บทที่ 4 คลังสมบัติไข่มุกขาว ภายในสำนักบุปผาสวรรค์มีอาคารแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมไว้ทุกอย่างตั้งแต่ทรัพยากรอันล้ำค่าไปจนถึงสมบัติราคาสูง ไม่ว่าจะเป็นโอสถ ศิลาวิญญาณ หรืออาวุธ ทุกสิ่งที่กล่าวมาสามารถหาได้จากคลังสมบัติไข่มุกขาว ขอเพียงแค่มีแต้มพรีเมียมเพียงพอ แต้มพรีเมียมเป็นสกุลเงินชนิดหนึ่งที่มีค่าเฉพาะภายในสำนักบุปผาสวรรค์เท่านั้น ด้วยแต้มพรีเมียมนี้ ศิษย์สามารถแลกเปลี่ยนเป็นอะไรก็ได้ที่อยู่ในคลังสมบัติไข่มุกขาว แต้มพรีเมียมสามารถหาได้จากการสร้างผลงานความดีความชอบให้แก่สำนัก หรือจากการทำภารกิจ อีกทั้งยังสามารถนำไปแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นได้เสมือนเงินตราจริง “ดอกไม้หยางบริสุทธิ์นี่ต้องใช้กี่แต้มพรีเมียมหรือ?” ซูหยางเอ่ยถามผู้อาวุโสที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ เขาตัดสินใจมาที่คลังสมบัติไข่มุกขาวหลังจากตระหนักได้ว่าตอนนี้ตนเองอ่อนแอเกินไป แต่ในเมื่อไม่มีคู่ฝึกฝนด้วย วิธีเดียวที่จะบำเพ็ญเพียรได้ก็คือต้องพึ่งพาทรัพยากรจากสำนัก และจะมีที่ไหนหาทรัพยากรอันล้ำค่าเหล่านั้นได้ดีไปกว่าคลังสมบัติไข่มุกขาวที่รวบรวมของหายากเอาไว้มากมายเช่นนี้อีกเล่า? “ดอกไม้หยางบริสุทธิ์งั้นรึ? ศิษย์ฝ่ายนอกเช่นเจ้าต้องการโอสถล้ำค่าขนาดนี้ไปทำไม?” ชายชรามองเขาด้วยความฉงน “หนึ่งหมื่นแต้ม” “หนึ่งหมื่น?” ซูหยางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ภารกิจที่ยากที่สุดของสำนักน่าจะให้แต้มสูงสุดแค่หนึ่งร้อยแต้มเท่านั้น แต่ท่านกลับเรียกถึงหนึ่งหมื่นแต้มสำหรับดอกไม้หยางบริสุทธิ์เพียงดอกเดียว? นี่มันปล้นกันกลางวันแสกๆ แล้ว!” ในสายตาของเขา ดอกไม้หยางบริสุทธิ์เป็นเพียงโอสถคุณภาพต่ำที่มนุษย์ทั่วไปใช้กันเท่านั้น แต่ที่นี่กลับปฏิบัติกับมันราวกับเป็นโอสถเทพเจ้า “เจ้าสำนักเป็นผู้กำหนดราคาเอง หากเจ้ามีข้อกังขา ก็ไปถามเขาเอาเองเถิด มิเช่นนั้นราคานี้ถือเป็นอันสิ้นสุด” ซูหยางเหลือบมองหยกบันทึกในมือแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ... สามสิบสี่แต้ม... หลังจากอยู่ที่นี่มาตั้งหนึ่งปี...” เขาหันไปมองรอบๆ และเห็นหญิงงามมากมายเดินผ่านไปมา “ข้าจะหาคู่ฝึกฝนสักคนก็ได้... แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร... พวกนางก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยที่ยังไม่ประสีประสาอยู่ดี...” แม้ปัจจุบันซูหยางจะอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มวัย 16 ปี แต่วุฒิภาวะทางจิตใจของเขาห่างไกลจากความเยาว์วัยไปมาก เขาไม่สามารถทำใจที่จะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึงครึ่งของอายุจริงของเขาได้ และถึงแม้อายุจะไม่ใช่ประเด็นสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่สามารถมีอายุยืนยาวนับพันปีและคงความเยาว์วัยไว้ได้ แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกไม่ถูกต้องอยู่ดี “ตกลงว่าจะเอาหรือไม่เอา?” ผู้อาวุโสหลังโต๊ะถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร เขาเดาได้เลยว่าซูหยางไม่มีแต้มพอหรอก แค่สถานะศิษย์ฝ่ายนอกตัวเล็กๆ แบบนี้ ลำพังแค่ศิษย์ฝ่ายในเองยังยากที่จะหาแต้มได้ถึงหนึ่งหมื่นเลย “ข้าต้องการมัน” คำตอบของซูหยางทำให้ผู้อาวุโสถึงกับอึ้ง “แต่ไม่ใช่ตอนนี้ อีกสิบวัน ข้าจะกลับมาพร้อมกับแต้มพรีเมียมที่มากพอจะแลกมันไป” “เจ้า... เจ้าจะทำได้อย่างไรกัน?” ผู้อาวุโสถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง ซูหยางเพียงแค่ยิ้มรับคำถามของผู้อาวุโสแล้วเดินจากไปโดยไม่ตอบอะไร ทิ้งไว้เพียงเส้นเลือดที่ปูดนูนบนหน้าผากของชายชรา — — — หลังจากออกจากคลังสมบัติไข่มุกขาว ซูหยางก็ไปหาผ้าผืนใหญ่กับอุปกรณ์สำหรับเขียน จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังศูนย์ฝึกซ้อมซึ่งมีเหล่าศิษย์ขวักไขว่อยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน ก่อนจะมายืนในที่โล่งแจ้งและกางป้ายผ้าให้ผู้คนได้เห็นทั่วกัน “นวดสวรรค์ – สัมผัสความรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์! ลูกค้าสามคนแรกรับบริการฟรี!” “นวดสวรรค์? นั่นไม่ใช่ซูหยางหรอกหรือ? วันนี้เขากำลังทำเรื่องไร้สาระอะไรอีก?” “สัมผัสสวรรค์งั้นเรอะ? ฮ่าๆๆ! มันก็แค่จะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งพวกผู้หญิง!” “ให้ตายสิ! ไอ้บ้านี่หมดหนทางจนต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ!” เหล่าศิษย์ที่อยู่แถวนั้นหัวเราะเยาะกันอย่างไม่เกรงใจ ซูหยางยืนนิ่งด้วยใบหน้าสงบในขณะที่เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วบริเวณ “ทำให้นึกถึงสมัยหนุ่มๆ ของข้าเลยแฮะ...” เขารำลึกความหลังในวันที่เคยยืนถือป้ายแบบเดียวกันนี้ตามท้องถนนตลอดทั้งวันทั้งคืน หลังจากยืนนิ่งอยู่หลายชั่วโมงโดยไม่มีใครเข้ามาหา ในที่สุดศิษย์บางคนก็ตัดสินใจเข้ามาทักทายเพราะความสนุกสนาน “นี่ ซูหยาง เจ้ากำลังทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย?” “เราทุกคนต่างรู้ว่าเจ้าแค่ต้องการหาโอกาสใกล้ชิดผู้หญิงในเมื่อเจ้าไม่มีคู่ฝึกฝน” “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะวางแผนชั่วร้ายขนาดนี้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!” ทว่าแม้จะโดนเหล่าศิษย์ดูหมิ่น ซูหยางก็ยังคงยืนนิ่งโดยหลับตาลงราวกับกำลังหลับอยู่ “นี่! ฟังเวลาคนพูดด้วยสิ ไอ้คนไร้ยางอาย!” ในจังหวะที่ศิษย์คนนั้นเงื้อหมัดขึ้น ซูหยางก็ลืมตาขึ้น และในแววตาของเขาก็พลันมีประกายอันตรายวาบผ่าน “ถอยไปไอ้หนู ข้ามีลูกค้าแล้ว” ซูหยางกล่าว ทำให้ศิษย์เหล่านั้นถึงกับอึ้ง เมื่อเหล่าศิษย์หันไปมอง ก็พบหญิงสาวสวยนางหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น นางกอดอกและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “นวดแบบไหน?” นางถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “แบบที่จะทำให้ความปวดหลังของเจ้าหายไป” คำพูดที่ไม่คาดคิดของซูหยางทำเอาหญิงสาวถึงกับเบิกตากว้าง “เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร? ว่าข้าปวดหลังอยู่?” ซูหยางไม่ตอบคำถามนั้น เพียงแค่หันไปมองป้ายของตนแล้วยิ้มออกมา