บทที่ 134: การหลุดพ้นจากตัวตนในโลกสมัยใหม่ วูร็อกมองเขาด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด "โอ้ อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ฉันก็แค่กำลังนึกถึงแกอยู่ ไม่เชื่อเหรอ? งั้นเดี๋ยวฉันทำให้ดู" "เริ่มจากนิ้วที่แกชอบใช้ชี้หน้าและดูถูกฉันดีกว่า นิ้วที่แกเคยใช้ส่งสัญญาณให้พวกหมาของแกเข้ามารุมทำร้ายฉัน" แกร็ก โซลไม่ได้แค่หักกระดูกธรรมดา เขาใช้หัวแม่มือและนิ้วชี้จับที่ข้อต่อแล้วบดขยี้ บิดช้าๆ จนกระดูกอ่อนแหลกละเอียดกลายเป็นมวลนิ่มๆ ของเศษกระดูกและไขมัน ปากของวูร็อกอ้าค้างไปชั่วขณะ ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงัน สมองของเขาพยายามประมวลผลความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่แล่นพล่าน จากนั้น เสียงกรีดร้องก็แผดออกมาจากลำคอ เป็นเสียงหวีดแหลมสูงที่สะท้อนไปมาอยู่ในโพรงไม้ "ชู่ว" โซลกระซิบพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ "ถ้าแกแหกปากดังเกินไป แกจะหมดลมหายใจเอาเสียก่อน และฉันอยากให้แกมีแรงเหลือพอที่จะบอกฉันว่ารู้สึกยังไงตอนที่ฉันจัดการนิ้วที่เหลือของแก" เขาเลื่อนไปที่นิ้วถัดไป แล้วนิ้วถัดไป แกร็ก... โพล๊ะ... เพล้ง... ทุกครั้งที่กระดูกหัก โซลรู้สึกได้ว่า "ตัวตนในโลกสมัยใหม่" ของเขากำลังเหี่ยวเฉาลง ชายที่เคยยึดถือในกฎหมาย ชายที่เชื่อในความศักดิ์สิทธิ์ของชีวิต... และ "ศีลธรรมทางกฎหมาย" กำลังถูกฝังกลบภายใต้ความโหดร้ายดิบเถื่อนของโลกใบนี้ เขาไม่ได้แค่ทำลายวูร็อก แต่เขากำลังทำลายโซ่ตรวนของมนุษย์ผู้มีอารยะซึ่งไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อเอาชีวิตรอดในสภาพแบบนี้ และโซลก็จมดิ่งลงไปกับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มเปี่ยม เขาน้อมรับความเย็นชา ความไม่สบายใจ และสัญชาตญาณดิบที่จะอาเจียน เขาต้อนรับมันทั้งหมด เพราะนี่คือการรับศีลล้างบาปด้วยเลือดของศัตรู เขาค่อยๆ ลอกคราบความเป็นมนุษย์ทิ้งเหมือนผิวหนังที่ตายแล้ว เพื่อแทนที่ด้วยเกล็ดที่แข็งแกร่งและเย็นเยียบของนักล่า เขาจำเป็นต้องทำสิ่งนี้ เขาต้องกลายเป็นสัตว์ร้ายเพื่อให้แน่ใจว่าไลร่าและคนอื่นๆ จะไม่ต้องเผชิญหน้ากับมัน "นี่" โซลกระซิบขณะเลื่อนมือไปที่นิ้วนางของวูร็อก "สำหรับทุกครั้งที่แกเรียกฉันว่าไอ้พิการ" แกร็ก... แกร็ก วูร็อกส่งเสียงครางสะอื้นแหลมเล็ก "มะ...