Chapter 5 อ้อนวอนขอเพิ่ม “คุณจะบอกว่า คุณสามารถรักษาอาการปวดหลังของฉันได้ด้วยการนวดแบบนี้งั้นเหรอ?” ซูหยางพยักหน้าอย่างใจเย็นต่อคำถามของนาง “อย่าไปฟังมัน! มันแค่พยายามจะฉวยโอกาสจากเธอเท่านั้นแหละ” “ใช่! ใครจะไปรู้ว่ามันจะทำอะไรเธอหลังจากที่เธอเดินตามมันไป” “พวกเธอรู้ไหมว่ามันเป็นใคร?” หญิงสาวมองกลุ่มศิษย์เหล่านั้นพลางขมวดคิ้ว “แล้วพวกเธอเป็นใครกันล่ะ?” “พวกเราคือ—” ก่อนที่เหล่าศิษย์จะได้แนะนำตัว ซูหยางก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “ข้ารักษาเจ้าได้ แต่มีข้อแม้ว่าเจ้าต้องทำตามเงื่อนไขของข้า” “เงื่อนไขงั้นเหรอ? เจ้าอยู่ในฐานะที่จะมาเรียกร้องเงื่อนไขเชียวหรือ? ข้ารู้ว่าเจ้ายืนอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วโมงโดยไม่มีลูกค้าสักคน! ถ้าข้าเดินจากไปตอนนี้ ใครจะไปรู้ว่าเมื่อไหร่ลูกค้าคนต่อไปของเจ้าจะมา… ถ้ามันจะมีน่ะนะ” “...” “...” หลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง ซูหยางก็พยักหน้าและกล่าวอย่างใจเย็น “งั้น… เพื่อเป็นการตอบแทนความกล้าหาญที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้า ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้าชิ้นหนึ่ง อาการปวดหลังของเจ้าน่ะ… อย่าได้ดูแคลนมันเชียว รีบไปหาหมอมารักษาให้เร็วที่สุดก่อนที่เจ้าจะกลายเป็นคนพิการไปเสียก่อน” “คนพิการงั้นเหรอ!? ม-ม-หมายความว่ายังไงกัน!?” หญิงสาวเริ่มตื่นตระหนกหลังจากได้ยินคำพูดของเขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ซูหยางตั้งใจจะสื่อ “ถ้าเจ้าคิดว่าอาการปวดหลังของเจ้าเกิดจากการจัดท่าทางผิดระหว่างบำเพ็ญเพียรล่ะก็ เจ้าคิดผิดมหันต์เลยล่ะ” “แล้วสาเหตุของมันคืออะไรกันแน่…?” “...” “...” หญิงสาวเริ่มเหงื่อกาฬแตกพลั่กหลังจากซูหยางนิ่งเงียบไปนานกว่าสองสามวินาที “ข้า… ข้าจะทำ ข้าจะยอมรับเงื่อนไขของเจ้า” หญิงสาวตัดสินใจยอมจำนนหลังจากผ่านความเงียบไปอีกเพียงครู่เดียว ซูหยางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เงื่อนไขที่หนึ่ง การนวดจะใช้เวลาเพียง 10 นาทีเท่านั้น ไม่ขาดไม่เกิน เงื่อนไขที่สอง เจ้าต้องไปบอกเล่าประสบการณ์หลังการนวดให้คนสิบคนฟัง เงื่อนไขที่สาม เจ้าจะกลับมาได้ก็ต่อเมื่อผ่านไปหนึ่งเดือนนับจากการนวดครั้งล่าสุด ถ้าเจ้าปฏิเสธเงื่อนไขใดก็ตาม เจ้าสามารถหันหลังเดินกลับไปได้เลย และถ้าเจ้าไม่ทำตามเงื่อนไขที่สองและสามหลังจากการนวด ก็ลืมเรื่องที่จะกลับมาที่นี่ได้เลย” “นั่น… แค่นี้เหรอ?” หญิงสาวคิดว่าซูหยางจะมีเงื่อนไขที่จริงจังกว่านี้เสียอีก แต่เงื่อนไขง่ายๆ แค่นี้… ใครบ้างล่ะจะไม่ยอมรับ? “หึ… หนึ่งเดือน… ถ้าวันนี้มันจะมีลูกค้าคนอื่นนอกจากนางได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว…” เหล่าศิษย์หัวเราะเยาะ “เจ้ายอมรับไหม?” “ข้ายอมรับ” “ดี ถ้าอย่างนั้นก็ตามข้ามา” ซูหยางม้วนป้ายโฆษณาแล้วสะพายไว้บนหลัง ก่อนจะเริ่มนำทางหญิงสาวกลับไปยังที่พักของเขา “อา… นางยอมตามมันไปจริงๆ ด้วย…” “พวกเราควรห้ามนางไหม?” “ปล่อยนางไปเถอะ… หลังจากนี้จะโทษใครไม่ได้ถ้าต้องมาเสียใจที่ไปเชื่อคนอย่างซูหยาง” เหล่าศิษย์จ้องมองซูหยางและหญิงสาวเดินลับสายตาไป ไม่มีใครในกลุ่มคนนับสิบคิดจะห้ามปราม เพราะทุกคนต่างก็รู้สึกสนใจว่าเหตุการณ์จะเป็นอย่างไรเมื่อนางกลับออกมา — — — “นี่คือ… ที่พักของเจ้าเหรอ? เราจะทำกันที่นี่งั้นเหรอ?” “แล้วเจ้าอยากจะทำข้างนอกนั่นมากกว่าหรือไง?” ซูหยางถามนางด้วยรอยยิ้มจางๆ “...” หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยจินตนาการที่เตลิดไปไกล ทำให้นางหน้าแดงก่ำ ซูหยางไม่ได้รอให้นางตอบ เขาเดินตรงเข้าไปในบ้าน “อะ! เดี๋ยวก่อนสิ…” หลังจากเข้ามาในบ้านที่เงียบสนิท ซูหยางก็ตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนของเขา โดยมีหญิงสาวเดินตามมาด้วยความระมัดระวัง “ข้าขอสาบานต่อฟ้าดินว่าถ้าเจ้าทำอะไรแปลกๆ กับข้า… เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิตแน่…” “เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะเป็นสเปกของข้า แม่หนูน้อย” “แ-แม่หนูน้อยงั้นเหรอ? เจ้าก็ดูอายุพอๆ กับข้านี่นา” ซูหยางยักไหล่ต่อคำตอบของนาง “ลงไปนอนบนเตียงโดยหันหลังให้เพดานซะ” “...” หญิงสาวไม่ได้ขยับตัว แต่ยืนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แน่วแน่ “เจ้าไม่ต้องถอดเสื้อผ้าหรอก” เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะลงไปนอนบนเตียง ซูหยางหักนิ้วและยืดเส้นยืดสายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “10 นาทีของเจ้าเริ่มนับตั้งแต่ตอนนี้ พยายามอย่าสลบไปเสียก่อนล่ะ” “เอ๊ะ? เจ้าหมายความว่ายัง–” “อ๊า–!” หญิงสาวส่งเสียงครางกระหึ่มออกมาอย่างไม่คาดฝัน ซึ่งทำให้โสตประสาทของซูหยางรู้สึกซ่านสยิวด้วยความพึงพอใจ “น-นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ – อ๊าาา~!” “อย่าดิ้นเหมือนหนอนสิ มันทำให้ข้าทำงานลำบากนะ” “อ๊าา!” ความรู้สึกสุขสมที่แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังทำให้นางลืมเลือนโลกภายนอกไปจนหมดสิ้น ราวกับว่านางกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง… ดินแดนแห่งสวรรค์ นางไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร แต่มันไม่ใช่สัมผัสที่มือของมนุษย์ทั่วไปจะทำได้ มันให้ความรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสัมผัสโดยมือของเทพเจ้า เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ในโลกของหญิงสาว มันกลับรู้สึกยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ และทันใดนั้น ความสุขสมนั้นก็จบลงอย่างกะทันหัน ราวกับว่าโลกทั้งใบได้แตกสลายลงตรงหน้า “เอ๊ะ? หือ? ทำไมถึงหยุดล่ะ?” หญิงสาวหันไปมองซูหยาง บนใบหน้าที่แดงระเรื่อของนางแสดงความกระสันโหยหา… เป็นสีหน้าที่ร้องขอมากกว่านี้ “ครบสิบนาทีแล้ว” ซูหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ต-แต่ว่า…” “อาการปวดหลังของเจ้าควรจะบรรเทาลงแล้ว แต่จงลดเวลาบำเพ็ญเพียรลงครึ่งหนึ่งในเดือนหน้า เพื่อให้ผลลัพธ์นี้คงอยู่ถาวร” “ได้โปรด… สิบ… ไม่สิ ขออีกแค่ห้านาที! ข้าจะจ่ายให้เจ้าเท่าไหร่ก็ได้!” หญิงสาวอ้อนวอนให้ซูหยางยืดเวลา แต่เขากลับส่ายหัว “ข้ารับอะไรจากเจ้าไม่ได้ เพราะข้าได้ประกาศไปแล้วว่าลูกค้าสามคนแรกจะไม่เสียค่าใช้จ่าย เจ้ากลับมาใหม่เดือนหน้าเถอะ… หลังจากที่เจ้าเอาเรื่องที่นี่ไปบอกต่อให้คนสิบคนฟังแล้ว” หญิงสาวกัดริมฝีปากด้วยความขัดใจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเสียดายหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง “ข้ารอการมาเยือนครั้งหน้าของเจ้านะ… เอ่อ…” “โจวซวน” หญิงสาวกล่าว “ข้าชื่อโจวซวน” “ข้าชื่อซูหยาง” เขายิ้มให้นางขณะมองดูนางเดินออกจากประตูหน้าไป ขาของนางดูไม่มีเรี่ยวแรงยามก้าวเดิน ราวกับคนเมาที่กำลังเดินกลับบ้านหลังจากดื่มมาทั้งคืน