Chapter 129: อีกแล้วงั้นเหรอ โซลยืนอยู่บนสันเขา ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเกล็ดสีดำด้านของงูคอบร้า ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับหินที่เย็นเยียบ เขามองดูการหักหลังที่เกิดขึ้น เขามองดูร่างกายของคาเอลที่กระตุกเป็นครั้งสุดท้าย เขามองดูแม่หมูป่าที่ใช้จมูกดันลูกน้อยของมัน ความโกรธแค้นในฐานะแม่ถูกแทนที่ด้วยความสงบที่น่าสะพรึงกลัวและพึงพอใจ เขาไม่ได้รู้สึกสงสารดรอคก์เลยแม้แต่น้อย หากคุณเลือกที่จะเดินตามหมาป่า คุณก็ย่อมต้องคาดเดาได้อยู่แล้วว่าจะต้องถูกมันกิน แต่ทว่าความขี้ขลาดที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดีของวูร็อคนั้น... มันช่างน่าประทับใจในแง่ที่น่ารังเกียจจริงๆ ถึงอย่างนั้น การได้เห็นพวกกรัธกำลังรุมกินซากมนุษย์เหล่านั้นก็ทำให้ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนจนแทบอาเจียน อึก... ความรู้สึกขมปร่าที่แผ่ซ่านขึ้นมาในลำคอทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงไปอย่างยากลำบากเพื่อไม่ให้สำรอกออกมา มือของเขาที่ปกติจะมั่นคงเสมอ บัดนี้กลับสั่นเทาขณะจับอยู่กับเปลือกไม้ที่ขรุขระของต้นไม้เหล็ก ‘ฉันเป็นคนทำเรื่องนี้’ ความคิดนั้นไม่ได้เป็นเพียงเสียงกระซิบ แต่มันถาโถมเข้าใส่เขาด้วยน้ำหนักที่หนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกที่พังถล่มลงมา “ตัวเขาในโลกเดิม”... คนที่ยังคงจดจำเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศ ความปลอดภัยของถนนหนทาง และศีลธรรมที่ฝังลึกว่า “ห้ามทำร้ายใคร” กำลังถดถอยหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ไม่ว่าในอดีตเขาจะเคยเป็นคนเหลวแหลกเพียงใด แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังเป็นเพียงพลเมืองธรรมดาที่เคารพกฎหมาย เป็นคนที่คอยหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง เป็นคนที่คอยมองข้ามปัญหา และปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของสังคมที่มีอารยธรรม แต่ในตอนนี้ เมื่อมองลงไปยังภาพการสังหารหมู่สีเลือดเบื้องล่าง โลกทัศน์เหล่านั้นก็พังทลายลงสิ้น เขารู้ดีว่าเขาเป็นคนลั่นระฆังเรียกพวกมันมา เขาเป็นคนต้อนฝูงสัตว์นั้นมาเอง เขาตระหนักด้วยความรู้สึกเย็นเยียบและมั่นใจว่าพวกเด็กหนุ่มในหุบเขาเหวนั้นไม่มีทางรอดจากฝูงสัตว์ที่กำลังบ้าคลั่งได้ แต่เขาก็ยังคงทำมัน “แฮ่ก... แฮ่ก...” ลมหายใจของเขาติดขัด เสียงนั้นดังก้องและหอบถี่ท่ามกลางความเงียบงันกะทันหันบนสันเขา คงไม่ผิดนักหากจะกล่าวว่า เขาคือคนที่คร่าชีวิตคนทั้งสี่คนนั้นไปอย่างแท้จริง ‘ทอเรน ดรอคก์ ราเดค คาเอล...’ เขาเอ่ยชื่อของพวกเขาออกมาแผ่วเบา เขาเคยเห็นพวกเขาทุกคนที่หมู่บ้านทุกวัน เขาเคยเห็นพวกเขาหัวเราะเยาะ เคยเห็นพวกเขากลั่นแกล้งผู้อื่น พวกเขาคือกลุ่มเดียวกันกับที่เคยรุมซ้อมเขาในคืนนั้นร่วมกับวูร็อค ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความสะใจขณะที่รุมเตะเขา ไม่มีทางที่เขาจะลืมคนพวกนั้นได้ลง เช่นเดียวกับวูร็อค เขาเกลียดพวกมันทุกคนเข้ากระดูกดำ ทว่า... การที่ต้องเห็นพวกเขาเป็นเพียงเศษเนื้อและกระดูกที่แตกละเอียด คลื่นแห่งความรู้สึกผิดที่ซับซ้อนและน่าอึดอัดก็ถาโถมเข้าใส่เขา หัวใจของเขาเต้นรัวกระทบกับซี่โครง—ตึกตัก ตึกตัก—และแรงกระตุ้นที่ไร้เหตุผลก็เข้าครอบงำเขา เขาอยากจะปีนลงไปข้างล่าง เขาอยากจะตรวจสอบว่ายังมีใครที่ยังหายใจอยู่ไหม อยากจะพยายามซ่อมแซมร่างกายที่แหลกสลายเหล่านั้น เพื่อแก้ไขการนองเลือดที่เขาเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง “ฉันต้อง... ฉันควรจะ...” เขาเริ่มขยับตัว แต่รองเท้าของเขากลับลื่นไถลไปบนก้อนหินที่หลวมอยู่ แต่แล้ว สายตาของเขาก็ล็อคไปที่วูร็อค วูร็อคกำลังยืนอยู่บนยอดเขาฝั่งตรงข้ามในขณะนี้ เขากำลังหอบหายใจ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของเหล่าเพื่อนฝูงที่เขาเพิ่งสังเวยไปเมื่อครู่ เขาหันกลับมามองที่หุบเขาแวบหนึ่งก่อนจะวิ่งหนีไป ไม่มีร่องรอยของความเสียใจบนใบหน้าของวูร็อค ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความหิวกระหายที่บ้าคลั่งของชายคนหนึ่งที่ยอมเผาทั้งโลกทิ้งเพียงเพื่อให้ตัวเองอบอุ่นได้แค่คืนเดียว เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขา พวกนั้นก็เป็นเพียงโล่มนุษย์ เป็นเครื่องสังเวยเพื่อให้เขาได้เวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แววตาของโซลแข็งกร้าวขึ้น ความอ่อนโยนจากโลกเก่าของเขาตายลงในวินาทีนั้นเอง พลังงานสีเทาเถ้าถ่านในอกของเขา... ซึ่งบัดนี้เริ่มเอนเอียงไปทางสีถ่านที่เข้มและหนักหน่วงยิ่งกว่า... สั่นสะเทือนด้วยความรู้สึกที่เย็นเยียบและมั่นคง เสียงอื้ออึงในหูของเขาสงบลงและจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ต้องทำ “ถ้าฉันเล่นตามกฎ” โซลกระซิบกับอากาศที่ว่างเปล่า เสียงของเขาแหบพร่าและบาดลึก “วูร็อคคงฆ่าฉันไปแล้ว มันคงฆ่าลูกพี่ลูกน้องของฉัน แล้วมันก็จะเดินกลับหมู่บ้านในฐานะวีรบุรุษ และโลกใบนี้ก็จะหมุนต่อไปสำหรับมัน” เขานึกถึงสีหน้าของดรอคก์ ความสับสนในตอนนั้น เขานึกถึงสีหน้าของดรอคก์ ช่วงเวลาสุดท้ายที่แสนเจ็บปวดและสับสน ดรอคก์เคยเป็นไอ้สวะนั่นแหละใช่ มันเคยช่วยวูร็อคทำลายชีวิตผู้อื่นและสนุกกับมันทุกวินาที แต่ถึงจะเป็นหมาอย่างดรอคก์ มันก็ไม่ควรถูกโยนให้สัตว์ป่าจัดการโดยคนที่มันเรียกว่า “พี่น้อง” “นี่คือโลกที่ฉันอาศัยอยู่ตอนนี้” โซลกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นและเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขากำมีดกระดูกแน่น สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่ขรุขระของด้ามจับ นี่ไม่ใช่โลกที่ “สงบสุข” เหมือนในชีวิตที่ผ่านมาของเขาอีกแล้ว “บ้าจริง... แม้แต่โลกใบนั้นก็เป็นเรื่องโกหก” เขาพึมพำพร้อมกับกำมีดแน่นขึ้น เขาตระหนักได้แล้วว่า “ความสงบ” ที่เขาเคยได้รับก่อนหน้านี้ไม่ใช่อะไรเลยนอกจากภาพลวงตาที่แสนสบาย... เป็นเพียงสีที่ทาทับผนังที่กำลังผุพัง ในโลกใบนั้น ความรุนแรงไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่มันถูกซ่อนเอาไว้ มันถูกเก็บไว้หลังกองเอกสารมากมาย ถูกบดบังด้วยผ้าชุดยูนิฟอร์มที่สะอาดสะอ้าน และถูกเก็บไว้ในระยะที่ปลอดภัยและรับได้ผ่านหน้าจอที่ส่องสว่าง ในโลกที่ “ศิวิไลซ์” ใบนั้น ผู้คนหลายพันยังคงตายทุกวันในเงามืด อีกหลายพันถูกทารุณกรรม ถูกแสวงหาผลประโยชน์ และถูกทำให้หายไปตลอดกาล เสียงกรีดร้องของพวกเขาถูกกลบด้วยระบบราชการที่แสร้งทำเป็นใจดี มันเป็นโลกแห่งการสังหารทางอ้อม ที่ผู้คนกินเนื้อสัตว์แต่กลับทนดูเลือดไม่ได้ มันก็เหมือนกันในโลกใบนี้ เพียงแต่โลกใบนี้ตรงไปตรงมา มันคือความดิบเถื่อน มันคือการที่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นถึงจะอยู่รอด ไม่เหลือที่ว่างสำหรับความเมตตา ไม่มีที่ว่างสำหรับ “ความยุติธรรม” ความเมตตาเป็นเพียงสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับผู้ที่ยอมรับความตายได้ และโซลน่ะหรือ? เขาจะไม่ยอมตายอย่างไร้ความหมายอีกต่อไป ไม่เอาอีกแล้ว “ฉันจะไม่ยอมเป็น ‘คนดี’ ที่ถูกเหยียบย่ำอีกต่อไปเด็ดขาด” เขาตัดสินใจ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาเรียบเฉยเหมือนสัตว์เลื้อยคลาน “ฉันจะไม่ยอมเป็นเพียงตัวประกอบในมหากาพย์ของคนอื่นอีกแล้ว ถ้าฉันต้องกลายเป็นปีศาจเพื่อรอดพ้นจากพวกปีศาจ งั้นก็ช่างมันเถอะ ฉันจะเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่โลกใบนี้เคยเห็นมา” “พวกนั้นมันก็แค่ขยะอยู่ดี ไม่เห็นต้องรู้สึกอ่อนไหวไปเลย” เขาพึมพำ พลางละสายตาจากหุบเขาที่เปรอะเปื้อนเลือดไปยังรอยทางที่วูร็อคทิ้งไว้ “ต่อให้เป็นคนไหนในกลุ่มนั้น พวกมันก็คงหัวเราะตอนที่วูร็อคเชือดคอฉันอยู่ดี พวกมันเลือกทางของตัวเองแล้วในวินาทีที่ตัดสินใจเดินตามไอ้สารเลวนั่น” เขามุ่งมั่นกับตัวเอง ความรู้สึกผิดไม่ได้หายไปไหน... มันไม่มีทางหายไปได้... เขารู้ดีว่ามันจะต้องตามไปหลอกหลอนในความฝัน... แต่เขาก็เก็บมันไว้ในมุมที่มืดมิดและปิดตายในจิตใจของเขา มันคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับชีวิตใหม่นี้ เขาจะไม่ใช่แค่รอดชีวิต แต่เขาจะมีชีวิตอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด เขาจะเป็นผู้ล่า เขาจะเติบโต และเขาจะกลายเป็นนักล่าจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในโลกดึกดำบรรพ์ที่โหดร้ายใบนี้