราะอาหารจำนวนมหาศาลที่โซลัสยัดเยียดเข้าปากเขาในตอนที่ร่างหลอมรวมกันนั้นยังคงทำให้อิ่มแปล้ เช้าวันต่อมา ลิธตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตนด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มที่ ต่อให้วิชา ‘การกระตุ้นพลัง’ (Invigoration) จะทรงประสิทธิภาพเพียงใด เขาก็ต้องการให้ร่างกายอยู่ในสภาวะสูงสุดสำหรับการลงมือครั้งสำคัญ โซลัสสามารถทำหน้าที่เป็นระบบพยุงชีพได้หากมีอะไรผิดพลาด แต่ภาระที่เหลือทั้งหมดล้วนตกอยู่บนบ่าของเขา ‘ข้าไม่อยากมีน้องเพิ่มหรอกนะ แต่ข้าก็เข้าใจดีว่าท่านพ่อกับท่านแม่คงจะเหงาขนาดไหน จากที่เคยอยู่กับลูกๆ ห้าคนจนเหลือเพียงคนเดียว... เมื่อถึงเวลาที่ข้ากับทีสต้าต้องจากไป ข้าอาจจะซื้อบ้านให้พวกท่านสักหลังในที่ที่ดูไม่โดดเดี่ยวจากโลกภายนอกจนเกินไป’ ลิธเปิดหน้าต่างห้องนอนออก รับลมหนาวจากอากาศยามเช้าที่พัดพาสัมผัสเย็นเยียบเข้ามา พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น และในช่วงกลางคืนที่ผ่านมาก็มีหิมะโปรยปัญลงมาเล็กน้อย เขาใช้เวทไฟเพื่อทำให้บ้านและพื้นอุ่นขึ้นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านขนมปัง แม้จะผ่านการนอนหลับที่ดีมาทั้งคืน แต่ลิธก็ยังรู้สึกอิ่มอยู่ ความคิดที่จะต้องไปยังร้านขนมปังของหมู่บ้านแทบจะทำให้เขารู้สึกพะอืดพะอม ทว่าเอลิน่ากลับแสดงความดีใจอย่างมากที่จะได้กินขนมปังขาวที่อบใหม่ๆ จนเขาไม่อาจปฏิเสธความสุขเล็กๆ น้อยๆ นั้นของนางได้ ‘ต่อให้ท่านแม่จะเชื่อมั่นในตัวข้าแค่ไหน แต่นางย่อมต้องมีความกลัวแฝงอยู่ ต่อให้ข้าจะไม่ต้องกรีดร่างของนางเหมือนอย่างศัลยแพทย์ทำ แต่นางก็ตระหนักดีถึงความเสี่ยงที่แฝงอยู่ในการรักษาทุกขั้นตอน แม้จะเป็นสิ่งที่ดูเรียบง่ายที่สุดก็ตาม’ ลิธครุ่นคิด ‘การมีสภาพจิตใจที่เป็นบวกจะช่วยข้าในระหว่างการลงมือ และทำให้การฟื้นตัวของนางรวดเร็วยิ่งขึ้น อีกอย่าง... ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเจ้าสารเลวนั่นจะต้อนรับข้าอย่างไร ในเมื่อตอนนี้มันเป็นฝ่ายต้องการความช่วยเหลือจากข้า’ เว็กซัล คอร์เนอร์สโตน พ่อของบรีน่า คือหนึ่งในกลุ่มคนที่เกือบจะสิ้นชีพด้วยน้ำมือของลิธ ข้อหาที่เพิกเฉยไม่ยอมปกป้องทีสต้าจากการรังควานของการิธ นับแต่นั้นมา เขาก็ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาแห่งความหวาดกลัวว่าลิธจะกลับมาสะสางสิ่งที่ค้างคาไว้ ถึงขนาดที่ว่าเมื่อใดที่เว็กซัลเห็นเขา ชายผู้นั้นจะรีบปิดร้านหนีทันที ลิธแสยะยิ้มพลางเปิด ‘ก้าวย้ายมวลสาร’ (Warp Steps) จากหน้าประตูบ้านตรงไปยังหน้าร้านขนมปัง อันที่จริงเขาจะวาร์ปเข้าไปข้างในเลยก็ได้ แต่เขาอยากจะสร้างภาพลวงตาให้ชาวบ้านในลูเทียเข้าใจว่าวิชานี้มีขอบเขตจำกัด มิเช่นนั้น ทันทีที่พวกเขาสูญเสียอะไรไป พวกเขาก็จะพาลมาโทษเขาเสียเปล่าๆ