บทที่ 2244 ศึกอัจฉริยะ อากาศรอบตัวของราจห์สั่นสะเทือนไปด้วยกระแสไฟฟ้า บรรยากาศเริ่มหนาแน่นไปด้วยพลังงานที่อัดแน่นจากการเปลี่ยนร่างของเขา ชินตะสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่กำลังพุ่งสูงขึ้น จึงเตรียมตัวรับมือกับการจู่โจมอย่างบ้าคลั่งของราจห์เอาไว้แล้ว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเปิดใช้งาน [Immortal Gate ขั้นที่ 4] ซึ่งเป็นวิชาที่ช่วยเสริมทั้งพลังและความเร็ว ทำให้ช่องว่างระหว่างเธอกับเขาลดน้อยลง แต่เธอรู้ดีว่าแค่พละกำลังเพียงอย่างเดียวคงไม่เพียงพอที่จะหยุดราจห์ไว้ได้ เธอจึงดึงพลังจากการควบคุมเวทมนตร์แห่งธรรมชาติออกมาใช้และร่ายเวท [Verdant Vine] ในชั่วพริบตา เถาวัลย์หนามขนาดใหญ่ก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน บิดเร้าไปมากลางอากาศราวกับอสรพิษ พวกมันพุ่งเข้าโอบรัดราจห์ ขวางทางเดินและฟาดฟันเข้าใส่จากทุกทิศทางด้วยหมายจะพันธนาการและตรึงร่างเขาไว้ ชินตะรักษาสถานะตั้งรับ ดวงตาของเธอคมกริบและจดจ่ออยู่กับการควบคุมเถาวัลย์เหล่านั้นอย่างแม่นยำ เพื่อบีบให้ราจห์ต้องเผชิญกับความได้เปรียบทางกลยุทธ์ของเธอ มันเป็นกลยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม เถาวัลย์เหล่านี้รั้งราจห์ให้อยู่ห่างออกไป จำกัดการเคลื่อนไหวของเขาและสร้างระยะห่างระหว่างทั้งคู่ การต่อสู้กลายเป็นการทดสอบความอึดและทักษะที่ยืดเยื้อ ชินตะคอยหลบหลีกการโจมตีของราจห์อย่างระมัดระวัง ในขณะที่เถาวัลย์ของเธอยังคงคอยก่อกวนและโจมตีเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ผู้ชมต่างเฝ้ามองด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจในความเฉลียวฉลาดและการควบคุมของชินตะ ทว่า แม้จะถูกเถาวัลย์รุมเร้าอย่างหนักหน่วง ราจห์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรงลงเลย กลับกัน การขัดขืนอย่างดุเดือดนั้นดูเหมือนจะยิ่งเป็นเชื้อเพลิงให้เขาเสียมากกว่า พรสวรรค์ติดตัวของราจห์ที่ชื่อ [Tempest Charge] นั้นเติบโตได้ดีภายใต้แรงกดดัน และจิตวิญญาณอันดิบเถื่อนที่ไม่ยอมก้มหัวของเขาก็เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับพลังนั้น ยิ่งการต่อสู้ท้าทายมากเท่าไร พลังของราจห์ก็ยิ่งพุ่งทะยานขึ้นเท่านั้น พร้อมกับเสียงคำรามอันดุดันอีกครั้ง พลังของราจห์เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบมีดของเขาที่ตอนนี้อาบไปด้วยสายฟ้าอันรุนแรงตวัดฟันเถาวัลย์ด้วยความเฉียบขาดจนขาดสะบั้นราวกับมันเป็นเพียงของเล่น การบุกตะลุยอย่างไม่ลดละของเขายังคงดำเนินต่อไป ขยับเข้าใกล้ชินตะเข้าไปเรื่อยๆ ด้วยการโจมตีอันทรงพลังในทุกจังหวะ “ไม่นะ! เธอต้องแพ้แน่ๆ เลยใช่ไหม?” เสียงของนิมบัสสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก เธอคว้าแขนของเคฮินเดไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ชินตะถูกบีบจนถึงขีดจำกัดแล้ว การโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อนของราจห์เริ่มส่งผล และความมั่นใจที่เคยมีอยู่อย่างมั่นคงก็เริ่มสั่นคลอน การโจมตีที่แม่นยำและหนักหน่วงจากใบมีดอาบสายฟ้าของเขาเข้าเป้าบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งรอยแผลตื้นๆ หลายแห่งที่แสบร้อนทุกครั้งที่เธอขยับตัว เป็นครั้งแรกที่ความพ่ายแพ้ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ ความคิดนั้นกัดกินปณิธานของเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดที่สุดคือการที่ต้องสูญเสียเดิมพันไป—คะแนนถึง 25,000 แต้มที่อาจเป็นกุญแจสำคัญสู่การทะลวงผ่านระดับครั้งต่อไปของเธอ “ไม่!! ฉันจะไม่ยอมยกแต้มให้แกเด็ดขาด!! ฉันจะเอาแต้มของแกมาเอง!!!” ความมุ่งมั่นนั้นดูเหมือนจะจุดประกายบางอย่างลึกลงไปในตัวเธอ พลังงานระลอกหนึ่งปะทุออกมาจากแก่นกลาง มันเป็นพลังงานด้านมืดที่คุ้นเคย พลังที่เธอเคยสัมผัสได้มาก่อนในพื้นที่ลึกลับของพ่อ พลังแห่ง Khaos ไหลเวียนไปตามเส้นเลือดของเธอ มันคือพลังโบราณอันดิบเถื่อนที่เสริมความแข็งแกร่งและยกระดับเวทมนตร์ของเธอ เธอรู้สึกได้ว่ามันแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย ทำให้ประสาทสัมผัสคมกริบและมอบความได้เปรียบที่เธอกำลังโหยหาอย่างสิ้นหวัง “ฮ่าๆ ทีนี้ลองหลบดูสิ!!” เถาวัลย์ที่เคยพยายามรั้งราจห์ไว้จนทุลักทุเล บัดนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว เมื่ออาบไล้ด้วยพลังด้านมืดของ Khaos พวกมันก็หนาขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และดุร้ายยิ่งกว่าเดิม การดวลครั้งนี้พลิกผันไปอีกขั้นจนทำให้ผู้ชมทั้งสนามหลงใหล การแสดงพลังและความทรหดของศิษย์ปีหนึ่งทั้งสองคนนั้นเรียกได้ว่าเหนือธรรมดา จนแม้แต่เหล่านักเรียนสายเลือดผสมระดับสูง รวมถึงชิริว มังกรแห่งแดนอสูร ยังต้องทึ่ง สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปจากความตกตะลึงสู่ความชื่นชมเมื่อเฝ้ามองการต่อสู้ที่ดุเดือดเบื้องหน้า ในมุมหนึ่ง ครูฝึกใหญ่ลูเซียสเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ด้วยรอยยิ้มอย่างรู้เท่าทัน เห็นได้ชัดว่าเขาประทับใจในศักยภาพอันดิบเถื่อนที่กำลังแสดงออกมา ราจห์แม้จะถูกผลักดันจนถึงขีดจำกัด แต่ก็ปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ความมุ่งมั่นของเขาแน่วแน่และจิตวิญญาณอันดุร้ายก็ยังไม่แตกสลาย เขายังคงต่อสู้ด้วยพละกำลังทุกหยดที่มีเหลืออยู่ พยายามดิ้นรนหาทางพลิกสถานการณ์ให้เข้าข้างตัวเอง มันเป็นการทดสอบความอดทนอันโหดร้าย นักสู้คนหนึ่งกำลังจะหมดแรง ในขณะที่อีกคนก็กำลังจะใช้พลังจิตจนหมดเกลี้ยง ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับว่าใครจะเพลี่ยงพล้ำก่อน และทั้งคู่ต่างก็รู้ดี “ไม่!! ขออีกแค่นาทีเดียว ฉันก็จะขยี้เจ้าแมวละครสัตว์นี่ให้เละ!!” เสียงของชินตะแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เธอรู้สึกได้ว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อมเมื่อสามารถล้อมรอบราจห์ด้วยเถาวัลย์ที่เสริมพลังได้สำเร็จ เตรียมที่จะปิดฉากการต่อสู้ แต่ในวินาทีที่เธอเตรียมจะโจมตี ก็มีบางอย่างผิดพลาดอย่างร้ายแรง พลังงานลึกลับภายในแก่นกลางของเธอ พลังด้านมืดของ Khaos ที่คอยหนุนหลังเธอมาโดยตลอด จู่ๆ ก็ปะทุออกมาโดยไร้การควบคุม ราวกับว่าพลังงานนั้นถึงจุดวิกฤต แทนที่จะเสริมพลังให้เธอต่อไป มันกลับระเบิดออกมาเป็นคลื่นแห่งความโกลาหลจนท่วมท้นประสาทสัมผัส ในชั่วพริบตา ชินตะสูญเสียการควบคุมเวทมนตร์ เถาวัลย์ที่เคยครอบงำสนามรบเริ่มอ่อนแรงลงเมื่อสมาธิของเธอแตกกระเจิง ราจห์สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน จึงฉกฉวยโอกาสนี้ด้วยความแม่นยำอันเหี้ยมโหด เขาคำรามดั่งสัตว์ร้ายแล้วพุ่งตัวออกไป ใบมีดสั้นของเขาเปล่งประกายด้วยเจตนาสังหาร ชินตะซึ่งเสียหลักจากการสูญเสียการควบคุมอย่างกะทันหันไม่สามารถทำอะไรเพื่อป้องกันตัวได้เลยในขณะที่ราจห์ระดมโจมตี ฉัวะ!!! เสียงใบมีดทะลุผ่านเนื้อหนังดังก้องไปทั่วสนาม ตามด้วยเสียงสูดลมหายใจของผู้ชมพร้อมกัน เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นเมื่อใบมีดของราจห์เข้าเป้า สร้างบาดแผลสาหัสให้แก่ชินตะ ความเจ็บปวดรุนแรงจนท่วมท้น ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ภาพตรงหน้าก็เลือนรางและถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด เธอล้มลงกับพื้น หมดสติไป ร่างกายไร้เรี่ยวแรงและอาบโชกไปด้วยเลือด สนามประลองตกอยู่ในความโกลาหล เหล่าครูฝึกรีบพุ่งตัวออกไปเพื่อช่วยเหลือเธอให้ทันเวลา แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร ประตูกลก็เปิดขึ้นกลางสนามรบ และร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า นั่นคือเอเมอรี่ พ่อของชินตะ สีหน้าของเขาผสมปนเปกันระหว่างความหวาดกลัวและความโกรธเกรี้ยว เขาตรงดิ่งเข้าไปหาลูกสาวในทันที เพียงแค่สะบัดมือ พลังงานแห่งการรักษาอันอบอุ่นก็โอบล้อมชินตะไว้ แสงสว่างของมันตัดกับภาพอันน่าสยดสยองเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง