บทที่ 275 - การมาเยือนยามค่ำคืน “เฮ้ เอเมอรี่! ฉันแวะมาดูบ้านใหม่ของนายหน่อยน่ะ” เคลียส่งยิ้มพราวและเอ่ยขึ้น “หือ?” เอเมอรี่หันกลับไปมองห้องด้านหลังตนเองก่อนจะตอบ “ผมคิดว่าทุกคนได้ที่พักเหมือนกันหมดซะอีก...” ก่อนที่เอเมอรี่จะพูดจบ เคลียก็ผลักประตูและเดินตรงเข้าไปในที่พักของเขา “โธ่ เอาน่า ให้ฉันเดินดูรอบๆ หน่อยสิ จะเป็นไรไป?” เคลียเดินสำรวจไปพลางหยอกล้อไปพลาง “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะเป็นเจ้าบ้านที่แย่ขนาดนี้!” ในทุกก้าวย่างที่มั่นคง เธอสอดส่ายสายตาไปทั่วราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง เอเมอรี่ยังคงยืนงงงัน แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะเงียบและเดินตามเธอไป เมื่อเห็นเธอหยุดเดิน เอเมอรี่จึงรวบรวมความกล้าถามขึ้น “เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ เคลีย?” เคลียหันตัวกลับมามองเขา ขยิบตาให้หนึ่งทีแล้วตอบว่า “ฉันมาเช็คดูว่านายกำลังซุกซนหรือแอบไปเล่นสนุกกับผู้ช่วยสาวสวยคนนั้นหรือเปล่า” “...” คำตอบเดียวที่เอเมอรี่ทำได้คือความเงียบอันตื่นตะลึง เขาถอนหายใจยาวพลางมองไปรอบห้อง “ผมไม่มีทางทำแบบนั้นอยู่แล้ว... เธอก็เห็นกับตาตัวเองแล้วนี่ว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่...” “ไม่อยู่เหรอ? งั้นถ้านายไม่ว่าอะไร ฉันขอดูห้องนอนของนายหน่อยได้ไหม?” เคลียถาม แม้ในคำถามจะแฝงไว้ด้วยความหยอกเย้า แต่แววตาของเธอนั้นกลับจริงจังอย่างยิ่ง เอเมอรี่พบว่าตัวเองไม่สามารถหาคำตอบมาโต้แย้งได้อีกครั้ง เอเมอรี่ไม่ใช่คนที่จะฉวยโอกาสกับใครที่ต่ำต้อยกว่าตนง่ายๆ เขาอยากเชื่อว่าตัวเองไม่ได้ทำลายศีลธรรมส่วนตัวในช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง เคลียก็รีบพุ่งไปยังห้องของเขา เปิดประตูห้องนอนแล้วเดินเข้าไปข้างในเรียบร้อยแล้ว เอเมอรี่รีบวิ่งตามเธอเข้าไปในห้องแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อย “เคลีย ฟังนะ ไม่มีใครอยู่ที่นี่จริงๆ—” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็เห็นเคลียนั่งขัดสมาธิอยู่บนขอบเตียงของเขาแล้ว เคลียสวมเพียงชุดนอนผ้าบางสีขาวไร้อาภรณ์สวมทับข้างใน ท่าทางการนั่งของเธอทำให้เอเมอรี่มองเห็นต้นขาของเธอได้อย่างเต็มตา เธอปกปิดร่างกายด้วยชุดที่สั้นจนเกือบจะโปร่งแสง... เอเมอรี่กลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมสติแล้วพูดว่า “เธอ... เห็นหรือยัง? ไม่มีใคร... อยู่ที่นี่...” “ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี่สินะ? แต่นะ เอเมอรี่ ผู้คนต่างเรียกนายว่านักบวชฝึกหัดป่าเถื่อนผู้โด่งดัง” เคลียยิ้มพลางกัดริมฝีปากล่าง “ฉันสงสัยจังว่าพอกลางคืนแล้ว นายจะกลายเป็นคนแบบไหนกันนะ?” เอเมอรี่รู้สึกเหมือนคอตีบตัน เขาตัดสินใจส่ายหน้าเพื่อปฏิเสธคำกล่าวหานั้น เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์แล้วถามขึ้น “งั้นบอกผมที ผมจะทำยังไงให้เธอเชื่อผม?” เคลียยิ้มที่มุมปาก ดูเหมือนว่าในที่สุดเอเมอรี่ก็ถามคำถามได้ถูกต้องเสียที “ตกลงตามนี้!” เคลียกล่าว “ฉันจะอยู่ที่นี่กับนาย” เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนในคืนนี้ที่เอเมอรี่รู้สึกชาหนึบจนพูดไม่ออก นอกจากข้อเสนอที่จู่โจมกะทันหันแล้ว เอเมอรี่ยังรู้สึกกังวลที่เธอรุกหนักเกินไป ลึกๆ แล้วเขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้และรู้คำตอบดี แต่เขาก็ยังพบว่าตัวเองพูดติดอ่าง “เคลีย ไม่นะ... นั่นมัน... ไม่เหมาะสม... ผมให้ทำแบบนั้นไม่ได้...” เคลียขมวดคิ้วจ้องเขม็ง ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงและเดินเข้ามาใกล้ เธอตัวเล็กกว่าเขาเล็กน้อย