# ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: # Novel Info — มหาจอมเวทผู้พิชิต (Supreme Magus) ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Supreme Magus - **ชื่อเรื่อง (TH)**: มหาจอมเวทผู้พิชิต - **แนว**: Fantasy / Action / Reincarnation - **Setting**: โลกม็อกการ์ (Mogar) โลกแฟนตาซีที่มีระบบเวทมนตร์ซับซ้อนและโครงสร้างสังคมกึ่งยุคกลาง ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Lith / White | ลิธ / ไวท์ | ตัวเอก (ไวท์ คือชื่อรหัส/นามแฝง) | | Solus | โซลัส | วิญญาณคู่หูในเครื่องรางของลิธ | | Red | เรด | นักศึกษาอีกคนที่มาร่วมภารกิจ | | Yerna | เยอร์น่า | กัปตันผู้คุมหน่วย | | Khran | คราน | จ่าสิบเอกจอมโผงผาง | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |----------------------|-----------------------------|-------------------| | Forgemaster | ศาสตร์แห่งการสร้างสรรค์ / ฟอร์จมาสเตอร์ | ผู้สร้างไอเทมเวทมนตร์ | | Warden | ผู้กางเขตอาคม / วอร์เดน | ผู้เชี่ยวชาญข่ายมนตรา | | Healer | ผู้รักษา | | | Data Amulet | เครื่องรางข้อมูล | | | Fire Seeds | เมล็ดพันธุ์อัคคี | อาวุธระเบิดพกพา | | True Magic | เวทมนตร์ที่แท้จริง | | | Death Vision | นิมิตแห่งความตาย | พรสวรรค์(คำสาป)ของลิธ | | White Griffon | ไวท์กริฟฟอน | ชื่อสถาบันจอมเวท | | Fire Griffon | ไฟร์กริฟฟอน | ชื่อสถาบันจอมเวท | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): "ข้าเข้าใจดีว่าสำหรับพวกขุนนางอย่างพวกเจ้า แต้มคะแนนมันมีค่ามากกว่าชีวิตของสามัญชนเสียอีก แต่ข้าก็อยากให้ท่านลอร์ดตระหนักไว้ด้วยว่า พวกเราบางคนอาจจะไม่ได้กลับไปหาครอบครัวอีกเลย ก็เพราะไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกเจ้านี่แหละ" "กัปตันครับ แทนที่จะเสียเวลากับมารยาทจอมปลอมพวกนี้ เรามาดูกันดีกว่าว่าไอ้ขยะนี่มันจะไร้ค่าแค่ไหน... สถานะของแกเป็นยังไงบ้าง แซดเดิล?" "ผมมีแฟนแล้วครับ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอคือคนที่ใช่หรือเปล่า" ลิธแสร้งทำเป็นเข้าใจคำถามผิด การปั่นประสาทคือเกมที่เขาถนัด และเขาก็พร้อมจะสนองคืนอย่างสาสม เมื่อเห็นสีหน้ายโสระคนกวนประสาทของลิธ ใบหน้าของครานก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ ทว่าเหล่านายทหารบางนายกลับหลุดขำออกมากับมุกตลกร้ายนั้น "ข้าไม่ได้สนเรื่องรักน้ำเน่าของแก! ที่ข้าอยากรู้คือแกทำอะไรได้บ้าง!" ลิธจดจำไว้ในใจว่าไม่มีใครยื่นมือเข้ามาปกป้องเขาเลย