บทที่ 100: เส้นทางที่หนึ่ง เขาตื่นเต้นอย่างสุดขีดกับการค้นพบในครั้งนี้ ความหวาดกลัวที่คอยกัดกินใจนับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกแห่งฝันร้ายนี้ได้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความมั่นใจอันเร่าร้อนของชายที่เพิ่งได้รับอาวุธในมือ "แล้วถ้าฉันไม่มีระบบเหมือนพวกตัวเอกในนิยายล่ะ?" โซลหัวเราะออกมาดังลั่น เสียงของเขาส่งผลให้นกที่อยู่ใกล้ๆ ตกใจบินหนี "ฉันไม่จำเป็นต้องมีหน้าต่างสีฟ้าคอยบอกว่าเลเวลอัพหรอก ฉันนี่แหละจะกินทุกอย่างเพื่อก้าวไปสู่จุดสูงสุดเอง ฉันจะยังคงเป็นผู้ที่ไร้เทียมทานอยู่ดี" โฮก—กรรจ์! เสียงหอนประหลาดที่ฟังดูแหบแห้งดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงหัวเราะของเขา แม้มันจะฟังดูไกลออกไป แต่ในป่าแห่งนี้ ระยะทางเป็นเพียงเรื่องโกหกเท่านั้น โซลหุบปากฉับ ประสาทสัมผัสของเขาที่ยังคงตื่นตัวจากพลังงานที่ได้รับเพิ่มเข้ามา สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันแผ่วเบาในบรรยากาศของป่า นกหยุดส่งเสียงร้อง เหล่าแมลงก็เงียบเสียงลง "เอาล่ะ" โซลพึมพำพร้อมกับกวาดสายตาไปยังเงามืด "ต้องรีบไปก่อนที่จะกลายเป็นมื้อเย็นของอะไรบางอย่าง" เขาไม่รอช้า รีบตรงไปที่ซากงูยักษ์ มันมีน้ำหนักมากราวห้าสิบปอนด์ เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่หนาแน่นและเกล็ดแข็ง แต่สำหรับโซลในตอนนี้ ซึ่งร่างกายกำลังถูกเสริมความแข็งแกร่งอย่างเงียบเชียบโดยภาชนะลึกลับที่เขาอาศัยอยู่ มันถือว่าเป็นน้ำหนักที่แบกไหว เขาลากมันไปยังริมลำธาร ก่อนอื่นเขาหยิบหินชนวนชิ้นใหญ่ที่มีขอบคมขึ้นมา ด้วยสีหน้าที่ฝืนทนความเหนื่อยล้า เขาใช้หินนั้นเลื่อยผ่านส่วนที่เหลือของคอเพื่อตัดหัวที่ถูกบดขยี้ออกจากลำตัวอย่างสมบูรณ์ "กันไว้ก่อน" เขาพึมพำพร้อมกับใช้เท้าเขี่ยหัวที่มีพิษนั้นให้ตกลงไปในรอยแยกลึกระหว่างโขดหิน เขาจำจากความรู้ชีววิทยาในโลกเดิมของเขาได้ว่า สัญชาตญาณของสัตว์เลื้อยคลานอาจทำให้หัวที่ขาดไปแล้วยังงับเหยื่อได้แม้จะตายไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม จากนั้นก็ถึงขั้นตอนที่ยุ่งยากที่สุด เขาคุกเข่าลงข้างลำธารที่กำลังไหลเชี่ยว เขาไม่มีมีด แต่เขามีหินเหล็กไฟที่พบก่อนหน้านี้ เขาจึงใช้มันกรีดท้องงูตั้งแต่ช่วงคอไปจนถึงหาง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำอะไรแบบนี้ ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนเล็กน้อยจากกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสาบเฉพาะตัวที่รุนแรง ทว่ามือของเขากลับเคลื่อนไหวด้วยความมั่นใจที่ดูเหมือนจะทำไปโดยอัตโนมัติ ความทรงจำของโซลคนเดิมกำลังนำทางนิ้วมือของเขา... ลอกหนังที่เหนียวหนาออก ควักเครื่องในทิ้ง และล้างเนื้อสีซีดที่แน่นหนาในกระแสน้ำเย็นจัด "ขอบคุณสำหรับมื้ออาหาร และบทเรียนนี้" โซลพึมพำขณะล้างคราบเลือดออกจากมือ เขาทำงานอย่างรวดเร็วโดยคอยเหลียวมองแนวป่าอยู่ตลอดเวลา เขาหยิบกระสอบขึ้นมาแล้วเทของข้างในออก ทั้งพริก เห็ด สมุนไพรแปลกๆ และของที่ไม่รู้จักอื่นๆ ลงบนใบเฟิร์นใบใหญ่ เขาขดเนื้องูชิ้นโตที่สะอาดแล้ววางไว้ที่ก้นตะกร้า มันคือขุมทรัพย์ที่อัดแน่นไปด้วยโปรตีนซึ่งเพียงพอจะเลี้ยงดูครอบครัวของเขาได้หลายวัน เขาใช้ใบไม้ใบกว้างปิดทับเนื้อเหล่านั้นไว้หนาๆ เพื่อบดบังสายตาและกลบกลิ่น จากนั้นจึงนำพริกและของที่เก็บมาวางทับลงไปด้านบน หากใครผ่านมาเห็น มันก็จะดูเหมือนตะกร้าใส่ผักและเครื่องเทศธรรมดาๆ เท่านั้น เขายกตะกร้าขึ้นแล้วสะพายไว้บนไหล่ เขารู้สึกพอใจอย่างยิ่ง ทั้งยาพิษสำหรับศัตรู เนื้อสัตว์สำหรับครอบครัว และวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้นสำหรับตัวเขาเอง กรอบ! เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นใกล้ๆ โซลหมุนตัวกลับไปทันที ในความสลัวของพุ่มไม้หนาทึบ เขาเห็นดวงตาสีเหลืองสะท้อนแสงหลายคู่กำลังจ้องมองมาจากความมืด เงาร่างขนาดเท่าไฮยีน่ากำลังเคลื่อนที่ผ่านพุ่มเฟิร์น เห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกดึงดูดด้วยกลิ่นคาวเลือดของงูที่เขาทิ้งไว้ริมฝั่งน้ำ "เอาล่ะ นั่นเป็นสัญญาณบอกให้ฉันไปได้แล้ว" โซลพึมพำเบาๆ เขาหันหลังแล้วเดินออกไปอย่างช้าๆ เขามีข้อมูลแปลกๆ จากชาติที่แล้วว่าอย่าวิ่ง... เพราะเคยอ่านเจอว่าการวิ่งจะเป็นการกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าให้ไล่กวด ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเดินก้าวสั้นๆ อย่างมั่นคงแทน เขาเคลื่อนตัวไปในป่า โดยมีตะกร้าที่เต็มไปด้วยพริก ของแปลกๆ และซากงูที่ถูกซ่อนอยู่ อากาศอบอ้าวและเต็มไปด้วยความชื้น แต่โซลกลับเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่ลื่นไหลอย่างประหลาด ซึ่งเขาไม่มีทางทำได้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนแน่นอน เหล่าสัตว์กินซากกำลังต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงเครื่องในที่เขาทิ้งไว้ริมลำธาร แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ในหัวของเขากำลังส่งเสียงอื้ออึง ไม่ใช่ด้วยความวุ่นวาย แต่เป็นกระแสไฟฟ้า ความรู้สึกของการ "กลืนกินวิญญาณ" ของงูได้ตกตะกอนกลายเป็นความชัดเจนที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง โลกในสายตาเขาดูคมชัดขึ้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์กินซากเบื้องหลังที่กำลังแย่งชิงเศษซากอาหารที่ทิ้งไว้ และได้กลิ่นแปลกๆ นานาชนิดที่ปะปนอยู่ในป่า ขณะที่เดินมาถึง 'เส้นทางนายพราน' ที่ปลอดภัยกว่า เขาเริ่มผ่อนฝนความเร็วลงและปล่อยให้จิตวิเคราะห์เริ่มประมวลผลถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น "โอเค" โซลพึมพำ เสียงของเขาสะท้อนชัดเจนในหูของตัวเอง "ฉันเพิ่งดูดกลืนวิญญาณไป มันเกิดขึ้นจริงๆ" มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ และมันบีบให้เขาต้องหยุดคิดและทบทวนทุกอย่างใหม่หมด หากเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่าง 'การกินวิญญาณเพื่อเพิ่มความคมชัดของจิต' นั้นเป็นความจริง แล้วยังมีเรื่องอะไรอีกบ้างที่เขามองข้ามไป? เขาก้มมองร่างกายตัวเอง เขากำลังแบกตะกร้าที่หนักกว่าหกสิบปอนด์ เดินทางผ่านพื้นที่ป่าทึบ แต่ลมหายใจของเขากลับยังคงสม่ำเสมอ ขาทั้งสองข้างรู้สึกแข็งแรงราวกับขดสปริง "โอเค" โซลพึมพำอีกครั้ง "มาวิเคราะห์กันเถอะ ฉันต้องการทฤษฎีที่ใช้งานได้จริง" เขาเป็นคนที่มีหัวคิดทางวิทยาศาสตร์ แม้จะติดอยู่ในโลกที่ล้าหลังนี้ก็ตาม เขาต้องการสมมติฐานที่จับต้องได้ "ข้อสังเกต A: ฉันฆ่างูในขณะที่ 'สายเชื่อมโยงสีเทาขี้เถ้า' (Ash-Grey Tether) ยังทำงานอยู่ ผลลัพธ์: จิตใจแจ่มใสขึ้นอย่างมาก ประสาทสัมผัสเฉียบคมขึ้น และความเหนื่อยล้าทางจิตใจฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว" เขาแตะที่หน้าอกของตัวเอง เป็นไปตามคาด พลังงานสีเทาขี้เถ้านั้นยังคงเหลืออยู่ 50% เชื้อเพลิงไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่เครื่องยนต์... หรือก็คือจิตใจของเขา... ได้รับการอัปเกรดแล้ว "สรุป: สายเชื่อมโยงทำหน้าที่เป็นตัวนำ เมื่อเป้าหมายตาย จิตวิญญาณดั้งเดิมของพวกมัน... เปรียบเสมือน 'ซอฟต์แวร์'... จะถูกดูดเข้ามาในตัวฉัน มันช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้วิญญาณของฉัน" นี่คือเส้นทางที่หนึ่ง เส้นทางแห่งจิต ด้วยการครอบงำและกลืนกินนักล่า เขาจะสามารถขยายจิตสำนึกของตัวเองได้ สิ่งนี้จะทำให้เขาสามารถควบคุมสัตว์ที่แข็งแกร่งขึ้น คงการเชื่อมต่อได้นานขึ้น และในท้ายที่สุดอาจถึงขั้นครอบงำมนุษย์ที่มีจิตใจซับซ้อนได้ แล้วร่างกายของเขาล่ะ? เขาก้มมองแขนตัวเอง เป็นไปตามคาด รอยช้ำจากการถูกหางงูฟาด... ซึ่งในตอนนี้ควรจะเป็นรอยม่วงคล้ำขนาดใหญ่... กลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและจางหายไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดเลือนหายไปเหลือเพียงอาการคันยิบๆ ที่ห่างไกลออกไปเท่านั้น