Chapter 4
3 / 974
5 min read
Chapter 4 White Pearl Treasury
Published Mar 14, 2026, 06:51 AM
บทที่ 4 คลังสมบัติไข่มุกขาว
ภายในสำนักบุปผาสวรรค์มีอาคารแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมไว้ทุกอย่างตั้งแต่ทรัพยากรอันล้ำค่าไปจนถึงสมบัติราคาสูง ไม่ว่าจะเป็นโอสถ ศิลาวิญญาณ หรืออาวุธ ทุกสิ่งที่กล่าวมาสามารถหาได้จากคลังสมบัติไข่มุกขาว ขอเพียงแค่มีแต้มพรีเมียมเพียงพอ
แต้มพรีเมียมเป็นสกุลเงินชนิดหนึ่งที่มีค่าเฉพาะภายในสำนักบุปผาสวรรค์เท่านั้น ด้วยแต้มพรีเมียมนี้ ศิษย์สามารถแลกเปลี่ยนเป็นอะไรก็ได้ที่อยู่ในคลังสมบัติไข่มุกขาว
แต้มพรีเมียมสามารถหาได้จากการสร้างผลงานความดีความชอบให้แก่สำนัก หรือจากการทำภารกิจ อีกทั้งยังสามารถนำไปแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นได้เสมือนเงินตราจริง
“ดอกไม้หยางบริสุทธิ์นี่ต้องใช้กี่แต้มพรีเมียมหรือ?”
ซูหยางเอ่ยถามผู้อาวุโสที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ เขาตัดสินใจมาที่คลังสมบัติไข่มุกขาวหลังจากตระหนักได้ว่าตอนนี้ตนเองอ่อนแอเกินไป แต่ในเมื่อไม่มีคู่ฝึกฝนด้วย วิธีเดียวที่จะบำเพ็ญเพียรได้ก็คือต้องพึ่งพาทรัพยากรจากสำนัก และจะมีที่ไหนหาทรัพยากรอันล้ำค่าเหล่านั้นได้ดีไปกว่าคลังสมบัติไข่มุกขาวที่รวบรวมของหายากเอาไว้มากมายเช่นนี้อีกเล่า?
“ดอกไม้หยางบริสุทธิ์งั้นรึ? ศิษย์ฝ่ายนอกเช่นเจ้าต้องการโอสถล้ำค่าขนาดนี้ไปทำไม?” ชายชรามองเขาด้วยความฉงน “หนึ่งหมื่นแต้ม”
“หนึ่งหมื่น?” ซูหยางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ภารกิจที่ยากที่สุดของสำนักน่าจะให้แต้มสูงสุดแค่หนึ่งร้อยแต้มเท่านั้น แต่ท่านกลับเรียกถึงหนึ่งหมื่นแต้มสำหรับดอกไม้หยางบริสุทธิ์เพียงดอกเดียว? นี่มันปล้นกันกลางวันแสกๆ แล้ว!”
ในสายตาของเขา ดอกไม้หยางบริสุทธิ์เป็นเพียงโอสถคุณภาพต่ำที่มนุษย์ทั่วไปใช้กันเท่านั้น แต่ที่นี่กลับปฏิบัติกับมันราวกับเป็นโอสถเทพเจ้า
“เจ้าสำนักเป็นผู้กำหนดราคาเอง หากเจ้ามีข้อกังขา ก็ไปถามเขาเอาเองเถิด มิเช่นนั้นราคานี้ถือเป็นอันสิ้นสุด”
ซูหยางเหลือบมองหยกบันทึกในมือแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ... สามสิบสี่แต้ม... หลังจากอยู่ที่นี่มาตั้งหนึ่งปี...”
เขาหันไปมองรอบๆ และเห็นหญิงงามมากมายเดินผ่านไปมา “ข้าจะหาคู่ฝึกฝนสักคนก็ได้... แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร... พวกนางก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยที่ยังไม่ประสีประสาอยู่ดี...”
แม้ปัจจุบันซูหยางจะอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มวัย 16 ปี แต่วุฒิภาวะทางจิตใจของเขาห่างไกลจากความเยาว์วัยไปมาก เขาไม่สามารถทำใจที่จะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึงครึ่งของอายุจริงของเขาได้ และถึงแม้อายุจะไม่ใช่ประเด็นสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่สามารถมีอายุยืนยาวนับพันปีและคงความเยาว์วัยไว้ได้ แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกไม่ถูกต้องอยู่ดี
“ตกลงว่าจะเอาหรือไม่เอา?” ผู้อาวุโสหลังโต๊ะถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร เขาเดาได้เลยว่าซูหยางไม่มีแต้มพอหรอก แค่สถานะศิษย์ฝ่ายนอกตัวเล็กๆ แบบนี้ ลำพังแค่ศิษย์ฝ่ายในเองยังยากที่จะหาแต้มได้ถึงหนึ่งหมื่นเลย
“ข้าต้องการมัน” คำตอบของซูหยางทำให้ผู้อาวุโสถึงกับอึ้ง “แต่ไม่ใช่ตอนนี้ อีกสิบวัน ข้าจะกลับมาพร้อมกับแต้มพรีเมียมที่มากพอจะแลกมันไป”
“เจ้า... เจ้าจะทำได้อย่างไรกัน?” ผู้อาวุโสถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ซูหยางเพียงแค่ยิ้มรับคำถามของผู้อาวุโสแล้วเดินจากไปโดยไม่ตอบอะไร ทิ้งไว้เพียงเส้นเลือดที่ปูดนูนบนหน้าผากของชายชรา
—
—
—
หลังจากออกจากคลังสมบัติไข่มุกขาว ซูหยางก็ไปหาผ้าผืนใหญ่กับอุปกรณ์สำหรับเขียน จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังศูนย์ฝึกซ้อมซึ่งมีเหล่าศิษย์ขวักไขว่อยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน ก่อนจะมายืนในที่โล่งแจ้งและกางป้ายผ้าให้ผู้คนได้เห็นทั่วกัน
“นวดสวรรค์ – สัมผัสความรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์! ลูกค้าสามคนแรกรับบริการฟรี!”
“นวดสวรรค์? นั่นไม่ใช่ซูหยางหรอกหรือ? วันนี้เขากำลังทำเรื่องไร้สาระอะไรอีก?”
“สัมผัสสวรรค์งั้นเรอะ? ฮ่าๆๆ! มันก็แค่จะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งพวกผู้หญิง!”
“ให้ตายสิ! ไอ้บ้านี่หมดหนทางจนต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ!”
เหล่าศิษย์ที่อยู่แถวนั้นหัวเราะเยาะกันอย่างไม่เกรงใจ
ซูหยางยืนนิ่งด้วยใบหน้าสงบในขณะที่เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วบริเวณ
“ทำให้นึกถึงสมัยหนุ่มๆ ของข้าเลยแฮะ...” เขารำลึกความหลังในวันที่เคยยืนถือป้ายแบบเดียวกันนี้ตามท้องถนนตลอดทั้งวันทั้งคืน
หลังจากยืนนิ่งอยู่หลายชั่วโมงโดยไม่มีใครเข้ามาหา ในที่สุดศิษย์บางคนก็ตัดสินใจเข้ามาทักทายเพราะความสนุกสนาน
“นี่ ซูหยาง เจ้ากำลังทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย?”
“เราทุกคนต่างรู้ว่าเจ้าแค่ต้องการหาโอกาสใกล้ชิดผู้หญิงในเมื่อเจ้าไม่มีคู่ฝึกฝน”
“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะวางแผนชั่วร้ายขนาดนี้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”
ทว่าแม้จะโดนเหล่าศิษย์ดูหมิ่น ซูหยางก็ยังคงยืนนิ่งโดยหลับตาลงราวกับกำลังหลับอยู่
“นี่! ฟังเวลาคนพูดด้วยสิ ไอ้คนไร้ยางอาย!”
ในจังหวะที่ศิษย์คนนั้นเงื้อหมัดขึ้น ซูหยางก็ลืมตาขึ้น และในแววตาของเขาก็พลันมีประกายอันตรายวาบผ่าน
“ถอยไปไอ้หนู ข้ามีลูกค้าแล้ว” ซูหยางกล่าว ทำให้ศิษย์เหล่านั้นถึงกับอึ้ง
เมื่อเหล่าศิษย์หันไปมอง ก็พบหญิงสาวสวยนางหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น นางกอดอกและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“นวดแบบไหน?” นางถามด้วยน้ำเสียงดุดัน
“แบบที่จะทำให้ความปวดหลังของเจ้าหายไป”
คำพูดที่ไม่คาดคิดของซูหยางทำเอาหญิงสาวถึงกับเบิกตากว้าง
“เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร? ว่าข้าปวดหลังอยู่?”
ซูหยางไม่ตอบคำถามนั้น เพียงแค่หันไปมองป้ายของตนแล้วยิ้มออกมา
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.