แต่เอเมอรี่กลับพบว่าตนเองต้องข่มความสั่นสะท้านที่วิ่งแล่นไปตามกระดูกสันหลังภายใต้สายตาของเธอ “เอเมอรี่ เรายุ่งกับเกมมามากพอแล้ว... ฉันมั่นใจว่านายต้องมีแผนการใหญ่สำหรับวันพรุ่งนี้และคงต้องวุ่นวายไปอีกนานแสนนานเลยใช่ไหมล่ะ?” “ช-ใช่... นั่นก็จริง...” เอเมอรี่รู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นทุกวินาที เสียงหัวใจเต้นดังก้องอยู่ในหูและฝ่ามือของเขาเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ สายตาของเคลียนั้นแน่วแน่และไม่ยอมลดละ “บอกฉันมาสิ เอเมอรี่... แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่พวกเราจะคุยกันต่อจนจบ?” การเน้นคำว่า ‘คุยกัน’ ของเคลียทำให้เอเมอรี่กลืนน้ำลาย ความคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่พวกเขาใกล้ชิดกันมากจนถูกขัดจังหวะ รวมถึงตอนที่เธอเมาเหล้า เขายังจำสัมผัสของริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่นุ่มนวลที่แตะบนริมฝีปากของเขา และมือนุ่มๆ ของเธอที่ลูบไล้เขาได้... นี่คืออีกหนึ่งการหยอกล้อของเธอ หรือนี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ กันแน่? แน่นอนว่าในฐานะบุตรชายของขุนนางชั้นต่ำ เอเมอรี่เคยได้รับคำแนะนำเรื่องความสัมพันธ์มาบ้าง แต่ถึงเขาจะรู้ทฤษฎีดี เขากลับไม่มีใครมาอธิบายรายละเอียดเชิงลึกให้เขาฟัง กล่าวคือ ความรู้ของเขานั้นไม่สมบูรณ์และไม่มีประสบการณ์ เขาเคยได้ยินพวกเด็กขุนนางพูดคุยเรื่องครั้งแรกของกันและกัน แม้ว่าพวกเขาจะอายุน้อยกว่าเขามากก็ตาม ถึงแม้เขาจะรู้สึกอิจฉานิดๆ แต่เขามักจะคิดว่าตนเองยังเด็กเกินไปสำหรับเรื่องไร้สาระพวกนั้น และเขาเลือกที่จะรอจนกว่าอนาคตของเขาจะมั่นคงเสียก่อน ความคิดที่ฟุ้งซ่านของเอเมอรี่เปิดโอกาสให้เคลียก้าวเข้ามาใกล้จนใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ทำให้เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอที่รดอยู่บนใบหน้า “เอเมอรี่คนโง่ นายกำลังคิดอะไรอยู่?” เคลียยิ้ม ริมฝีปากของเธอสื่อถึงความรื่นเริงและความซุกซน พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนเอเมอรี่ได้กลิ่นหอมเย้ายวนจากผิวกายของเธอ ก่อนที่เขาจะทันได้ควบคุมตัวเอง สายตาของเอเมอรี่ก็เลื่อนลงจากลำคอของเธอไปยังหน้าอก แม้จากระยะไกลจะเห็นได้ชัดว่าชุดนอนนั่นไม่ได้ปกปิดอะไรมากนัก แต่เมื่ออยู่ใกล้กันขนาดนี้ เอเมอรี่ถึงได้เห็นว่าเนื้อผ้าที่ปกปิดเธออยู่นั้นมันเบาบางเพียงใด เอเมอรี่รู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าว เขาพยายามกลืนน้ำลายอีกครั้งแม้ว่าปากจะแห้งผากราวกับทะเลทราย ความปรารถนาปะทุขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ ส่งกระแสความร้อนวูบวาบลงไปยังจุดยุทธศาสตร์ของเขา และเร่งเร้าให้เขาฉวยโอกาสในเวลานี้ ถึงแม้ส่วนหนึ่งในใจจะรู้สึกยินดี แต่อีกส่วนหนึ่งกลับกรีดร้องออกมา นี่มันน่ากลัวยิ่งกว่าการต่อสู้กับมังกรที่ร้ายกาจที่สุดเสียอีก เคลียดึงตัวเขาเข้าไปใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหู เส้นผมของเธอสัมผัสผิวของเอเมอรี่และลมหายใจร้อนๆ ของเธอเป่ารดที่ใบหู “เอเมอรี่ นายอยากรู้ความลับไหม?” “ครับ...?” เอเมอรี่ด่าทอตัวเองในใจ การควบคุมตนเองของเขากำลังมลายหายไป “ฉันไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน... ฉันอยากให้... นายเป็นคนแรกของฉัน” เคลียหยุดดึงตัวเขาไว้ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วหลับตาลง ปล่อยให้เอเมอรี่มองเห็นร่างกายของเธอได้อย่างเต็มตา ด้วยท่าทีที่อ่อนโยน เธอแตะไหล่ของตัวเองแล้วปลดสายชุดนอนลง วินาทีนั้นเอง เอเมอรี่ก็ตระหนักได้ว่าพวกเขามาถึงจุดที่ไม่อาจหวนกลับได้อีกแล้ว ไม่มีอะไรและไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้อีกต่อไปในตอนนี้