Chapter 1282 ความคืบหน้า บนเนินเขาท่ามกลางทะเลทรายห่างจากโกลเด้นซิตี้ที่แสนวุ่นวายออกไปหลายร้อยไมล์ มีคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ มันอาบไล้ไปด้วยความงดงามตามธรรมชาติของยามค่ำคืนในทะเลทราย เสียงสายลมที่พัดผ่านและเสียงแมลงเรไรที่ขับขานนำพาความสงบเงียบมาสู่สถานที่แห่งนี้ แทบไม่มีใครอาศัยอยู่ในบ้านหินขนาดมหึมาท่ามกลางความเวิ้งว้างนี้ ทว่าในวันนี้ สถานที่แห่งนี้กลับมีแขกคนสำคัญสองคนมาเยือน "ฮ่าฮ่าฮ่า!" เสียงหัวเราะดังกึกก้องเล็ดลอดออกมาจากห้องโถงอันวิจิตรบรรจงของคฤหาสน์ "ไม่เพียงแค่หนึ่ง แต่เพื่อนรุ่นเยาว์ถึงสองคนมาเยี่ยมเยียนฉันในวันนี้ ช่างเป็นวันที่พิเศษจริงๆ พวกเธอว่าไหม?" ชายชราผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ลึกลับกล่าวขึ้น เพื่อนรุ่นเยาว์ทั้งสองคนที่อยู่ในคฤหาสน์ของชายชราในขณะนี้คือ ราชาอัลดูอิน ซึ่งติดตามเขามาตั้งแต่เมื่อวาน และอีกคนที่มีอายุน้อยกว่าคือ จอมทัพเจสเปอร์ แห่งพันธมิตรจอมเวท ฝ่ายหลังเดินทางมาเพื่ออธิบายถึงสิ่งที่ตนค้นพบให้ชายชราฟัง และเพื่อขออนุญาตจากบุคคลที่มีอิทธิพลที่สุดในโกลเด้นซิตี้ในการดำเนินแผนการ "ฮ่าฮ่า ช่างเป็นชายหนุ่มที่สุภาพเสียจริง" ชายชรายิ้มให้จอมทัพพร้อมส่ายหัวเล็กน้อย "อย่างไรก็ตาม ไม่เห็นจำเป็นที่เธอจะต้องลำบากมาถึงที่นี่เลย ฉันไม่มีอำนาจใดๆ เกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในเมืองหรอก" "ผมเข้าใจครับท่านอาวุโส แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็มาที่นี่เพื่อแสดงความเคารพครับ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชาอัลดูอินก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวกับจอมทัพ "ในเมื่อคุณมาที่นี่แล้ว ผมขอตัวก่อน ประชาชนของผมกำลังต้องการตัวผม" ทว่าจอมทัพหนุ่มกลับรั้งเขาไว้เสียก่อน "ยังก่อนครับ ท่านลอร์ดอัลดูอิน โปรดอดใจรออีกนิด ผมยังหวังว่าท่านจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีก 48 ชั่วโมง" การที่ต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่มาหลายชั่วโมงทำให้ราชาผู้เป็นลูกครึ่งไม่พอใจกับคำตอบนี้เป็นธรรมดา เขาอยู่ที่นี่นานเกินกว่าที่คาดไว้มากแล้ว เพียงแค่สูดลมหายใจเบาๆ เจตจำนงอันทรงพลังของเขาก็ระเบิดออกมา ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งคฤหาสน์ "ใจเย็นก่อน เพื่อนรุ่นเยาว์ของฉัน!" เมื่อกล่าวจบ โรซิน คารัต ชายชราผู้นั้นก็ปลดปล่อยเขตแดนของตนออกมาเพื่อกักขังและรับมือกับพลังของราชาอัลดูอิน เมื่อถูกกดดัน ราชาอัลดูอินก็เหลือบมองปีศาจเฒ่าและจอมทัพโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะสงบสติอารมณ์ลงในที่สุด "ขอบคุณที่อดทนครับ ท่านลอร์ดอัลดูอิน" เจสเปอร์กล่าวกับราชาลูกครึ่ง จากนั้นเขาก็อธิบายว่าเหตุใดการปิดเมืองจึงเป็นสิ่งที่จำเป็น เพราะมันช่วยรับประกันว่าหากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในโกลเด้นซิตี้ จะไม่มีความผิดใดๆ ตกไปถึงเมืองโซดิแอค โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการกล่าวถึงชื่อของราชาโดยกลุ่มคนที่ทำงานให้ผู้กระทำผิด "ผมเชื่อว่าคนพวกนี้พยายามจะเสี้ยมให้เราหันมาสู้กันเอง สำหรับผม ตราบใดที่บุคคลระดับสูงอย่างท่านไม่เข้ามาเกี่ยวข้อง ทุกอย่างก็จะจัดการได้ง่ายขึ้นมาก ดังนั้นผมจึงขอความร่วมมือจากท่านด้วยใจจริง ท่านลอร์ดอัลดูอิน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ที่ดีที่สุดของประชาชนของท่านเอง" แม้ดูเผินๆ เหมือนว่าพันธมิตรจอมเวทพยายามจะปกป้องเมืองโซดิแอคด้วยแผนการและการปิดเมืองในครั้งนี้ แต่มันก็แสดงให้เห็นโดยนัยว่าพันธมิตรจอมเวทไม่มีความเชื่อใจในเมืองของเหล่าลูกครึ่งเลยแม้แต่น้อย ราชาอัลดูอินกล่าวด้วยความรำคาญที่ไม่ได้พยายามปิดบัง "ยี่สิบสี่ชั่วโมง! ทันทีที่การแข่งขันจบลง ผมจะเดินออกไปจากที่นี่! ถ้าพวกแกกล้าขวางฉันก็ลองดู!" เมื่อรู้ว่านี่คือข้อตกลงที่ดีที่สุดที่ราชาลูกครึ่งยอมรับได้ จอมทัพก็ตอบตกลงทันที จากนั้นเขากล่าวว่า "โปรดวางใจได้ครับ เรากำลังทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ใดๆ ขึ้น อันที่จริง ตอนนี้ทุกอย่างกำลังคืบหน้าไปตามแผนแล้ว" —----- ในมุมหนึ่งของโกลเด้นซิตี้ ห่างไกลจากความวุ่นวายใจกลางเมือง ความโกลาหลได้เกิดขึ้นภายในอาคารร้างแห่งหนึ่ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกถีบเปิดออก "พวกเจ้าหน้าที่มาแล้ว! พวกมันหาเราเจอ!" ร่างในชุดเครื่องแบบสีเทานับสิบพุ่งเข้ามาในโกดังที่เต็มไปด้วยเหล่านักสู้ระดับสูงกว่า 30 คน คนกลุ่มนี้มาพร้อมสรรพ อาวุธครบมือตั้งแต่หัวจรดเท้า หัวหน้าของนักสู้กลุ่มนั้น ซึ่งสวมผ้าคลุมสีดำมิดชิดปกปิดรูปลักษณ์ ร่ายเวทมนตร์ขึ้นทันที สร้างหมอกหนาทึบเข้าปกคลุมไปทั่วโกดัง เสียงของเขาก็ดังขึ้นตามมา "หนีไป!" ทว่าในขณะที่คนเหล่านั้นกำลังจะแตกกระเจิงหนีไปทุกทิศทุกทาง หลังคาเหนือหัวพวกเขากลับพังครึ่มลงมาอย่างกะทันหัน ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว หลายคนถูกซากปรักหักพังทับจนบาดเจ็บ ส่วนคนที่โชคดีไม่โดนทับก็ไม่รอดพ้นเช่นกัน เพราะหลังคาที่พังทลายเผยให้เห็นร่างหนึ่งที่ลอยอยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน "มหาจอมเวทงั้นหรือ!?" หัวหน้าในชุดคลุมตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโกดังแห่งนั้นกลายเป็นสถานที่สำหรับการต่อสู้แบบข้างเดียวในทันที นักสู้บางคนเสียชีวิตจากความขัดแย้ง ส่วนที่เหลือถูกจับกุม ไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว รวมถึงหัวหน้าในชุดคลุมด้วย "คุมตัวพวกมันไว้!" มหาจอมเวทตะโกนสั่งคนข้างล่าง "รับทราบครับท่านรัฐมนตรี!" ไม่นานนัก เชลยทั้งหมดก็ถูกจับมาเรียงแถวอยู่นอกโกดังที่พังยับเยิน โดยมีบุคคลในชุดคลุมที่ตะโกนสั่งการก่อนหน้านี้อยู่หัวแถว เมื่อถอดผ้าคลุมออก ตัวตนของเขาก็ถูกเปิดเผย ผู้นำของคนเหล่านี้ถูกระบุตัวตนจากฐานข้อมูลได้ในเวลาอันรวดเร็ว เขาคือทหารรับจ้างที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ 'แบล็คแจ็คเคิล' (Black Jackal) ชายผู้นี้หัวเราะในลำคอเมื่อเผชิญหน้ากับมหาจอมเวทที่เป็นผู้นำปฏิบัติการครั้งนี้ "ไม่นึกเลยว่าท่านรัฐมนตรีบาร์ตี้จะลงมาจัดการเรื่องบนท้องถนนด้วยตัวเอง โชคร้ายของผมจริงๆ" มหาจอมเวทเพิกเฉยต่อถ้อยคำเหล่านั้นแล้วกล่าวเสียงเข้ม "แบล็คแจ็คเคิล แกเป็นหนึ่งในผู้ร่วมขบวนการของมหาจอมเวทเซโนเนีย บอกมาว่าพวกแกวางแผนจะทำอะไรในวันพรุ่งนี้ ไม่งั้นแกจะได้รับโทษทัณฑ์เดี๋ยวนี้!" แทนที่จะได้รับคำตอบ เสียงหัวเราะอีกครั้งก็ดังก้องไปทั่วบริเวณ "หึๆ... ผมเสียใจด้วยครับท่านรัฐมนตรี แต่ท่านเข้าใจผิดคนแล้วล่ะ" ชายผู้นั้นยักไหล่ด้วยท่าทีไม่ยี่หระ "ผมก็แค่ทหารรับจ้าง และท่านก็รู้ดีว่างานสายนี้เป็นยังไง ความภักดีของผมมีไว้ให้เงินเท่านั้น" "เหอะ!" รัฐมนตรีบาร์ตี้แค่นเสียงหัวเราะเยาะกับคำตอบนั้น เขาหันไปสั่งลูกน้องของตน "เอาตัวพวกมันทั้งหมดไปขังคุก!" "ทุกคนเลยหรือครับท่าน?" "ใช่ ทุกคน! เราจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด" สีหน้าครุ่นคิดปรากฏบนใบหน้าเขาครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ "ส่งนักอ่านจิตมาเค้นข้อมูลจากพวกนี้ให้ได้! ต้องมีสักคนที่รู้อะไรบ้าง!" ไม่กี่อึดใจหลังจากที่เหล่าเชลยถูกคุมตัวเข้าคุก จอมเวทเจ้าหน้าที่อีกคนก็เดินเข้ามาหาท่านรัฐมนตรี "เราพบเป้าหมายใหม่แล้วครับท่าน คนนี้ยืนยันได้ว่ากำลังเตรียมการโจมตีในวันพรุ่งนี้" "ดี!" รัฐมนตรีบาร์ตี้หันไปหาลูกน้องแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ไปกันเถอะ!" คืนนั้น เหล่าเจ้าหน้าที่นับร้อยเคลื่อนไหวภายใต้ความมืดมิดของยามค่ำคืน ปฏิบัติการกวาดล้างตามสถานที่ต่างๆ ทั่วโกลเด้นซิตี้ พวกเขาติดตามและบุกเข้าไปยังฐานลับที่คาดว่าเป็นที่ซ่อนตัว และสามารถจับกุมผู้ต้องสงสัยได้อีกนับร้อยคน