ไม่... ได้โปรด... ฉันให้อะไรแกก็ได้! ฉันจะไปให้พ้นหน้าแก! ฉันจะไม่แตะต้องญาติๆ ของแกอีกเลย!" "โอ้โห! ข้อเสนอน่าสนใจนะ" โซลกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ เกือบจะเป็นการพูดคุยทั่วไป เขาสั่นหัวพร้อมแสดงสีหน้าครุ่นคิดแบบจอมปลอม เขานำด้านแบนของมีดกระดูกเคาะคางตัวเอง เสียงขอบมีดที่ขรุขระกระทบกับขากรรไกรเป็นจังหวะ เมื่อเห็นว่าโซลพิจารณามันอย่างจริงจัง วูร็อกก็รีบคว้าโอกาสนั้นไว้เหมือนคนที่กำลังตกหน้าผาแล้วคว้าเชือกที่เปื่อยยุ่ย เสียงของเขาสั่นเครือและละล่ำละลักด้วยความสิ้นหวัง "โซล... ได้โปรด... พี่ชาย... ฉันจะให้ทุกอย่างแก่แก! บ้านในเขตศูนย์กลาง... เนื้อรมควัน... หนังสัตว์ทั้งหมดที่ฉันสะสมไว้ ฉันจะยกผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยเสพสุขมาให้แกหมดเลย! ฉันจะแต่งตั้งให้แกเป็นมือขวาของฉันตอนที่ฉันได้เป็นหัวหน้าเผ่าด้วย! แกจะเป็นราชาในเงามืด โซล! จะไม่มีใครกล้าแตะต้องแกอีกเลย!" "โอ้โห... มือขวาเนี่ยนะ..." โซลพูดลากเสียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งแบบจอมปลอม เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้น เงาของเขาทาบทับร่างที่สั่นเทาของวูร็อกจนมืดมิด "นั่นฟังดูเป็นข้อเสนอที่ดีจริงๆ บางทีฉันอาจจะปล่อยแกไปจริงๆ ก็ได้ ลองคิดถึงอำนาจและความสะดวกสบายสิ... ฉันคงไม่ต้องออกไปล่าสัตว์อีกเลยตลอดชีวิต" "ใช่ๆ! ปล่อยฉันไปเถอะ!" ใบหน้าของวูร็อกสว่างไสวด้วยความดีใจจนดูบ้าคลั่ง เขาสามารถฝืนยิ้มทั้งที่ปากเต็มไปด้วยเลือดและฟันที่หลุดหายไป ลมหายใจหอบถี่ด้วยความหวังอันน่าสมเพชที่เพิ่งเกิดขึ้น "ฉันสัญญาว่าจะลืมทุกอย่างที่แกทำในวันนี้ มันจะเป็นความลับของเรา เราจะปกครองร่วมกัน!" "อืม" โซลครางในลำคอ ลากปลายมีดผ่านแนวกรามของวูร็อก เบาจนแทบไม่เข้าเนื้อ ทิ้งไว้เพียงรอยสีแดงบางๆ ที่แสบร้อน ทว่าอุณหภูมิภายในโพรงไม้นั้นกลับลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ความสงสัยใคร่รู้จอมปลอมหายไปจากใบหน้าของโซล แทนที่ด้วยหน้ากากของความเย็นชาที่ไร้ความรู้สึกราวกับสัตว์เลื้อยคลาน ดวงตานั่น... ดวงตาสีถ่านที่ไร้ประกายคู่นั้น... ไม่ได้สะท้อนความหวังของวูร็อกเลย แต่มันกลับกลืนกินความหวังทั้งหมดลงไป "แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะเชื่อแก?" โซลถามพร้อมรอยยิ้มเยาะแบบนักล่า "หรือให้พูดให้ถูกกว่านั้น... แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะยอมแลกความพึงพอใจในการได้ยินเสียงกระดูกแกแตกหัก เพื่อตำแหน่ง 'มือขวา' จากคนใกล้ตาย?" ใบหน้าของวูร็อกแข็งค้าง แสงแห่งความดีใจดับวูบ แทนที่ด้วยความสิ้นหวังที่ว่างเปล่า "ปัญหาของข้อเสนอแกคือวูร็อก" โซลกระซิบ เสียงของเขาลดต่ำลงจนมีความคมกริบและเย็นยะเยือก "แกกำลังคิดว่าฉันยังให้ค่ากับเรื่องอย่าง 'บ้าน' หรือ 'ตำแหน่ง' ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมาลอกคราบไอ้อ่อนแอที่แกเคยรังแกทิ้งไปแล้ว เด็กคนนั้นอาจจะต้องการของชำร่วยน่าสมเพชจากแก แต่สำหรับฉัน? ฉันแค่อยากได้ยินเสียงแกตอนที่รู้ตัวว่าไม่มีใครมาช่วยแกแล้วต่างหาก" ความหวังที่เพิ่งจุดติดในดวงตาของวูร็อกไม่ได้แค่ดับลง แต่มันกลายเป็นหลุมดำที่เย็นเยียบและว่างเปล่า เขามองใบหน้าของโซล... หน้ากากที่ฉาบด้วยความเย็นชาสีถ่าน... และตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์อีกต่อไป แต่เขากำลังเผชิญกับพลังแห่งธรรมชาติที่มาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง "เดี๋ยว—!" แกร็ก โซลไม่รอช้า เขาไม่ได้หยุดแม้แต่วินาทีเดียวเพื่อดื่มด่ำกับสีหน้าของวูร็อก เขาคว้านิ้วกลางของวูร็อกแล้วหักย้อนไปด้านหลังจนกระดูกทะลุผิวหนังออกมาเป็นเสี้ยนสีขาวที่แหลมคม "นั่นหนึ่ง" โซลกระซิบ เสียงกรีดร้องของวูร็อกดังก้องไปทั่วโพรงไม้ผุๆ เขาพยายามสะบัดมือออก แต่แรงบีบของโซลนั้นแน่นหนาราวกับโซ่ตรวนเหล็ก ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร เขาก็ไม่มีวันหลุดไปได้ แกร็ก... โพล๊ะ... เพล้ง... ทีละนิ้ว โซลชำแหละมือที่เคยใช้กำเป็นหมัดชกหน้าคนก่อนหน้านี้ของเขา เขาไม่ได้แค่หักข้อต่อ แต่เขาบิดมัน ฟังเสียงกระดูกอ่อนที่บดขยี้ด้วยความสนใจแบบไร้ความรู้สึกและชวนขนลุก "แกเคยชอบเสียงซี่โครงฉันแตกในความมืดไม่ใช่เหรอ?" โซลถาม น้ำเสียงราบเรียบเหมือนการพูดคุยปกติ "ฉันจำจังหวะมันได้ มันเกือบจะเหมือนเสียงดนตรีสำหรับแกเลยนะ เอาล่ะ... มาดูกันว่ากระดูกของแกจะเล่นเพลงทำนองเดียวกันได้ไหม" "หยุด... อึก... ได้โปรด... ไม่นะ!" วูร็อกร้องไห้ฟูมฟาย ใบหน้าของเขาเละเทะไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก "ฉันยังจัดการมือแกไม่เสร็จเลยนะ" โซลพึมพำ เขาไม่ได้ใช้มีด แต่เขาจับนิ้วหัวแม่มือของวูร็อกแล้วค่อยๆ หมุนมันออกจากเบ้าอย่างช้าๆ ด้วยความอดทนอันน่าสยดสยอง เสียงนั้นราวกับกิ่งไม้แห้งที่หักสะบั้น หัวของวูร็อกกระแทกเข้ากับผนังไม้ด้านหลัง ดวงตาเหลือกขึ้นเมื่อระบบประสาทของเขาพยายามประมวลผลสัญญาณความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา โซลเลื่อนตัวลงมาที่เท้าของวูร็อก เขาจำได้ว่าวูร็อกเคยขัดขาโซลคนเก่าที่ "พิการ" และหัวเราะเยาะตอนที่เขาล้มลงไปในโคลน "แกภูมิใจกับขาของแกมากเลยไม่ใช่เหรอวูร็อก นักล่าผู้ยิ่งใหญ่ 'อภิสิทธิ์ชน' ผู้เป็นที่เคารพ" โซลยกเท้าหนักๆ ขึ้นแล้วเหยียบลงบนหน้าแข้งของวู