แม้แต่ตัวกัปตันเองก็ไม่ได้ทำอะไร นอกเสียจากกลอกตาไปมาเป็นพักๆ ด้วยความระอาเท่านั้น "ความชำนาญพิเศษของเขาคือ ศาสตร์แห่งการสร้างสรรค์..." เมื่อกัปตันเยอร์น่าอ่านประวัติของลิธออกมา เสียงครางอย่างระอาและเสียงฝ่ามือตบหน้าผากดังระงมไปทั่วโกดัง ราวกับทุกคนกำลังเผชิญกับฝันร้าย "เยี่ยมไปเลย... มีประโยชน์พอๆ กับรูจมูกที่สามนั่นแหละ..." เยอร์น่าเมินเฉยต่อคำสบประมาทของคราน เธอเร่งเสียงขึ้นเพื่อกลบเสียงคร่ำครวญของจ่าสิบเอกคนเดิม "...และศาสตร์แห่งการรักษา (Healing) สมัยที่ยังอยู่ในหมู่บ้าน ไวท์เคยเป็นพรานป่าและนักล่าค่าหัว เมื่อปีที่แล้วเขาเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของบาลคอร์มาได้ ทั้งยังเคยเผชิญหน้ากับวาลอร์แบบตัวต่อตัวแล้วยังมีชีวิตกลับมาเล่าเรื่องได้จนถึงทุกวันนี้" แทนที่จะเสียเวลาโต้เถียง กัปตันตัดสินใจตรวจสอบไฟล์ข้อมูลส่วนตัวของผู้ฝึกหัดผ่านเครื่องรางข้อมูลของเธอ มันปรากฏภาพใบหน้าของเขาเพื่อยืนยันตัวตนพร้อมข้อมูลสำคัญทั้งหมดที่จำเป็นต่อภารกิจ หลายคนหันขวับมามองทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ผู้รักษา' บางส่วนพยักหน้ายอมรับในอดีตการเป็นนักล่ามนุษย์ของเขา แต่ประโยคสุดท้ายกลับถูกตอบรับด้วยความกังขาอย่างชัดเจน "หมู่บ้านของเขางั้นรึ?" หลายคนอุทานซ้ำราวกับไม่อยากเชื่อหู "ใช่ครับ ผมมันก็แค่สามัญชน ไม่ใช่พวกขุนนาง ผมต้องพยายามอย่างหนักกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้" ในเมื่อคนตรงหน้าไร้ซึ่งความเคารพ ลิธก็พร้อมจะตอบแทนด้วยความเย็นชา น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นดุจเหมันต์ ในขณะที่ 'นิมิตแห่งความตาย' เริ่มสำแดงภาพการตายอันสยดสยองของคนรอบข้างออกมา ซึ่งเขาไม่มีความคิดที่จะยื่นมือเข้าไปขัดขวางแม้แต่น้อย "มีผู้รักษาจากสถาบันไวท์กริฟฟอนก็น่าสนใจดีนะ" ชายผมน้ำตาลวัยกลางยี่สิบเอ่ยขึ้น เขาดูสูงโปร่งด้วยส่วนสูงราว 174 เซนติเมตรตามมาตรฐานของชาวม็อกการ์ ใบหน้าของเขาเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านเหมือนกับทหารนายอื่นๆ ในหน่วย "ข้าชื่อ ฮูเร็น นัคท์ ยินดีที่ได้รู้จัก เจ้าช่วยกำจัดรอยแผลเป็นนี่ให้หน่อยได้ไหม? พวกสาวๆ เขาไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่น่ะ" เขาคว้ามือของลิธมาจับไว้พลางเอ่ยขออย่างไม่อายฟ้าดิน "ทำได้ครับ... แต่ต้องมีค่าตอบแทน และมันจะทำให้คุณหมดแรงไปเลยล่ะ" ลิธรู้สึกขบขันกับการเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหัน รอยแผลเป็นนั้นทั้งยาวและลึก ลากตั้งแต่โหนกแก้มซ้ายลงไปตามลำคอ "มีผู้รักษาก็ดีอยู่หรอก ตราบใดที่ไว้ใจได้น่ะนะ" ครานถ่มน้ำลายลงพื้นอีกครั้ง "เด็กทุกคนที่รอดมาจากสถาบันได้ก็คือผู้รอดชีวิตทั้งนั้นแหละ ไม่เห็นมีอะไรน่าเอามาอวด ส่วนเรื่องสู้กับวาลอร์นั่นน่ะ กัปตันอำพวกเราเล่นหรือเปล่าครับ?" "ข้าไม่ได้ล้อเล่น" กัปตันตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง คำพูดของเยอร์น่าทำให้เกิดความวุ่นวายย่อมๆ สมาชิกในหน่วยต่างกรูเข้าไปรุมล้อมข้างหลังเธอเพื่ออ่านข้อมูลจากภาพโฮโลแกรมที่ฉายออกมาจากเครื่องราง แต่ความตื่นเต้นนั้นก็ถูกขัดจังหวะด้วยการมาถึงของนักศึกษาคนที่สอง เขาเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี สูงราว 1.7 เมตร ผมสีทองสว่างและดวงตาสีเขียวมรกตลุ่มลึก ผู้มาใหม่มีรูปร่างกำยำแข็งแรงดุจทหารหาญมากกว่าจะเป็นเพียงนักศึกษา อะไรบางอย่างในท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจนั้นบอกลิธว่า หมอนี่ต้องเป็นเสือผู้หญิงตัวฉกาจแน่นอน กัปตันเปิดดูไฟล์ข้อมูลของเขาด้วยความหวังว่าจะพบกับเซอร์ไพรส์ที่น่าประทับใจอีกครั้ง แต่อนิจจา นักศึกษาจากสถาบันไฟร์กริฟฟอนผู้นี้กลับเป็นเพียงผู้กางเขตอาคมและนักเล่นแร่แปรธาตุ ข้อดีเพียงอย่างเดียวของเขาคือเคยผ่านการฝึกทหารมาบ้าง เยอร์น่าเดาะลิ้นอย่างขัดใจ เธอดับแสงเครื่องรางก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้ากระดานวางแผนภารกิจ "ในเมื่อ 'เรด' มาถึงแล้ว เราก็มาเริ่มกันเลย ภารกิจวันนี้เรียบง่ายมาก เราจะบุกทลายโกดังเก็บยาเสพติดของแก๊งเจ้าถิ่น มันคือตึกสามชั้นที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับโกดังแห่งนี้พอดิบพอดี" "สายข่าวของเราทำให้เรารู้ตำแหน่งของประตูและทางเดินข้างใน เราจะแบ่งเป็นสี่ทีม ทีมละห้าคน สองทีมจะบุกเข้าทางประตูหน้าและประตูหลัง ส่วนอีกสองทีมจะคอยคุมเชิงรอบนอกเพื่อไม่ให้ใครหลบหนีออกไปได้" เธอยื่นนิ้วชี้ไปยังจุดเข้าตีทั้งสองจุด และตำแหน่งของหน้าต่างบนชั้นหนึ่งและชั้นสอง "จากข้อมูลระบุว่าแต่ละชั้นจะมีการป้องกันที่เบาบาง คาดว่ามีเวรยามอย่างน้อยห้าคนแต่ไม่มีจอมเวท อย่างไรก็ตาม องค์กรที่เรากำลังเผชิญหน้าด้วยนั้นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม พวกมันพก 'เมล็ดพันธุ์อัคคี' ติดตัว และจะไม่ลังเลเลยที่จะระเบิดตัวเองหากถูกจับได้" "เพราะฉะนั้น ฆ่าก่อนแล้วค่อยถามทีหลัง เราไม่ต้องการเชลย" กัปตันเยอร์น่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันมากำชับแขกรับเชิญทั้งสอง "จำไว้ว่าแม้เป้าหมายจะไม่มีพลังเวท แต่พวกมันก็น่าจะมีอาวุธครบมือ ดาบลงอาคมเพียงดาบเดียวก็สามารถฉีกชุดเกราะเบาและร่างของคนสวมให้ขาดกระจุยได้ พวกมันอาจจะมีอาวุธจากการเล่นแร่แปรธาตุด้วย ดังนั้นอย่าได้ประมาทเด็ดขาด มีคำถามไหม?" ลิธยกมือขึ้น เยอร์น่าพยักหน้าอนุญาต "ท่านวางแผนจะบุกเข้าไปตรงๆ หรือจะเน้นการลอบเร้นครับ?" "การลอบเร้นไม่ใช่ทางเลือก ประตูอาจจะมีกับดักเวทมนตร์หรือสัญญาณเตือนภัย และเราไม่รู้แน่ชัดว่ามีคนอยู่ข้างในกี่คน ถ้าเราชักช้า เราเสี่ยงที่จะถูกล้อมและถูกกำจัดด้วยจำนวนที่มากกว่า" "ผมสามารถตรวจจับและถอดถอนกลไกเวทมนตร์ได้ เพราะผมคือฟอร์จมาสเตอร์" ลิธโกหกหน้าตาย วาเนไมร์ยังไม่ได้สอนเรื่องพวกนี้แก่เขาเลยด้วยซ้ำ แต่เขามั่นใจว่าจะทำได้สำเร็จด้วย 'เวทมนตร์ที่แท้จริง' "ส่วนผมสามารถบอกได้ว่ามีคนอยู่ในตึกกี่คนและอยู่ตำแหน่งไหนบ้าง" เรดเอ่ยด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "ผมเป็นวอร์เดน และตระกูลของผมก็เชี่ยวชาญด้านข่ายมนตราตรวจจับสิ่งมีชีวิต พูดถึงตระกูลของผม ชื่อของผมไม่ใช่เรด ผมคือ..." "ดีใจที่มีเจ้ามาร่วมทีมด้วยนะไอ้หนู" กัปตันเยอร์น่าใช้มือข้างหนึ่งเช็คแฮนด์กับเรด ส่วนอีกข้างก็ปิดปากเขาไว้ให้เงียบกริบ "วันนี้เจ้าคือ 'เรด' และเจ้าจะถูกประเมินจากสิ่งที่เจ้าทำ ไม่ใช่จากตระกูลของเจ้า เข้าใจไหม?" เรดพยักหน้าด้วยแววตาหงุดหงิดเล็กน้อย เยอร์น่าจึงยอมปล่อยมือออก "ดี ข้าคือกัปตันเยอร์น่า ผู้บังคับบัญชาของพวกเจ้าในวันนี้ ส่วนนี่คือจ่าคราน รองผู้บังคับบัญชา และนั่นคือไวท์" ลิธและเรดกำลังพิจารณาว่าจะมองกันและกันในแง่ไหนดี ในขณะที่ครานส่งเครื่องแบบสีดำและหูฟังเครื่องสื่อสารให้คนละชุด "ยินดีต้อนรับสู่ทีมนะไอ้หนู ที่นี่ไม่มีพวกกริฟฟอน มีแต่สมาชิกของหน่วยนี้เท่านั้น ใส่เครื่องแบบซะ เราจะได้แยกแยะออกว่าใครพวกเราใครศัตรู และพวกเจ้าจะได้ไม่โดนพวกเดียวกันสอยร่วงจากข้างหลัง ไปเปลี่ยนชุดหลังลังพวกนั้นไป" "ขอบคุณครับ แต่ไม่จำเป็นหรอก" ลิธเก็บชุดเข้าไปในอัญมณีสีฟ้าที่ลำคอ ก่อนจะสั่งให้เสื้อผ้าของเขาแปรสภาพเป็นชุดใหม่ในทันที เรดก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึง ในขณะที่ครานชักไม้กายสิทธิ์ออกมาจากแหวนมิติแล้วจ่อไปที่เสื้อผ้าของลิธที่กำลังแปรสภาพ ปลายไม้เปล่งแสงสีเหลืองนวลออกมา ทำให้ลิธสัมผัสได้ถึงพลังเวทธาตุไฟที่อัดแน่นอยู่ภายใน 'นั่นคงเป็นอาวุธประจำกายเหมือนกับปืนในโลกเก่าสินะ' ลิธคิดพลางสังเกตเห็นผลึกมานาสีแดงขนาดเล็กที่ฝังอยู่ในอุปกรณ์อาคมชิ้นนั้น 'ใช่แล้ว' โซลัสยืนยัน 'ผลึกนั่นทำหน้าที่เหมือนซองกระสุน พวกนี้คงไม่ธรรมดาแน่ เพราะไม้กายสิทธิ์แบบนั้นราคาไม่ใช่เล่นๆ เลยล่ะ'